unbewußt

اعلی‌حضرت کودک His Majesty the Baby فروید عبارت «اعلی‌حضرت کودک» را در مقالهٔ «درآمدی بر نارسیسیسم» (۱۹۱۴)، در بخش دوم، به کار می‌برد تا جایگاه ویژه‌ای را توصیف کند که کودک در خیال والدین اشغال می‌کند. به تعبیر فروید، عشق والدین به کودک چیزی جز نارسیسیسمِ دوباره‌زادهٔ خود آنان نیست. والدین همهٔ کمالات را به کودک نسبت می‌دهند، نقص‌هایش را می‌پوشانند و از یاد می‌برند، و می‌خواهند او از ضرورت‌هایی که خودشان ناگزیر به آن‌ها تن داده‌اند (بیماری، مرگ، چشم‌پوشی از لذت، محدودیت اراده) مصون بماند. گویی قوانین طبیعت و جامعه باید در برابر او متوقف شوند و او دوباره «مرکز و هستهٔ آفرینش» شود، چنان‌که خودمان روزگاری خود را می‌پنداشتیم. کودک در این خیال حامل آرزوهای تحقق‌نیافتهٔ والدین است: قهرمانی به‌جای پدر، و شاهزاده‌ای به همسری، جبرانی دیرهنگام برای مادر. فروید همچنین می‌گوید جاودانگیِ من، که واقعیت به‌سختی تهدیدش می‌کند، با پناه‌بردن به کودک تضمین می‌شود. از اینجا می‌توان گفت آنچه والدین ناگزیر شده‌اند از آن دست بکشند، قرار است در زندگی کودک دوباره ممکن شود. پ.ن: ـ فروید در متن اصلی آلمانی مقاله، همین عبارت انگلیسی (His Majesty the Baby) را بدون گیومه در میانهٔ جمله آورده است؛ این عبارت در ترجمهٔ انگلیسیِ Standard Edition نیز به همین صورت آمده است. ـ فروید در همین بخش دربارهٔ حساس‌ترین نقطهٔ نظام نارسیسیستی (der heikelste Punkt)، یعنی جاودانگیِ من (Ich / ego)، می‌نویسد که این جاودانگی، که واقعیت آن را به‌شدت تحت فشار قرار داده است، از طریق پناه‌بردن به کودک تضمین می‌شود. ✍علی درخشنده Freud, S. (1914). «Zur Einführung des Narzißmus». Jahrbuch der Psychoanalyse, Bd. VI, S. 16. @psychoanalyst_ir . .

کسانی‌که به زخم زده‌اند،به‌جای آنکه احساس گناه کنند، در واقع غالبأ از ما متنفر می‌شوند ؛ چرا که آن‌ها را به یاد پستی و فرومایگی خودشان می‌اندازیم . ✍آلن دوباتن @psychoanalyst_ir . . .

هرچه مقاومت بیشتر باشد، عمل‌کردن و تکرارکردن بیشتر جای یادآوری را می‌گیرد. ✍زیگموند فروید @psychoanalyst_ir . . .

بیمار آنچه را فراموش کرده و واپس زده است، به یاد نمی‌آورد، بلکه آن را به عمل درمی‌آورد. آن را نه به‌صورت خاطره، بلکه به‌صورت کنش بازتولید می‌کند؛ بی‌آنکه بداند در حال تکرار آن است. ✍زیگموند فروید @psychoanalyst_ir . . .

اهمیت فیلم در این است که دو امکان را در برابر ما قرار می‌دهد: خروج از صحنه، و تلاش برای بازسازی آن از طریق حذف عنصری که آن را غیرقابل‌تحمل کرده است.ادوارد رقیب را می‌کشد، اما با مرگ رقیب مسئله حل نمی‌شود. رقیب علتِ اشتیاق کانی نبود؛ او چیزی را آشکار کرده بود که ادوارد نمی‌توانست تحمل کند: کانی سوژه‌ای دارای اشتیاقی است که تماماً تحت کنترل او نیست.از این منظر، قتل رقیب را می‌توان تلاشی برای بازگرداندن صحنه به وضعیت پیشین دانست؛ گویی با حذف او می‌توان نظم مختل‌شده را دوباره برقرار کرد. اما حذف رقیب به معنای حذف آنچه خیانت آشکار کرده نیست.صحنه می‌تواند بدون رقیب باقی بماند، اما پرسشی که حضور او ایجاد کرده بود همچنان پابرجاست. خیانت: ترک صحنه یا نابودی صحنه ✍علی درخشنده 📽Unfaithful (۲۰۰۲) @psychoanalyst_ir . . #خیانت #فیلم #سینما

