سایت پانویس

‌ "شما ماشینت خراب میشه میری سراغ دعانويس؟ خب، قطعاً نه. چون می‌دونی یکی از اجزای ماشین خراب شده و باید توسط متخصص درست بشه. چون این اجزاء با چشم قابل مشاهده هستند. ولی چرا برای خرابی کسب و کار مشکلات ازدواج و زناشویی و... میرن سراغ این چیزا؟ چون علت این مشکلات واضح نیست و با چشم دیده نمیشه وگرنه این مشکلات هم مثل همون ماشین باید عیب‌یابی بشن و اساسی حل بشن. همچنین دلیل دیگه اینه که مشکلات نام برده شده، بدلیل پیچیدگی، گاهی درست میشن به علل ناواضح. اینجا خرافات می‌پره وسط میگه: "دیدی درست شد؟ این کار من بود"! مطمئن باشید اگه عیب‌های ماشین‌ها هم خیلی وقت‌ها خود به خود درست میشدن، امروز مکانیک‌های سنتی وجود داشتند که یک آبِ دعاشده بپاشن روی کاپوت بعد اگه درست شد، بگن کار ما بوده و اگه خراب شد، بگن یکی دیگه برات آب بد پاشیده!" از صفحه‌ای منتقد خرافات @PanevisDotCom

‌ با آفتاب معرفی در ادامه @RumiSunlight

‌‌ مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ چرا که وعده تو کردی و او بجا آورد عرفان این است. نه درغلطیدن در عقاید و باورهای ماورایی، موجودات غیرارگانیک، بلعیدن سنگ و شمشیر و تیغ ژیلت، مو و ریش بلند کردن و زلم‌زیمبو به خود آویزان کردن و هیبتی خاص درست کردن، حرفهای مبهم و کلی زدن، مرید و پیرو دور خود جمع کردن، باورهایی مانند زندگی‌های قبلی تراشیدن و در هپروتیات فرو رفتن، اعتقاد به بی‌قیدی و بی‌مبالاتی - از هر نوعش - داشتن، زندگی را به یاوه‌گی گرفتن، ارتباط با عالم ارواح و اجنه داشتن، روی آب راه رفتن. اینها عرفان نیستند، خودفریبی‌اند. عرفان یعنی یک انسان معمولی بودن و بدون توهم، زندگی سالم و ساده داشتن. ارتباط داشتن با واقعیات سادهٔ زندگی. دیدن پدیده‌ها همانگونه که هستند، واقعیت‌شان. کرامت حقیقی عرفانی این است که فرد با خانواده و اطرافیانش با درون و برون گشاده، دلپذیر، انسانی در تعامل باشد. اگر محصول و میوهٔ عرفان و خودشناسی چنین چیزی نباشد، آن عرفان نیست. ششم جولای ۲۰۲۹ @Panevisdotcom

‌ سوال نمی‌دانم آیا تا به حال متوجه طلوع و غروب خورشید با تمام آن رنگ‌های حیرت‌انگیزشان شده‌اید. نمی‌دانم آیا متوجه نور منعکس شده بر روی آب، ماهیگیران در قایق‌هایشان، کرکس‌هایی که در ارتفاعات آسمان چرخ می‌زنند، پرندگان کوچکتر در میان درخت‌ها، و نور آفتاب صبح زود که بر روی یک تک برگ می‌درخشد می‌شوید. این چیزها را می‌بینید؟ «بهاری بی‌زمان» جیدو کریشنامورتی @Krishnamurti

