سایت پانویس

۱۷۰۵ قورباغهٔ دهن‌گشاد موضوعات: دزدی، مال‌مردم‌خوری ببری مال مسلمان و چو مالت ببرند بانگ و فریاد برآری که مسلمانی نیست! @PanevisDotCom

‌ غزلی از طرزیِ افشار (قرنِ یازدهمِ هجری) چو با غیری آن دل‌ربا می‌شرابد ز غیرت دلِ عاشقان می‌کبابد ز هجرانِ سنگین‌دلی سیم‌ساقی دلم هم‌چو سیماب می‌اضطرابد تو را زاهدا نشئۀ چشمِ مستش اگر شیخِ صدساله‌ای می‌شبابد تو را چون حسابانم از خیلِ خاکی؟ مهیده رُخت، سنبلت می‌سحابد به هر سو که از مِهر می‌التفاتی ز رویِ تو هر ذره می‌آفتابد ز نادیدنت مردمِ چشمِ مردم سفیدید، تا کی رُخت می‌نقابد؟ نه آبی نه آبادی‌ای در جهان است سما می‌سرابد، زمین می‌خرابد نمی‌اختیاریم الا اطاعت ثوابد اگر طرزیا یا عِقابد (دیوانِ طرزیِ افشار، به کوششِ م. تمدن، تهران: کتاب‌فروشیِ ادبیه، چ ۲، ۱۳۳۸، ص ۶۳-۶۴) تشکر از جناب بهروز صفرزاده برای معرفی این غزل خاص @Panevisdotcom

گفتگویی با یکی از دوستان داشتم و در آن از دوستی هم‌دانشگاهی یاد کردم که پس از ده پانزده سال بی‌خبری از همدیگر، بنده را روی فیسبوک پیدا کرده بود و پیام داده بود. در دومین پیامش، یعنی بعد از «سلام»، پرسیده بود: «کجا هستی؟ من امریکا هستم.»! بنده هم آن موقع سیدنیِ استرالیا بودم. و گفتم. بعد از فرستادن یک «ok» دیگر هیچ پیامی نفرستاد! نه ادامهٔ گفتگویی، نه یادآوری خاطرات دانشگاه و نه پرس‌وجویی از احوال دوستان هم‌دانشگاهی دیگرمان. ما انسان‌های هویتی فقط با تصاویری که از همدگر داریم در ارتباطیم، نه با واقعیت‌مان. برای من آنچه مهم است این است که تو چه ارزش‌هایی داری. چقدر پول داری، جایگاه اجتماعی و شغلت چیست. و با این چیزها تو را تعریف می‌کنم. غافل از اینکه اساساً چه نیازی به تعریف کردن تو دارم؟! متعین کردن، تصویری از تو داشتن نیاز من است. من نمی‌توانم با تو، با توی موجودی زنده و پویا، در ارتباط باشم. باید تو را در یک تصویر ذهنی درآورم، در لفظ، در فکر، و با آن تصویر ارتباط بگیرم! جمله بر فهرست قانع گشته‌ایم... راوی: ناهید @PanevisDotCom