در کنار این صراحت، فروید انسانی بسیار مؤدب و خوش‌برخورد بود. با دقت به سخنان دیگران گوش می‌داد و هرگز تلاش نمی‌کرد مصاحبه‌کننده را تحت تأثیر یا سلطه خود قرار دهد. کمتر کسی بود که دیدار با او را بدون احساس صمیمیت و مهمان‌نوازی ترک کند. هوا کاملاً تاریک شده بود. زمان آن رسیده بود که با قطار به شهری بازگردم که زمانی پایتخت باشکوه امپراتوری هابسبورگ بود. فروید، همراه همسر و دخترش، از خانه ییلاقی خود پایین آمد تا مرا بدرقه کند. هنگامی که برای خداحافظی دست تکان می‌داد، چهره‌اش اندکی خسته و غمگین به نظر می‌رسید. پس از آخرین دست دادن، گفت: "مبادا مرا انسانی بدبین معرفی کنی. من از دنیا بیزار نیستم. حتی تحقیر کردن دنیا هم گاهی فقط راه دیگری برای جلب توجه و تحسین آن است." سپس با لبخند ادامه داد: "نه؛ تا وقتی همسرم، فرزندانم و گل‌هایم را دارم، بدبین نیستم." و باز با نگاهی مهربان به گل‌های باغ گفت: گل‌ها خوشبختانه نه شخصیت پیچیده‌ای دارند و نه گرفتار عقده‌های روانی‌اند. من گل‌هایم را دوست دارم و گمان نمی‌کنم از دیگران ناشادتر باشم. مصاحبه جورج سیلوستر ویرک (G. S. Viereck) با زیگموند فروید @psychoanalyst_ir . . .

در عشق همیشه یک چیز خشونت آمیز وجود دارد ... #ژیژک #عشق @psychoanalyst_ir . . .

ایگو، در مواجهه با این پرسش که آیا باید سرنوشتِ ابژه را نیز بپذیرد، به‌واسطهٔ مجموع خشنودی‌های نارسیستیکی‌ که از زنده‌بودن خود به دست می‌آورد، ترغیب می‌شود پیوند خود را با ابژه‌ای که دیگر وجود ندارد قطع کند. ✍زیگموند فروید سوگواری و ملانکولیا @psychoanalyst_ir . . . . #سوگ

قدرتِ فقدانِ ناب، از پس‌ماندهٔ یک محوشدگی سر برمی‌آورد. ✍ ژک لکان (۱۹۵۸) @psychoanalyst_ir . #فقدان #نقص #کمبود

چیزی به‌ نام بحران روان‌کاوی نمی‌تواند وجود داشته باشد نویسنده: مصاحبه با ژک لکان ترجمه: محسن ملکی در این مصاحبه که در سال ۱۹۷۴ انجام شده ، ژک لکان پیش‌گویانه درباره‌ی‌ خطرات بازگشت مذهب و علم‌گرایی هشدار می‌دهد. روان‌کاوی برای او تنها پناه ِموجود در برابرِ دلهره‌های معاصر است. استدلال‌های او در حال حاضر اهمیت و مناسبت حیرت‌انگیزی دارند. در این مصاحبه که در سالِ ۱۹۷۴ برایِ مجله‌ی‌ ایتالیاییِ پانوراما انجام شده،گویی لکان به مددِ سحر و جادو دوباره با قدرت تمام زنده شده و با ما سخن می گوید. مصاحبه‌گرِ ایتالیایی، ایمیلیو گرانزاتو، به این نکته اشاره می کند که «حرف و حدیث بسیاری درباره‌ی‌ بحران روان‌کاوی وجود دارد». جای شکرش باقی است که سخنان لکان پر است از صداقت و درایت و وضوح و دقت؛ موضع لکان از زمین تا آسمان فرق می‌کند با روان‌کاویِ «دلخوش کننده‌ای» که چندی از شاگردانِ فروید پایه‌ریزی کردند. این شاگردان تکنیک‌های درمانی را به شکل آیین‌ها و تشریفاتی در آوردند که بیمار را آرام آرام دوباره با محیط اجتماعی‌اش سازگار می‌کند. لکان در این‌باره می‌گوید: «این کار دقیقاً نفی فروید است». ترس و دلهره‌های لکان در آن زمان چه بودند؟ او در این مصاحبه قدرت پیشگویی‌اش را به رخ‌مان می‌کشد و از حرف‌هایش می‌فهمیم که او در سال ۱۹۷۴ از بازگشت مذهب و تفوقِ علم هراس داشته. آیا بحث بر سر سکس و مسائل جنسی است که در همه جا به چشم می‌خورد؟ نه، این مسأله چیزی نیست جز نوعی بازکردن دروغین فضا که چندان اهمیتی ندارد. اما مداخله‌ی‌ علمی.. خب، این یکی فرق می‌کند… لینک برای مطالعه کامل این مقاله @psychoanalyst_ir . .

