ترجمان علوم انسانى

🎯 گوشی‌های هوشمند رشد کودکان زیر دو سال را مختل می‌کند ♦️ گاردین، سالی ویل — بر اساس پژوهش مهمی که اخیراً منتشر شده، استفاده از گوشی‌های هوشمند در کودکان زیر دو سال با پیامدهای منفیِ بلندمدتی برای سلامت و کیفیت زندگی آن‌ها ارتباط دارد. این مطالعه هشدار می‌دهد که استفاده از گوشی‌های هوشمند، تبلت‌ها و دیگر دستگاه‌های دیجیتال در این سن ممکن است با مشکلات و نگرانی‌های گسترده‌ای در روند رشد کودکان همراه باشد. ♦️این پژوهش طیف وسیعی از آسیب‌های احتمالیِ مرتبط با زمانِ استفاده از صفحه‌نمایش را برای نوزادان و کودکان نوپا آشکار می‌کند. یکی از مهم‌ترین پیامدها، کاهش فرصت برقراری پیوند عاطفی با والدین و مراقبان است؛ استفاده از صفحه‌نمایش همچنین ممکن است زمان بازی‌های فیزیکی با کودکان دیگر را کاهش دهد، بازی‌هایی که برای رشد جسمی، اجتماعی و روانی کودک اهمیت ویژه‌ای دارند. آسیب دیگر، محدود شدن رشد زبانی کودک است؛ زبان عمدتاً از طریق تعامل زنده و دوسویه با والدین، مراقبان و دیگران شکل می‌گیرد، نه از طریق تماشای منفعلانهٔ محتوای دیجیتال. ♦️با وجود این هشدارها و گسترش استفاده از صفحه‌نمایش در میان کودکان، هنوز سیاست‌ها و دستورالعمل‌های روشن و بازدارنده‌ای برای محافظت از کودکان خردسال در برابر استفادۀ زودهنگام و بیش‌ازحد از گوشی‌های هوشمند و دیگر ابزارهای دیجیتال وجود ندارد. 🔗 گاردین | ۲۷ ژوئن ۲۰۲۶ | Screen time can damage under-twos’ development, landmark study suggests 🔗 سالی ویل، خبرنگارِ حوزۀ آموزش در گاردین است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

🎯 دانشگاه آریزونا دورۀ کارشناسی اینفلوئنسری برگزار می‌کند ♦️رونق اقتصاد اینفلوئنسری و موفقیت ظاهراً یک‌شبهٔ برخی تولیدکنندگان محتوا، به گزینه‌ای جذاب برای آیندهٔ شغلی بسیاری از جوانان تبدیل شده است. گلدمن ساکس برآورد کرده است که حجم بازار تولید محتوا تا سال ۲۰۲۷ می‌تواند به نزدیک ۵۰۰ میلیارد دلار برسد. بنابراین، اگر بسیاری از جوانان می‌خواهند اینفلوئنسر شوند، چرا نباید این حرفه را در دانشگاه یاد بگیرند؟ ♦️دانشگاه ایالتی آریزونا اخیراً اعلام کرده است برای افرادی که «رؤیای کسب درآمد از کانال ویدئویی خود یا تبدیل شبکه‌های اجتماعی به حرفه‌شان را دارند»، دورۀ کارشناسی تولید محتوا ارائه می‌کند. در این دوره دانشجویان برای مشاغلی مثل داستان‌گویی برای برندها و پادکست‌سازی آماده می‌شوند. دانشگاه سیراکیوز نیز قرار است دوره‌ای در زمینۀ تولید محتوا ارائه کند که هدفش آماده‌کردن دانشجویان برای مشاغل مرتبط با تولید محتوا، کارآفرینی دیجیتال و دیگر حوزه‌های مرتبط با کسب‌وکارهای آنلاین است. رایان شرام، مدیر اجرایی مرکز اقتصاد تولید محتوا در دانشگاه سیراکیوز، این دوره را دروازه‌ای به سوی مشاغلی می‌داند که یک دهه پیش اصلاً وجود نداشتند. ♦️فرِدی ترَن نِیجر، استادیار دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که از سال ۲۰۱۸ درسی با عنوان راهبردهای اینفلوئنسری ارائه می‌کند، معتقد است برنامه‌های جدیدی مانند رشتۀ تولید محتوا در دانشگاه ایالتی آریزونا، در کنار فرصت‌های این صنعت، دشواری‌ها و چالش‌های فعالیت در صنعت شبکه‌های اجتماعی را نیز باید به دانشجویان نشان دهند. به عقیدۀ او، «بازار اینفلوئنسری به‌شدت اشباع شده است و دانشجویان باید برنامۀ شغلی جایگزین نیز داشته باشند. این صنعت به‌شدت رقابتی است. محتوای بیش از حد زیادی تولید می‌شود و هوش مصنوعی هم با قدرت وارد این عرصه شده است. به همین دلیل خوب است شغل ثابت هم داشته باشید، مثلاً در یک شرکت بیمه کار کنید و به درخواست‌های متقاضیان بیمه رسیدگی کنید». 🔗 برگرفته از مطلب «Influencing looks like the new American Dream for young people. Universities are taking advantage» نوشتهٔ رامیشا ماروف، ۱ اوت ۲۰۲۶، سی‌ان‌ان. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

