فلسفه اخلاق

داستان خلاق 🔸 به نظرم دلایل اصلی خنثی‌بودن و خسته‌کننده‌بودن یک متن این‌ها هستند: عدم تحرک، انگیزه‌های کاذب، شخصیت‌های اضافی، فقدان زیرمتن و وجود شکاف در داستان. 🔸 یادمان باشد؛ استعداد ادبی کافی نیست. چیزی که برای دنیا خلق می‌کنیم و چیزی که دنیا از ما می‌خواهد، داستان است. 🔸 حدود ۷۵٪ زحمت خلق یک فیلم‌نامهٔ کامل، صرف آفرینش داستانِ آن می‌شود. داستان باید به این سوال‌ها پاسخ دهد: شخصیت‌ها کی هستند؟ چه می‌خواهند؟ چرا آن را می‌خواهند؟ می‌خواهند آن را چگونه به دست آورند؟ چه مانعی بر سر راه دارند؟ برخورد آن‌ها با این مانع چه عواقبی دارد؟ 🔸 طراحی داستان باعث بلوغ فکری و ژرف‌شدن نگاه نویسنده می‌شود و دانش او را نسبت به جامعه، طبیعت و سرشت بشر افزایش می‌دهد. به نظرم داستان‌گویی دو چیز می‌خواهد: تخیل قوی و ذهن تحلیل‌گر. 🔸داستان‌های عالی سینمایی با وجود تفاوت، در نتیجهٔ کار مشترک‌اند. در همهٔ آن‌ها، بیننده هنگام ترک سالن می‌گوید: «عجب داستان فوق العاده‌ای!» آری، همهٔ آن‌ها در اساس یک چیزند. همگی جلوه‌ای از فرم جهانی داستان‌اند. فیلم‌هایی مانند: سرگیجه، هشت و نیم، پرسونا، راشومون، کازابلانکا، حرص، عصر جدید، رزمنا و پوتمکین، مهاجمین صندوقچه گم شده، هانا و خواهرانش، نابودگر، سگدانی. 🔸 همهٔ هنرها بر اساس فرم جهانی خود تعریف می‌شوند. فرم جهانی در موسیقی، از سمفونی تا انواع راک و جَز، ثابت است. یا مثلاً در نقاشی، فرم جهانی ثابت است و همین فرم است که یک شاهکار نقاشی را از مجموعه‌ای خطوط بی‌معنا جدا می‌کند. در داستان‌گویی هم از زمان هومر تا برگمان، فرم جهانی ثابت مانده است و داستان را از اثری توصیفی و سرهم‌بندی شده متفاوت می‌سازد. فرم درونی در هر هنری ثابت است ولی در هر دوره و عصری به شکل خاصی ظهور می‌یابد. 🔸چیزی که نویسنده برای گفتن داستانی خوب به آن نیاز دارد، فرم است. فرم، همان فرمول نیست. در واقع داستان، پیچیده‌تر، رازآمیزتر و انعطاف‌پذیرتر از آن است که به قالب فرمول درآید. 🔸 به عقیدهٔ من برای گفتن داستانی خوب، سه چیز نیاز داریم: ۱. استعداد: توانایی بیان ماجرا به شکلی که به ذهن کسی خطور نکرده باشد. ۲. نگاه عمیق: نگاه ویژهٔ نویسنده به جامعه و سرشت بشر و دانش ژرف او از شخصیت‌ها و جهان داستان. ۳. مقدار زیادی عشق (به قول هالی و ویت برنِت) 🔸شما به دلایل زیر می‌توانید عاشق داستان‌گویی باشید: ۱. عشق به داستان: فردی هستید که فقط از طریق داستان‌گفتن می‌توانید حرف بزنید. شخصیت‌های داستان برای‌تان واقعی‌تر از مردم عادی هستند و دنیای داستان را عمیق‌تر از دنیای واقعی می‌دانید. ۲. عشق به درام: علاقه به حوادث و مکاشفات ناگهانی که باعث تغییرات عظیم در زندگی می‌شوند. ۳. عشق به حقیقت: اعتقاد به اینکه دروغ، هنرمند را فلج می‌کند و باید تمام حقایق زندگی تا مخفی‌ترین انگیزه‌های خود را مورد پرسش قرار داد. ۴. عشق به بشر: تمایل به همدردی با کسانی که رنج می‌کشند. رخنه به درونشان و دیدن جهان از منظر آنها. ۵. عشق به احساس: نیاز به درگیر شدن با احساسات جسمی و از آن مهم‌تر، احساسات درونی. ۶. عشق به رویا و خیال: لذت‌بردن از پرواز با بال‌های تخیل و خود را سپردن به آن. ۷. عشق به کمدی: لذت‌بردن از شوخی به‌عنوان عامل جبران‌کنندهٔ رنج‌ها و متعادل کننده زندگی. ۸. عشق به زبان: علاقه به اصوات و معانی، صرف و نحو. ۹. عشق به دوگانگی: استعداد در شناختن تضادهای زندگی و تردید دائمی در ظواهر امور. ۱۰. عشق به کمال: شورِ نوشتن و نوشتن و نوشتن و بازنویسی‌کردن برای رسیدن به کمال مطلوب در نویسندگی. ۱۱. عشق به یگانه‌بودن: داشتن جسارت و بی‌پروایی در مقابل ریشخندها. ۱۲. عشق به زیبایی: داشتن احساسی درونی که به خوب‌نوشتن، عشق می‌ورزد. از بدنوشتن بیزار است و تفاوت این دو را می‌داند. ۱۳. عشق به خود: قدرتی که نیازی به یادآوریِ آن نباشد و شما را از بابت نویسنده‌بودن‌تان مطمئن می‌سازد. 🔸داستان، رابرت مک کی، محمدگذرآبادی، نشر هرمس ☘❤️ @filsofak