کنفرانس بین‌المللی «Lacan Today» در دانشگاه خنت؛ بازخوانی لکان در شرایط معاصر مرکز روانکاوی لکانی (CLaP) دانشگاه خنت در روزهای ۱۸ و ۱۹ سپتامبر ۲۰۲۶ کنفرانس بین‌المللی Lacan Today را برگزار می‌کند؛ رویدادی که پژوهشگران، آنالیست‌ها، پزشکان، دانشگاهیان و پژوهشگران حوزه‌های فلسفه، علوم انسانی، هنر و نظریه انتقادی را گرد هم می‌آورد. موضوع اصلی کنفرانس، بررسی این پرسش است که روانکاوی لکانی امروز چه چیزی برای گفتن دارد؟ ادامه‌ی خبر @psychoanalyst_ir . . .

ارنست جونز که این اصطلاح را ابداع کرد، آن را با چیزی نسبتاً نامعقول اشتباه گرفت: ترس از ناپدیدشدن اشتیاق. اما آفانیزیس باید به شیوه‌ای بنیادی‌تر، در همان سطحی جای داده شود که سوژه در حرکتِ ناپدیدشدنی که من آن را کشنده توصیف کرده‌ام، خود را آشکار می‌کند. من این حرکت را، به شیوه‌ای کاملاً متفاوت، محوشدگیِ سوژه (fading of the subject) نامیده‌ام. ✍ترجمه:علی درخشنده 📖Lacan,seminarXI @psychoanalyst_ir #زبان #ناپدیدشدن #فانتاسم #فانتزی

یک زن در زندگی مرد چیزی است که مرد به آن باور دارد. 📖ژک لکان @psychoanalyst_ir . . . #زن #مرد

یکی از کهن‌ترین صورت‌هایی که این اندامِ غیرواقعی در بدن تجسد می‌یابد، خالکوبی(tattoo)و ایجاد عمدیِ زخم بر بدن است. خالکوبی بی‌تردید این کارکرد را دارد که برای بزرگ دیگری باشد، یعنی سوژه را در نسبت با او جای دهد و جایگاه او را در میدان روابط گروهی مشخص کند؛ جایگاهی میان هر فرد و همهٔ دیگران. و در همان حال، آشکارا کارکردی اروتیک نیز دارد که هرکس در واقعیت با آن سروکار داشته باشد، آن را دریافته است. ✍ژک لکان @psychoanalyst_ir . . . #خالکوبی #تتو

عشق، البته، نشانه می‌دهد؛ و همیشه متقابل است. [...] حتی به همین دلیل است که ناخودآگاه را اختراع کردیم: تا دریابیم که اشتیاقِ انسان، اشتیاقِ بزرگ دیگری است؛ و اینکه عشق، اگر یک شورمندی باشد که می‌تواند ناآگاهی از اشتیاق باشد، با این همه تمام دامنهٔ خود را حفظ می‌کند. وقتی از نزدیک‌تر نگاه کنیم، ویرانی‌هایش را می‌بینیم. 📖ژک لکان سمینارXX @psychoanalyst_ir . . . #عشق #عشق_واقعی #حقیقت