‌ مرید پیر مغانم ز من مرنج ای شیخ چرا که وعده تو کردی و او بجا آورد عرفان این است. نه درغلطیدن در عقاید و باورهای ماورایی، موجودات غیرارگانیک، بلعیدن سنگ و شمشیر و تیغ ژیلت، مو و ریش بلند کردن و زلم‌زیمبو به خود آویزان کردن و هیبتی خاص درست کردن، حرفهای مبهم و کلی زدن، مرید و پیرو دور خود جمع کردن، باورهایی مانند زندگی‌های قبلی تراشیدن و در هپروتیات فرو رفتن، اعتقاد به بی‌قیدی و بی‌مبالاتی - از هر نوعش - داشتن، زندگی را به یاوه‌گی گرفتن، ارتباط با عالم ارواح و اجنه داشتن، روی آب راه رفتن. اینها عرفان نیستند، خودفریبی‌اند. عرفان یعنی یک انسان معمولی بودن و بدون توهم، زندگی سالم و ساده داشتن. ارتباط داشتن با واقعیات سادهٔ زندگی. دیدن پدیده‌ها همانگونه که هستند، واقعیت‌شان. کرامت حقیقی عرفانی این است که فرد با خانواده و اطرافیانش با درون و برون گشاده، دلپذیر، انسانی در تعامل باشد. اگر محصول و میوهٔ عرفان و خودشناسی چنین چیزی نباشد، آن عرفان نیست. ششم جولای ۲۰۲۹ @Panevisdotcom

‌ خوشتر آن باشد که سر دلبران گفته آید در حدیث دیگران سخن درست از زبان هر که درآید، درست است. یکی از شرترین و متأسفانه اجتناب‌ناپذیرترین امور در زندگی، خودباختگی به اتوریته‌هاست. خودمان و فرزندانمان را آزاد بار بیاوریم، طوری که نسبت به هیچکس خودباختگی و سر تسلیم نداشته باشند. تفکر نقاد را بیاموزیم و بیاموزانیم. در اخلاقیات عرفی احترام به پدر و مادر تحت هر شرایطی توصیه و تأکید شده است. و این کلمهٔ «احترام» به معنی اطاعت بی‌شرط، اطاعت محض، معنی شده است. این اشتباه است. بی‌احترامی نه، اما اطاعت بی‌شرط و مطلق هم نه. بسیاری از پدرها و مادرها حامل مسائل عمدهٔ روانی هستیم، کودک را جایگاهی برای ارضای خشم‌ها و انواع فضولات روانی می‌کنیم. چنین پدر و مادری آیا شایستهٔ اطاعت‌ند؟! چنین است در مورد هر کس دیگری، معلم، استاد، پزشک، مدیر، مربی و دیگران. برادرم، پدرم، اصل و فصل من عشق‌ست که خویش عشق بماند نه خویشی نسبی @PanevisDotCom

‌ «رهایی از دانستگی» به دوستانی که اکثراً از اینکه «مجبوریم یا مختار؟» می‌پرسند، علی رغم توصیه به گوش دادن جلسه‌ای از جلسات شرح مثنویِ سالها پیش که اختصاصاً به همین موضوع پرداختیم و دو ساعتی سخن‌فرسایی کردیم، می‌گویم: عزیز جان، موضوعاتی هستند که مانند صندوقِ دربسته هنوز انسان نتوانسته راز آنها را بگشاید. مانند قضا و قدر، جبر و اختیار، «هدف» خلقت. کشتی گرفتن با خود و درپیچیدن در این موضوعات، که باریک‌اندیش‌ترین، نوابغ و تواناترین اندیشمندان تاریخ بشر، اعم از خداباوران‌شان و خداناباوران‌شان، هم عاجز از گشایش قفل آنها بوده‌اند، شرط خردمندی نیست. همانها توصیه کرده‌اند به این وادی‌ها گام نگذارید که جز هلاکت و سرگشتگی چیزی نخواهید یافت. بعضی امور زندگی راز‌ند، راز. یعنی سرّشان مکتوم و پنهان است. و باید هم راز بمانند. مگر صاب‌صندوق اراده کند آن را باز کند. آنهم هر اندازه صلاح بداند. زندگی‌ات را بکن. حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را @Panevisdotcom