سود مشترک هیچ چیز خطرناک‌تر از این نیست که جامعه‌‌ای بسازیم که در آن بیشتر مردم حس کنند که هیچ سهمی در آن ندارند. مردمی که حس می‌کنند سهمی در جامعه دارند از آن جامعه محافظت می‌کنند، ولی اگر چنین احساسی نداشته باشند، ناخودآگاه می‌خواهند که آن جامعه را نابود کنند. |مارتین لوتر کینگ| ❤️☘ @filsofak

🎞داستان فیلم پسر، موش کور، روباه و اسب 📽این فیلم داستان یک پسر، یک موش کور، یک روباه و یک اسب است که در کمال تعجب با هم دوست می شوند و برای یافتن خانه پسر با هم به سفر می روند... _زیرنویس فارسی @rahi_be_rahaei

معرفی فیلم وب‌سایت آی‌ام‌دی‌بی (IMDb)، سی فیلم فلسفی به‌منظور برپاداشتن سؤال‌های فلسفی یا برای برانگیختن ذهنی پرسش‌گر معرفی کرده است. فیلمی‌هایی که سؤالاتی پیرامون معنای زندگی مطرح می‌کنند یا مقوله‌هایی که از دسترس انسان‌ها خارج هستند را به چالش می‌کشند. شاید این مطلب بتواند آرشیو مناسبی برای علاقه‌مندان به فیلم و فلسفه باشد. 1. Waking Life (2001) Animation, Drama, Fantasy 2. The Meaning of Life (1983) Comedy, Musical 3. Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) Drama, Romance, Sci-Fi 4. Donnie Darko (2001) Drama, Mystery, Sci-Fi 5. Fight Club (1999) Drama 6. Requiem for a Dream (2000) Drama 7. The Man from Earth (2007) Drama, Fantasy, Mystery 8. The Truman Show (1998) Comedy, Drama 9. The Matrix (1999) Action, Sci-Fi 10. Another Earth (2011) Drama, Romance, Sci-Fi 11. Lost in Translation (2003) Comedy, Drama 12. The Butterfly Effect (2004) Drama, Sci-Fi, Thriller 13. Being There (1979) Comedy, Drama 14. Inception (2010) Action, Adventure, Sci-Fi 15. 1984 (1984) Drama, Sci-Fi 16. Being John Malkovich (1999) Comedy, Drama, Fantasy 17. The Place Beyond the Pines (2012) Crime, Drama, Thriller 18. Garden State (2004) Comedy, Drama, Romance 19. The Fountain (2006) Drama, Mystery, Romance 20. Detachment (2011) Drama 21. Stranger Than Fiction (2006) Comedy, Drama, Fantasy 22. I Heart Huckabees (2004) Comedy 23. My Dinner with Andre (1981) Comedy, Drama 24. The Seventh Seal (1957) Drama, Fantasy 25. American Beauty (1999) Drama 26. Punch-Drunk Love (2002) Comedy, Drama, Romance 27. The Box (I) (2009) Drama, Mystery, Thriller 28. Horton Hears a Who! (2008) Animation, Adventure, Comedy 29. A Scanner Darkly (2006) Animation, Comedy, Crime 30. The Quiet Earth (1985) Drama, Mystery, Sci-Fi |IMDb.com, Inc.| ❤️☘ @filsofak

