رقصِ سازدهنى🎼(نیلوفر رضايى)

"من اتفاقی بودم كه انگار تنها درچشمانِ تو رخ ميداد…" فروغ فرخزاد

جهان به رقم تمام رنج هاش،به رقم خزان های زیادش،اما شکوفه هایی هم خواهد داد! خوندم که نوشته بود؛ «برای یک یا چند غم یا رنج، تمام نعمت هارو از یاد نبر» چه درست….. امروز یادم اومد که ادم تا وقتی به خودش باور داره امیدش باقی میمونه،حتی در تمام ویرانی ها. تا وقتی که میدونی پایان تو اینجای قصه نیست،هرچی جلوتر میری روایت های بهتری خلق میکنی. روایت هایی شنیدی تر و سازنده تر! اینکه از درون خودت رو طوری پرورش داده باشی که یجایی به خودت بگی«من برای این شکست ها نیستم»یعنی خودت رو پیدا کردی🍁 #نیلوفر_رضایی

🖤

هيچ انسانی به اندازه انسانی كه بسيار سفر كرده و هزار بار طرز تفكر و سبک زندگی اش را عوض كرده، كامل نيست.🌱 آلفونس دو لامارتین

رنج، فقط درد نیست؛ گاهی راهی‌ست برای دیدنِ خودِ واقعی‌مان. آدم، در آسانی، همیشه کامل دیده نمی‌شود.. - داستایفسکی

▪️ چوران می‌گه: «در حالی که هنر در فلج کامل فرو می‌رود، هنرمندان روز به روز بیش‌تر می‌شوند. تنها اگر دریابیم که هنر در مسیرش به سوی تهی شدن، سهل و ممتنع شده است، این نابهنجاری به پایان می‌رسد.» - هنر هر روز بی‌فایده‌تر می‌‌شه، هنرمندها هر روز بیش‌تر می‌شن. هر کسی می‌تونه اثر هنری به‌وجود بیاره. همه جا پر شده از هنر، اما هیچ جا هنری نیس.

زخم‌ها فقط درد را نگه نمی‌دارند؛ یادآوری می‌کنند که چه چیزی نتوانست ما را نابود کند... تونی موریسون

«صادقانه بگویم، خسته‌ام؛ گویی تنها چیزی که می‌خواهم، رفتن و گم‌و‌گور شدن است. جایی که مجبور نباشم برای کسی توضیح بدهم که چرا اینگونه دل‌فرسوده‌ شده‌ام.»

و من هنوز هم تو را به قدر تمام درخت‌های دُنیا دوست دارم. چرا که فقط تو و درخت‌ها ارزش دوست داشته شدن را دارید.

‏هیچی به اندازه "قدر دونستن" آدم‌ها رو نگه نمیداره. چه تو کار، چه رابطه، چه دوستی؛ ‏قدر بدونید. ‏قدر آدم‌ها و خوبی ‌هاشون رو بدونید.

من نه آدم زندگی توی دخمه هستم نه آدم زندگی مجلل من مزارع پرت افتاده را دوست دارم؛ اتاق‌های خالی، خلوت درون، کار واقعی. اگر چنین زندگی کنم، بهترین خواهم بود... - آلبر کامو

‏یک سری آدم‌ها به تو وفادار نیستند، به نیاز هاشون از تو وفادارن؛ وقتی نیازهاشون تغییر کنه وفاداریشون‌ هم تغییر میکنه.

بورخس می‌گفت: «بهشت را همیشه چیزی شبیه کتابخانه تصور کرده‌ام.» شاید جهنم هم جایی شبیه ذهنِ آدم باشد وقتی یک اتفاق را هزار بار بازسازی می‌کند تا در نسخه‌ی هزار و یکم، بالاخره خودش را برنده ببیند. اما گذشته، بازیِ قابلِ ویرایش نیست. هرچه بیشتر در آن دست ببری، کمتر در اکنون حضور داری...