نشر سایه سخن

. روزی که می‌رفتم پزشکی قانونی... #داریوش_مهرجویی 🆔 @Sayehsokhan

برسان باده که غم روی نمود ای ساقی این شبیخون بلا باز چه بود ای ساقی حالیا عکس دل ما است در آیینه‌ی جام تا چه رنگ آورد این چرخ کبود ای ساقی دیدی آن یار که بستیم صد امید در او چون به خون دل ما دست گشود ای ساقی تیره شد آتش یزدانی ما از دم دیو گرچه در چشم خود انداخته دود ای ساقی تشنه‌ی خون زمین است فلک، و این مه نو کهنه داسی است که بس کشته درود ای ساقی منتی نیست اگر روز و شبی بیشم داد چه از او کاست و بر من چه فزود ای ساقی بس که شستیم به خوناب جگر جامه‌ی جان نه از او تار به جا ماند و نه پود ای ساقی حق به دست دل من بود که در معبد عشق سر به غیر تو نیاورد فرود ای ساقی این لب و جام پی گردش می ساخته‌اند ورنه بی می و لب جام چه سود ای ساقی در فروبند که چون «سایه» در این خلوت غم با کسم نیست سر گفت و شنود ای ساقی 🖤🖤 روح همه عزیزان ازدست رفته شاد یاد و نامشان جاودانه باد 🙏🏻 🆔 @Sayehsokhan

💌نامه بنویس ⸻ 📝 مصیبت‌ها شَبیخون می‌زنند، ماجراها حمله می‌کنند. فرصتِ اندیشیدن نیست. ذهنت زخمی می‌شود. روحت کشته می‌شود و بدنت جنازه‌ای مجروح که ناگزیر به زندگی است، امّا نمی‌تواند. نوشتن، تمرینِ اندیشیدن است در قیل‌و‌قالِ بی‌عقلی. نوشتن، تمرینِ آهِستگی است روی زمینِ شور و شعار و شتاب. نوشتن، از های‌و‌هوی میدان نبرد می‌کاهد و تو را به کارزاری دیگر می‌بَرَد. هجوم وحشیانه‌ی خشم و اندوه و ترس و تعلیق و درماندگی،به رژه‌ی آرام سربازان تو تبدیل می‌شود. تو کشته نمی‌شوی، تو سان می‌بینی. تو کم‌کم فرمانده‌ی شکوهمند و مقتدرِ احساس‌های مبهم و مغشوش و مرموزِ خویش می‌شوی… ⸻ 📝 نامه بنویس؛ به خودت، به امروز، به دیروز، به فردا، به سیاست، به جامعه، به آینه، به آینده، به ایران، به هر کس و هر چیز… نامه مخاطب دارد، و هر چیز که خطابش کنی، سرانجام زنده می‌شود، حتّی اگر پاسخی ندهد. 📝 یکی را انتخاب کن و خطاب به او بنویس: و یا شاید چند تایشان را ▪️خشم عزیز ▪️اندوه عزیز ▪️ترس عزیز ▪️ناامیدی عزیز ▪️درماندگی عزیز ▪️کرختی عزیز ▪️تنهایی عزیز #نامه_بنویس 💌@erfannazarahari