مَنِ اِسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ وَ مَنْ شَاوَرَ اَلرِّجَالَ شَارَكَهَا فِي عُقُولِهَا. هركس خودرأى شد هلاك مى‌شود و هركس با افراد صاحب‌نظر مشورت كند در عقل آنان شريك مى‌شود. |علی‌بن ابیطالب| ❤️☘ @filsofak

در کلی‌ترین مفهومِ زیستن، یعنی، با دیگران زندگی کردن، در میان آدم‌ها زندگی کردن. انسان معنا نمی‌یابد، مفهوم نمی‌شود، قابلیت عرضه و به ثمر رساندن معنی را نخواهد داشت مگر در حضور دیگری، دیگری تنها یک شخص نیست، یک نگاه است، هستی است، آینه ایست که همواره از نیاز به دیده شدنِ ما تغذیه می‌کند و خود و ما را حفظ می‌کند، شکل می‌دهد. دیده شدن یعنی به رسمیت شناخته شدن توسط دیگری، «از خداوند پرسیدند برای چه آدمیان را آفریدی و او جواب داد: من گنجی پنهان بودم، پس آفریدم تا شناخته(دیده) شوم.» بودنِ ما مساوی است با حضور دیگری، اگر دیگری نباشد انسان تنها نیست بلکه تهی‌است… اما [به همان اندازه] به قول سارتر «دیگری دوزخ [هم] است» به این معنی که چگونه مرا می‌بیند؟ ارزش‌گذاری می‌کند؟ قضاوت می‌کند؟چگونه شناخته می‌شوم؟ انزوا همان نبودِ دیگری‌است در سطحی معین که به رسمیت شناخته نمی‌شود، چه چیزی؟ افکارمان، احساساتمان، ایده‌های‌مان… فقدان اما به نظر من سهمگین‌تر از انزواست، فقدان تمنایِ سرکوب شونده از تجربه‌ایست که دیگر نمی‌تواند باشد. #نسترن_تارین ❤️☘ @filsofak

‍ 📺 انیمیشن : #قلعه_حیوانات 📝 نویسنده : #جورج_اورول ☑️ زیرنویس : #فارسی زمان : 69 دقیقه حجم : 200 مگابایت @rahi_be_rahaei @rahi_be_rahaei

خطاهای ذهن چگونه باعث افسردگی میشوند. دیدگاه شناختی یکی از مکاتب روانشناسی است که معتقد است افکار ما بر روی احساساتمان تآثیر میگذارد و رفتارهای ما را شکل می دهد. آرون بک بنیان گذار این مکتب معتقد است که افراد در زمان افسردگی دیدگاه منفی به خود، محیط (دیگران، رویدادها) و آینده در ذهن شان پرورش می دهند. اتفاقی تلخ به یکباره باعث میشود آدمها واقعیت ها را چنان که هست نبینند و موجب برخی از خطاهای شناختی شوند که منجر به افسردگی می شود. خطاهای شناختی خطاهای ذهن هستند که باعث نتیجه گیری های اشتباه و در نتیجه تفکر منفی و آزار دهنده می شوند. در این تصویر به معروف ترین خطاهای شناختی بر اساس نظریه بک اشاره شده است. 🐬@faramatni

انسان سرمایه‌دار می‌تواند تخیلاتش را وجهی عینی ببخشد اما یک انسان فرودست در تخیلاتش حبس می‌شود. دست‌نوشته‌های ‌اقتصادی‌و‌فلسفی ۱۸۴۴/ کارل مارکس @out_of_harmony