توپولوژی حقیقت نویسنده: شیما غلامرضایی منتشر شده(2026) توسط NLS «زن وجود ندارد.»[1] این گزاره وجود زنان را انکار نمی‌کند؛ بلکه حدی را درون زبان نشانه‌گذاری می‌کند. «زن» را نمی‌توان به‌مثابه یک کلیت جهان‌شمول در نظم نمادین تثبیت کرد. همواره چیزی از این صورت‌بندی می‌گریزد؛ و آنچه می‌گریزد، محو نمی‌شود، بلکه در هیئت سمپتوم بازمی‌گردد. از این منظر، «زن» نه یک هویت، بلکه موضعی است که در آن نسبتی خاص با حقیقت صورت می‌بندد؛ نه پیکره‌ای ثابت، بلکه جایگاهی که اگر (اساساً بتوان از «ظهور» آن سخن گفت) در آن چیزی حل‌ناشده همچنان اصرار به ظهور دارد.در اسطوره‌های فارسی، به‌ویژه در شاهنامه، پیکره‌های زنانه به شیوه‌ای خاص پدیدار می‌شوند. لینک برای مطالعه کامل این مقاله @psychoanalyst_ir . . .

. . Betrayal خیانت؛ ترک صحنه یا نابودی صحنه؟ زنِ خیانت‌دیده ممکن است صحنه را ترک کند؛ مردِ خیانت‌دیده ممکن است بخواهد صحنه را نابود کند. به عبارتی پاسخ زن در مواجهه با خیانت دور شدن و فاصله گرفتن است اما پاسخ مرد در مواجهه با خیانت «تمایل» به کشتن همسر یا پارتنر و  مردی که با آن به او خیانت کرده است . این گزاره را نباید قاعده‌ای درباره‌ی زنان و مردان دانست. مسئله، تمایز میان دو شیوه‌ی مواجهه با لحظه‌ای است که در آن سوژه درمی‌یابد جایگاهی که در اشتیاقِ دیگری برای خود مفروض گرفته بود، فاقد آن تضمینی است که تصور می‌کرد. خیانت صرفاً ورود شخص ثالث به یک رابطه نیست؛ پرده‌ای است که کنار می‌رود و صحنه‌ای را آشکار می‌کند که سوژه پیش‌تر جایگاه خود را در آن بدیهی می‌پنداشت. فروید، در بحث از حسادت، آن را به ترس از دست دادن ابژه فرو نمی‌کاهد؛ حسادت نزد او با سوگِ ابژه، زخم نارسیسیستی، خصومت نسبت به رقیب و سهمی از خودسرزنشگری درهم‌تنیده است. بنابراین، آنچه در خیانت به خطر می‌افتد تنها ابژه نیست، بلکه جایگاهی است که سوژه نزد ابژه برای خود ساخته بود. مسئله را می‌توان در یک پرسش فشرده کرد: «من برای دیگری چه هستم، اگر او می‌تواند دیگری را بخواهد؟» اینجا رقیب وارد صحنه می‌شود. اما او صرفاً جای شوهر یا شریک را اشغال نکرده است؛ او در جایی از اشتیاقِ دیگری ظاهر شده که سوژه خود را صاحب آن می‌پنداشت. از این‌رو حسادت را نمی‌توان به مالکیت فروکاست. مسئله چیزی است که دیگری دارد و سوژه نمی‌داند چیست؛ چیزی که در اشتیاقِ دیگری به حرکت درآمده و او خود را بیرون از آن می‌یابد. لکان، در تحلیل پرخاشگری، رقابت نارسیسیستی را در نسبت سوژه با دیگریِ همانند صورت‌بندی می‌کند؛ دیگری‌ای که هم شبیه من است و هم می‌تواند جایگاه مرا اشغال کند. اما رقیب در صحنه‌ی خیانت یک گام فراتر می‌رود: او به حاملِ چیزی بدل می‌شود که اشتیاقِ دیگری را در صحنه آشکار کرده است. از این‌رو رقیب دیگر فقط یک رقیب نیست؛ او نشانه‌ی آن است که اشتیاقِ دیگری هرگز به‌طور کامل در اختیار سوژه نبوده است. ✍علی درخشنده فصل نخست از مقاله‌ی خیانت @psychoanalyst_ir . . #خیانت #ناخودآگاه #پارتنر #فانتزی #میزانسن

اخیرا عزیزانی پیام داده‌اند که ایمیل‌های آنها بی‌پاسخ ماند. ایمیل وبسایت به آدرس info@psychoanalyst.ir از همان ابتدای قطعی سراسری اینترنت با اختلال مواجه شد و تنها قادر به ارسال و دریافت پیام های اکانت‌های درون‌سازمانی است. بنابراین هر درخواستی اعم از همکاری ، ارسال مقالات ، شرکت در جلسات فرویدخوانی و سمینارها و غیره را به اکانت تلگرامی زیر اعلام نمایید . @psychoanalystadmin