💌نامه بنویس ⸻ 📝 مصیبت‌ها شَبیخون می‌زنند، ماجراها حمله می‌کنند. فرصتِ اندیشیدن نیست. ذهنت زخمی می‌شود. روحت کشته می‌شود و بدنت جنازه‌ای مجروح که ناگزیر به زندگی است، امّا نمی‌تواند. نوشتن، تمرینِ اندیشیدن است در قیل‌و‌قالِ بی‌عقلی. نوشتن، تمرینِ آهِستگی است روی زمینِ شور و شعار و شتاب. نوشتن، از های‌و‌هوی میدان نبرد می‌کاهد و تو را به کارزاری دیگر می‌بَرَد. هجوم وحشیانه‌ی خشم و اندوه و ترس و تعلیق و درماندگی،به رژه‌ی آرام سربازان تو تبدیل می‌شود. تو کشته نمی‌شوی، تو سان می‌بینی. تو کم‌کم فرمانده‌ی شکوهمند و مقتدرِ احساس‌های مبهم و مغشوش و مرموزِ خویش می‌شوی… ⸻ 📝 نامه بنویس؛ به خودت، به امروز، به دیروز، به فردا، به سیاست، به جامعه، به آینه، به آینده، به ایران، به هر کس و هر چیز… نامه مخاطب دارد، و هر چیز که خطابش کنی، سرانجام زنده می‌شود، حتّی اگر پاسخی ندهد. 📝 یکی را انتخاب کن و خطاب به او بنویس: و یا شاید چند تایشان را ▪️خشم عزیز ▪️اندوه عزیز ▪️ترس عزیز ▪️ناامیدی عزیز ▪️درماندگی عزیز ▪️کرختی عزیز ▪️تنهایی عزیز #نامه_بنویس 💌@erfannazarahari

👈زرین کوب و شاهنامه ✍️حماسه‌ی فردوسی جلوه‌گاه اعتدال اخلاقی است و برخلاف ایلیاد خشم و بیداد جهان جویانه‌ی انسان‌ها، خدایان را هم در آن به خشم و بیداد نمی‌کشاند. 🔅هدف تعلیم این حماسه پرورش حسّ تجاوز نسبت به نظم و عدالت که افلاطون آن را عیب عمده‌ی حماسه‌ی هومیروس می‌داند نیست، احیاء حسّ عصیان نسبت به تجاوز، نسبت به بی‌نظمی و بی‌عدالتی است... 🔅نفرت از تجاوزها و غارت‌هایی که در غزنه به نام دین انجام می‌شد، کراهت از دروغ و ریایی که نام عدالت و مصلحت می‌گرفت تمام وجود فردوسی را پر کرده بود و انعکاس آن را در جای جای شاهنامه می‌توان یافت... 🔅با اینهمه جامعه‌ی پایان عهد ساسانی یا آنچه در عهد اسلامی وارث آن بود به این افسانه‌ها به چشم تاریخ نگاه می‌کرد - نه افسانه‌ی صرف. 🔅حتی مقارن تاخت و تاز عرب و قرن‌ها بعد از آن در سیستان، جایی را به نام قرنین نشان می‌دادند که ستورگاه مرکبان رستم بود - و آخور رخش، و همین طرز تلقّی بود که در بین بقایای دهقانان خراسان وجود داشت - ابومنصور، و خودِ فردوسی. 👤عبدالحسین زرین کوب 📙 نامورنامه، 1389، 111، 112 🆔 @Sayehsokhan

مغز ایدئولوژی زده ...!! دکتر آذرخش مکری : « هر باوری که در برابر شواهد جدید تغییر نکند و هم‌زمان وفاداری مطلق به خودی و نفرت از غیرخودی بسازد، از سطح باور شخصی عبور کرده و به ایدئولوژی تبدیل می‌شود. ایدئولوژی فقط «سفت فکر کردن» نیست...!! جایی خطرناک می‌شود که یک باور، هم اصلاح‌ناپذیر باشد و هم به تو بگوید چه کسی «خودی» است و چه کسی «غیرخودی.»...!! از این‌جا به بعد، حقیقت دیگر مهم نیست؛ «وفاداری به ایدئولوژی و....» فقط مهم است!!!!!