شخصيت درونی من به گونه‌ای ست كه اگر محكوم به مرگ هم بشوم، همچنان آرامش خود را حفظ خواهم كرد و حتی ممكن است شب قبل از اعدام شروع به آموختن زبان چينی كنم، تا در دام احساساتِ مبتذل و عوامانه‌ای كه خوشبينی و بدبینی، نام دارند نيفتم. شخصيت درونی من اين دو احساس را باهم ادغام كرده و از آنها فراتر می‌رود: من يك انسان بدبين هستم بخاطر آگاهی‌ام، اما خوشبينم بخاطر اراده‌ام. آنتونیو گرامشی/ نامه های زندان/ ترجمه/ماریا عباسیان نقاشی/ میخائیل وروبل / غولِ نشسته @out_of_harmony

هر بی مبالاتیِ ناشی از غرور و هر ایرادگیریِ مغرضانه‌ای زیردستان را به خشم می‌آورد. بعضی گمان می‌کنند مثلا اگر به زندانی خوب بخورانند و برایش خوب خرج کنند و مطابق قانون عمل کند، دیگر کار تمام است؛ اما این هم اشتباه است. هرشخصی فارغ از این که تحقیر شده باشد یا نشده باشد، به هرجهت ناخودآگاه و ذاتا می‌خواهد که حیثیتش احترام بگذارند. زندانی خود می‌داند که زندانی است و طرد شده،و به جایگاه خود در برابر روسا واقف است، اما هیچ حصارو غل و زنجیری نمی‌تواند او را وادار کند که فراموش کند انسان است. خدای من! برخورد انسانی حتی ممکن است کسانی راهم که وجه انسانی‌شان مدت‌هاست رنگ باخته، انسان کند. یادداشت‌هایی از خانه‌ی مردگان/ داستایوفسکی نقاشی‌ها/ فرانسیسکو گویا @out_of_harmony