‌ آخرین اعلام دورهٔ خودشناسی + تمامی اطلاعات مورد نیاز و شرایط ثبت‌نام را با پیام به خانم طوبیٰ، شماره‌ای که در تصویر آمده(فقط در تلگرام)، و یا مراجعه به » اینجـا « می‌توانید درخواست کنید. ‌ این آخرین اعلام این دوره است. تا چند ماه آتی دورهٔ خودشناسی دیگری نخواهیم داشت. ‌در قسمت نظرات و یا پیام خصوصی پیام نفرستید. فقط به »ادمین« پیام دهید. @Panevisdotcom

‌ بدون شرح @PanevisDotCom

‌ یکی از علل تمایل به بذله‌گویی، ترس از طرد شدن است. @PanevisDotCom

🔔 قابل توجه مخاطبین، تبلیغاتی که ذیل پست‌های این کانال می‌آید از طرف تلگرام است و مورد تأیید این کانال نیست. ‌

‌ دو روزی‌ست از سفر امسال کردستان برگشته‌ایم. جای همگی خالی، بسیار سفر خوشی بود. دوستان از شهرهای متنوع آمده بودند و در دل طبیعتِ بهاریِ فوق‌العاده عالیِ روستای داریان دور هم بودیم. بارندگی شدیدی بود، اما باعث نشد با طبیعت نباشیم. خود بارندگی چنان زیبا بود که جذابیت آن روستا و فضایی که روبرویمان بود را چند برابر می‌کرد. ستون‌های عظیم باران در درهٔ روستا عظمت و جلوه‌ای چشمگیر داشت. دوستان هم خوش گفتند که این همه بارش که موجب برکت و شکوفایی در ماه‌های آینده است، خودش دلچسب بود. روز آخر سفر را صبح زود بیدار شدیم و در روستای هجیج، کنار سد، در فضایی زیبا و البته آفتابی صبحانه خوردیم. سپس راهی چشمه بِل شدیم و سد را تماشا کردیم و از آنجا راهی تماشای روستای سلین شدیم از ارتفاعات. قیامتی بود از عظمت و شکوه طبیعت. بعد به هورامان تخت رفتیم. علی رغم تبلیغات فراوانی که بود و هست، اورامان به هیچ وجه به گرد پای زیبایی و بکری داریان نمی‌رسد. خیلی چیزها در زندگی می‌بینید که اینطور هستند. دری به تخته‌ای خورده و چیزی یا کسی یا موضوعی شهرت پیدا کرده، در حالیکه همطرازهای آن، بدون داشتن آن شهرت، از خود آن بسیار زیباتر و غنی‌تر هستند. همینطور است در مورد روستای داریان با هورامان. این است که اگر روزی به کردستان خواستید بروید، به هیچ وجه مقهور تبلیغات هورامان نشوید. وقت‌تان را در شلوغی و ترافیک و هجوم مردم بسوی شهرت آنجا تلف نکنید. بروید جاهای پرت، در دل طبیعت و کیفش را کنید. باری، پس از ناهار هورامان به ارتفاعات تته رهسپار شدیم. پر از برف. اختلاف دما از روستاهای هجیج و داریان تا تته حدود سی درجه سانتیگراد بود! پس از ارتفاعات تته، مرز، این توهم جداکنندهٔ انسان از انسان را تماشا کردیم. چه بگویم؟! و سپس راهی نودشه، روستایی مرزی، با آن فضای خاصش که مرزی بودنش بر آن حاکم کرده است، شدیم و از آنجا به کرمانشاه. اینها فقط در یک روز سفرمان بود! و بسیار هم چسبید، جای شما خالی. دور هم بودن، هم‌قطار و هم‌دل بودن در چنین سفرهایی، و صمیمیتی که حاکم بر همسفران است، این وجه زیبای انسانی، وصف‌ناشدنی‌ست. قبلاً هم نوشته‌ام که ما انسانهای هر دوره از زمان که زمان زندگی‌مان با هم افتاده است همسفرانی هستیم که در یک قطار افتاده‌ایم و با هم در حرکتیم. و چه زیباست این همسفر بودن را برای یکدیگر دلپذیر گردانیم. سفر زندگی‌تان دلپذیر! @PanevisDotCom