ما را به سخت‌جانی خود این گمان نبود! چهل روز گذشت...🖤 🆔 @Sayehsokhan

شاهنامه و فردوسی دکتر عزت‌الله همایونفر سالن تربیت بدنی دانشگاه نوشیروان بابل - ۱۳۵۴ خورشیدی سخنان این‌مرد بزرگ را با سخن‌رانی‌های امروزیان داوری کنید! دانایی و توانایی در گفتنِ نکته‌ای ادبی و تاریخی، چنان دلکش و گواراست که انسان می‌خواهد بارها بشنود. شُکوهِ شورانگیزِ جایگاهِ شاهانامه و نقش فردوسی در ماندگاری زبان فارسی، براستی ستودنی است. اکنون آیا از دانشگاه نوشیروان بابِل چیزی باقی مانده است؟ به انبوه شنوندگان بنگرید! یاد فردوسی و این‌گوینده‌ی توانا گرامی باد! https://telegram.me/ezzatiparvar 🆔 @Sayehsokhan

شاهنامه و فردوسی دکتر عزت‌الله همایونفر سالن تربیت بدنی دانشگاه نوشیروان بابل - ۱۳۵۴ خورشیدی سخنان این‌مرد بزرگ را با سخن‌رانی‌های امروزیان داوری کنید! دانایی و توانایی در گفتنِ نکته‌ای ادبی و تاریخی، چنان دلکش و گواراست که انسان می‌خواهد بارها بشنود. شُکوهِ شورانگیزِ جایگاهِ شاهانامه و نقش فردوسی در ماندگاری زبان فارسی، براستی ستودنی است. اکنون آیا از دانشگاه نوشیروان بابِل چیزی باقی مانده است؟ به انبوه شنوندگان بنگرید! یاد فردوسی و این‌گوینده‌ی توانا گرامی باد! https://telegram.me/ezzatiparvar 🆔 @Sayehsokhan