احترام اجتماعی کاوش در یک مفهوم پرکاربرد، ساده، اما پیچیده آیا تا کنون به این اندیشیده‌ایم که وقتی از احترام سخن می‌‌گوییم، از چه چیزی سخن می‌گوییم؟ معنای عملی و رفتاری آن چیست؟ وقتی از نظام سیاسی انتظار داریم احترام شهروندان‌ را نگه دارد و یا در روابط میان فردی به این فضیلت اجتماعی اشاره می‌کنیم، در واقع انتظار چه نوع رفتار و کنشی را داریم؟ عموما احترام را به‌نوعی رفتار ساده‌ی مبتنی بر آداب تلقی می‌کنند اما "اسپونویل" بر این باور است که گرچه ادب، یک ارزش است و نمی‌توان آن را انکار کرد، اما این ارزش، مبهم، و در نفس خود ناکافی است. احترام، گرچه ما را به‌مفهوم ادب می‌رساند اما معنای بسی عمیق‌تر، با ابعاد و ویژگی‌‌های متعددی دارد. احترام(در معنای وسیع)، مبنا و شالوده‌ی همکاری‌های اجتماعی، مشارکت و ثبات سیاسی است. کاهش احترام اجتماعی، سبب کاهش انسجام اجتماعی می‌شود. همچنین نادیده‌گرفتن احترام شهروندان از سوی نظام سیاسی، مشارکت و ثبات سیاست را با مخاطره‌ی جدی روبرو می‌کند. در جامعه‌ای که شهروندان احساس کنند از سوی صاحبان قدرت و روایت‌های رسمی به‌اندازه‌ی کافی محترم شمرده نمی‌شوند، آشوب و قانون‌گریزی افزایش می‌یابد. احترام، لازمه‌ی باهم‌بودن و با هم‌زیستن است. تعاریف احترام ۱. ریچارد سِنِت می‌گوید: احترام اشاره به تصدیق ارزش طرفِ دیگر ائتلاف، به‌ویژه طرف کوچک‌تر و ضعیف‌تر را دارد. اما هنوز این پرسش در میان است که اگر بخواهیم ارزش طرف مقابل را تصدیق کنیم، چه باید بکنیم؟ تصدیق ارزش طرف مقابل به چه معناست؟ کدام ارزش؟ مهم‌ترین ارزشی که پایه‌ی احترام محسوب می‌شود عبارت است از: "به‌‌رسمیت شناختن دیگری"؛ - به‌رسمیت شناختن "بودن" دیگری - به‌رسمیت شناختن چگونه زیستن و چگونه بودن دیگری (اهداف و آرمان‌ها) - به‌رسمیت شناختن نیازهای دیگری - به‌رسمیت شناختن دردها و رنج‌های دیگری - به‌رسمیت شناختن عقاید و اعتقادات دیگری - به‌رسمیت شناختن اراده‌ و اختیار دیگری برای کسب آن‌چه مطلوب خود می‌داند ۲. فیلسوفانی مانند کانت و "فیشته" می‌گویند: احترام به معنی ابرام و اصرار بر هدف‌بودن و غایت‌بودن خودِ انسان است. رویکرد ابزارانگارانه به انسان، آدمی را به‌سطح شیئی تنزل می‌دهد. نظام‌های سیاسی که شهروندان را نه صرفا برای آن‌که فقط هستند، بلکه به‌منزله‌ی ابزاری در خدمت قدرت می‌بینند، (و از این‌که این نگرش را بر زبان بیاورند نیز شرمنده نمی‌شوند)، درواقع عزت، مقام و منزلت انسانی شهروندان را نادیده می‌گیرند. به‌همین خاطر است که درد و رنج شهروندان را در پای شکوهی کاذب نمی‌بیند. در این نگرش، آن‌چه ‌اهمیت می‌یابد، عظمت و قدرت نظام سیاسی است و نه انسانِ واقعا موجودی که سوخت ارابه‌ی قدرت می‌گردد. ۳. فرناندو سَوَتِر، معنای احترام را به مفهوم شرافت، گره می‌زند و تلاش می‌کند مفهوم احترام را با آن توضیح دهد. به‌سخن دیگر، نظام‌هایی که برای شهروندان خود احترام قائل هستند، رفتاری با این مشخصات دارند: - انسان‌ها مصون از تعرض‌اند. - انسان‌ها به‌منزله‌ی هدف تلقی می‌شوند و نه ابزار و وسیله‌ی رسیدن به مقاصد. - حق خودآیینی، به‌رسمیت شناخته می‌شود.. به‌تعبیر دیگر، هر شخصی حق دارد به‌نحو مستقل و بدون اجبار بیرونی، برای زندگی خود برنامه‌ریزی نماید و معیار خود را برای تعالی مشخص کند. - جامعه با همه‌ی افراد، براساس رفتارشان و شایستگی‌های شخصی‌شان برخورد می‌کند. - همبستگی با کسانی که از بدبختی رنج می‌برند و تلاش برای کاهش رنج آن‌ها صورت می‌گیرد. - در آن هیچ‌کس کنار گذاشته نمی‌شود. اکنون با در میان آوردن معیار متفاوت در باب احترام و شرافت انسان، می‌توان این پرسش را مطرح کرد که آیا هریک از ما برای دیگران، چقدر احترام قائلیم و از سوی دیگر، رابطه‌ی نظام سیاسی با شهروندان، چقدر بر اساس احترام بنا شده است؟ آیا ما شهروندان احساس می‌کنیم به‌اندازه‌ی کافی نزد نظام سیاسی محترم هستیم؟ |خرد منتقد، علی زمانیان|

❗️تعهد یا تخصص؛ تعظیم منصفانه سال 58 مناظره‌ای داغ بین مهندس بازرگان و شهید دکتر بهشتی تحت عنوان "تخصص بالاتر است یا تعهد و تقوا؟" در صدا و سیما برگزار شد. شهید بهشتی معتقد بود مسئولین باید متعهد باشند، و بازرگان اعتقاد داشت تخصص مهم‌تر است. در لابلاى بحث، مرحوم بازرگان پرسشى از شهید بهشتی کرد: «آقای دکتر فرض کنیم که قصد دارید با اتوبوس از شهرى به تهران بیایید؛ راننده‌ای داریم که جاده را مثل کف دست می‌شناسه، ولی اهل همه‌جور معصیتی است؛ و راننده دیگری که تازه کار است، ولی بسیار متقی و اهل تدین. شما خانواده‌تون رو با کدام راننده راهی می‌کنید؟!» ⚡️در این هنگام شهید بهشتی مکثی طولانی کرده، سپس به علامت تایید نظر مرحوم بازرگان، بزرگوارانه و منصفانه فرمودند: «آقا من دیگه صحبتی ندارم!» ❤️☘ @filsofak

🔸️تنهایی آدمی به چهار شکل می‌تواند تنهایی را تجربه کند. ۱- تنهایی فیزیکی ۲- تنهایی عاطفی ۳- تنهایی فکری ۴- تنهایی اگزیستانس ۱- تنهایی فیزیکی: بودن بدون دیگری در جا و مکانی است. زندانی در سلول انفرادی، تنهایی فیزیکی را تجربه می‌کند. تنهایی فیزیکی میتواند تنهایی جنسی نیز باشد وقتی فرد، هیچ شریک جنسی ندارد. ۲- تنهایی عاطفی: بودن بدون عاطفه و احساسات دیگری است. کسی را ندارد که از او عاطفه بگیرد یا برای او عاطفه خرج کند. تنهایی عاطفی میتواند بدون تنهایی فیزیکی نیز رخ دهد. یعنی دو نفر سالها کنار هم زندگی کنند و تنهای فیزیکی نباشند، اما تنهای عاطفی باشند. ۳- تنهایی فکری: بودنی است بدون همفکر و همدل و همزبان. وقتی کسی را پیدا نمیکنی که همفکرت باشد یا همزبانت، و احساس میکنی کسی افکار تو را متوجه نمی‌شود، در حال تجربه تنهایی فکری هستی. ۴- تنهایی اگزیستانس: اشاره به نحوه‌ی خاص بودن ما در این جهان دارد. ما در این جهان به شکل منحصر بفردی هستیم و همه دریافت‌های ما از جهان، مختص خودمان است و از آنِ خودمان و نمی‌توانیم دیگران را به دریافت‌های خود راه دهیم. هرکسی خود را در دریافت‌هایش تنها میبیند. من می‌بینم، تو هم می‌بینی، اما این دیدنِ من، از آن من است، و دیدن تو از آن تو. من رنج می‌کشم، تو هم رنج می‌کشی، اما رنجِ من، از آن من است، رنج تو نیز از آنِ تو. ما هرگز نمیتوانیم، تماما به دریافت کسی دیگر ورود کنیم و دیگری نیز نمیتوان تماما به دریافت ما وارد شود. ما فقط تلاش میکنیم، به فهم یکدیگر نزدیک شویم، چونان نزدیکی دو دست بهم. حتی وقتی دو دست با هم گره میخورند، بازهم ماهیتا دو دست هستند، و این گره خوردن، منجر به یک دست شدن نمی‌شود. بودن ما در این جهان و همه دریافت‌های ما در این جهان، منحصر بفرد است و این تنهایی اگزیستانس، بنیان هستی‌شناختی ما را شکل میدهد. + فهم این تنهایی اگزیستانس که محتوم است، به آدمی کمک میکند تا با آن سه تنهایی دیگر (فیزیکی، عاطفی، فکری) به خوبی و درستی مواجه شود. رنج آدمها از آن سه تنهایی، بدین خاطر است که به این تنهایی اگزیستانس التفات ندارند. یعنی از بنیان هستی‌شناسانه‌ی خود غافل‌اند. 👤اکبر جباری ❤️☘ @filsofak

فیلم‌هایی با موضوع "مرگ" Taste of Cherry (1997) IMDB: 7.7 The Fountain (2006) IMDB: 7.2 COCO (2017) IMDB: 8.4 The Seventh Seal (1957) IMDB: 8.1 A Ghost Story (2017) IMDB: 6.8 Enter The Void (2009) IMDB: 7.2 ❤️☘ @filsofak

#جمله های زیبا تنها در یک صورت به تو ایرادی گرفته نمی‌شود: هیچ کاری نکن، هیچ‌چیزی نگو و هیچ‌چیزی نباش! #ارسطو ❤️☘ @filsofak