#یادمان به یاد فردوسی بزرگ شاهنامه برای ایرانیان، تنها یک متنِ ادبی نیست که ارزش‌های ادبی یا فرهنگی یا زبانی یا تاریخی داشته باشد؛ بلکه این کتابِ بی‌همتا، دانشنامه یا فرهنگنامه‌ای است که همه‌ی جنبه‌های فکری و فرهنگی و مسائل مربوط به زندگی در آن گردآمده است. برشمردن و فهرست کردنِ شمارِ موضوع‌های شاهنامه، کاری بسیار دشوار و زمان‌بَر است. می‌توان گفت: هیچ‌نکته‌ی مرتبط با زندگی فردی و جمعی نیست که با صراحت یا در ضمنِ مطلبی دیگر، بیان نشده باشد. اندیشه‌های دینی و حکمت آمیز درباره‌ی خدا، خِرَد، دین و باورهای اسطوره‌ای، تنها بخشِ کوچکی از مطالبِ شاهنامه است. درضمن داستان‌ها، هرچه به زندگی فردی و اجتماعی یا خانوادگی ربطی داشته باشد، از آدابِ تولد گرفته تا آیین‌های سوگواری، مسائل مربوط به جنگ، صلح، رسومِ زناشویی، نامه‌نگاری، آیین‌های تربیتی و آموزشی، مناسبات اداری و حکومتی، تفریحات، عشق ورزی، باده‌گساری، آدابِ سُفره و غذاخوری، موسیقی و آواز، رقص، داستان‌گویی زنان، خرافه‌ها، باورها، بیم‌ها، امیدها و...در شاهنامه به گونه‌ای مختصر یا مفصّل آمده است. گوشه‌ای از زندگی را نمی‌توان یافت که به آن، سری نزده باشد. آشکار است که نمونه‌آوردن برای هرمورد، فرصتی فراهم و مجالی ممکن می‌خواهد و سخت به درازا می‌کشد. هرکس باید خود به این کتاب سری بزند و هرآنچه می‌خواهد بیابد. شاهنامه کتاب آزادی شاهنامه را تاکنون به نام‌های گوناگون خوانده‌اند: هویّتِ زبان فارسی، سندملیّتِ ایرانی، کتاب حماسه، تاریخِ پیش از اسلام و.... هریک از این نام‌ها به محتوای ویژه مربوط است و درجای خود، درست می‌نماید. شاید بتوان نامِ دیگری هم براین کتاب افزود: شاهنامه، کتاب آزادی. آزادی و آزادی‌بخشی در سراسر شاهنامه جلوه دارد: گیومرث، نخستین پادشاه ایرانیان (به نظر گروهی، نخستین انسان نیز هست) می‌کوشد تا آدمی را از بندِ طبیعت رها سازد و به او گونه‌ای آزادی ببخشد. گیومرث، کوه‌نشین بود و هنوز شهرنشینی آغازنشده‌بود. لباس‌پوشیدن و پرورشِ جانوران را او آغازنمود. پس از او«هوشنگ» می‌آید و: به فرمانِ یزدانِ پیروزگر،               به داد و دَهِش، تنگ بستش کمر. وزان پس جهان یکسر آباد کرد،      همه روی گیتی، پُر از دادکرد. هوشنگ، با کشفِ آتش، استخراجِ فلزات و آهنگری را بنیاد نهاد. از دریا به دشت و کویر، آب‌رسانی کرد و کشاورزی را رونق ‏داد.  جانورانی چون: گاو، خر و گوسفند را اهلی نمود. ازپوست جانورانِ وحشی جامه ساخت. هرکس به کشت و کار ‏پرداخت. این کارها به رهایی انسان از تنگناهای طبیعت یاری رساند. سپس جمشید بر سرکار آمد و کوشش‌های بسیار به کار بست و به آزادی بیشتر بشر همت گُماشت. اما در پایان، به جهتِ آمیختنِ دین و سیاست، نخستین استبدادِ شناخته شده را حاکم ساخت که به روی کار آمدن ضحّاک منجر  شد. پادشاهی جمشید هفتصدسال بود. جمشید نخستین پادشاهی است که دین و سیاست را با هم آمیخت و گفت:‏ منم، گفت: با فَرّهِ ایزدی،             هَمَم شهریاری و هم موبَدی. بَدان را زِ بَد، دست کوته کنم،       روان را سوی روشنی، رَه کنم. او می‌خواست با ازمیان بُردنِ بَدی‌ها، مردم را به بهشت برسانَد و روانشان را روشن نماید.  روشِ او، به روی ‏کارآمدنِ «ضَحّاک» و ایجادِ دوزخ درکشور انجامید. نخستین کاری که جمشید کرد، ساختِ سِلاح و جامه و ابزارهای جنگی و ‏گسترش روحیه‌ی جنگاوری بود:‏ نُخست آلتِ جنگ را دست بُرد،    درِ نام جُستن به گُردان سپرد. به فَرِّ کیی، نرم کرد آهنا؛            چو خود و زِره کرد و چون جوشنا. در پی استبداد و ستم جمشید و سپس ضحاک، نخستین جنبشِ آزادی خواهیِ سیاسی نیز رخ داد. کاوه و فریدون، نماد این آزادی‌خواهی اجتماعی و سیاسی هستند. گذشتن رستم از هفت‌خان، برای رهایی«کی‌کاووس»که می‌توان آن را نمادِ تربیتِ سیاسی حاکم برای حکومتی عادلانه نامید، گذشتن اسفندیار از هفت‌خان، برای رهایی خواهرانش( نماد آزادی زنان) آزادی بیژن از چاه افراسیاب، آزادی ایران بانیروی مردم و رهبری  کیخسرو، آزادی از تعلّقات جهانی که از سوی کیخسرو صورت گرفت و حکومت را رها کرد تا خود به رستگاری برسد و آموزشی ارجمند به سیاستمداران دهد که رازِ نیک‌نامی و رمزِ بقای جامعه و نیرومندیِ آن، در انتقالِ خودخواسته و به موقعِ قدرتِ سیاسی به دیگران است، آزادی‌های میهن دوستانه(کوشش گُردآفرید برای رهایی ایران از دست سهراب) و...همه از کوشش برای هرگونه آزادی فرد و جامعه نشان دارد. کار بزرگِ ابوالقاسم حسن بن احمد فردوسی(329-411هجری) در رهایی زبان فارسی و هویتِ ایرانی از چیرگی بیگانگان، نشان داد که«آزادی» پایه و بنیادِ پیام‌های شاهنامه است. https://telegram.me/ezzatiparvar 🆔 @Sayehsokhan