— اودیسۀ نولان ضدجنگ نیست 🎯 اول جنایت را تحمل کنید، بعد نگران کابوس‌های جنایتکار باشید ♦️میدل‌ایست آی، حمید دباشی — می‌گویند اودیسهٔ نولان ضدجنگ است. من این‌طور فکر نمی‌کنم و حتی اگر چنین باشد، ضدجنگ بودنش از منظر یک خیال‌پردازیِ «سفیدپوستِ نجات‌بخش» است. اودیسئوسِ نولان به اختلال استرس پس از سانحه مبتلاست: او که ابتدا ایدهٔ اسب تروا را مطرح کرده، سپس آن را ساخته و بعد باعث قتل‌عام دشمنانش شده است، کابوس‌هایی می‌بیند که آنچه را انجام داده به یادش می‌آورند؛ دقیقاً همان الگویی که در فیلم «اوپنهایمر» نولان نیز دیده می‌شود. ♦️ابتدا آشوب و کشتار انسان‌های شکننده‌ای را که کاملاً در اختیار شما هستند به راه می‌اندازید و آن را صحنه‌پردازی می‌کنید؛ سپس فیلمی دربارهٔ تروماهای کشتار جمعی‌ای می‌سازید که خودتان بر جهان تحمیل کرده‌اید.اسرائیل استاد چنین سینمایی است؛ با فیلم‌هایی مانند «لبنان»، «والس با بشیر» و «بوفور». جهان ابتدا باید جنایت‌های هولناک اسرائیل را تحمل کند و بعد، وقتی عاملان آن جنایت‌ها کابوس می‌بینند و اعمالی را که با انسان‌ها کرده‌اند به یاد می‌آورند، با آن‌ها همدردی کند. ♦️فیلم نولان با تمرکز بر اختلال استرس پس از سانحهٔ اودیسئوس، در واقع طرفدار جنگ است، نه ضدجنگ. این فیلم جنگ‌افروزان را انسانی می‌کند و در عین حال قربانیانشان را از انسانیت تهی می‌سازد. تمرکز آن بر ترومای روانی قهرمان است، نه بر تبدیل شدن تکبر جنایتکارانهٔ او به غرور و نخوت تراژیک. ♦️امیلی ویلسون، پژوهشگر برجسته و مترجم «اودیسه»، راه را اشتباه می‌رود: یک فیلم باید به‌عنوان فیلم داوری شود، نه بر اساس ترجمهٔ انگلیسیِ یک متن یونانی. مشکل، تبلیغات پرهیاهو و نمایشی‌ای است که می‌کوشد فیلم نولان را به یک رویداد سینمایی منحصربه‌فرد تبدیل کند، در حالی که قطعاً چنین نیست. فیلم نولان کاملاً در قلمرو پروژهٔ عظیمِ مصادرهٔ فرهنگیِ غرب قرار می‌گیرد: اروپایی‌هایی که برای خودشان یک دوران باستان کلاسیک پیدا می‌کنند تا به اصالت فرهنگیِ ساختگی خودشان هویت ببخشند. 🔗 میدل‌ایست آی | ۱۴ آگوست ۲۰۲۶ |Christopher Nolan remakes the Odyssey as an Anglo-American imperial fantasy 🔗 حمید دباشی، منتقد ادبی و استاد دانشگاه کلمبیا @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 چرا گمان می‌کنیم بیش از آنچه می‌دانیم، می‌دانیم؟ ♦️اثر مشهور «دانینگ-کروگر» را معمولاً به‌طور ساده این‌طور تعریف می‌کنند: آدم‌های بی‌کفایت آن‌قدر در تشخیص ناتوانی خود ضعیف‌اند که حتی متوجه بی‌کفایتی‌شان نمی‌شوند. اما دیوید دانینگ، روان‌شناسی که نویسندۀ مقالۀ تأثیرگذار سال ۱۹۹۹ بود، توضیح می‌دهد که این پدیده ابعادی بسیار ظریف‌تر و دامنه‌ای به‌مراتب فراگیرتر دارد. ♦️ دانینگ و جاستین کروگر در پژوهش اولیۀ خود، دانشجویان را در آزمون‌های طنز، منطق و گرامر محک زدند و از آن‌ها خواستند عملکرد خود را بسنجند. کسانی که در یک‌چهارم پایین جدول قرار داشتند، توانایی خود را به‌شدت دست بالا گرفتند؛ مثلاً کسانی که در واقعیت جزو ۱۰ درصد پایینی بودند، رتبۀ خود را در حد ۶۰ درصد برتر تصور می‌کردند. فرضیۀ محققان این بود که مهارت‌های لازم برای انجام یک کار با مهارت‌های مورد نیاز برای قضاوتِ آن کار هم‌پوشانی زیادی دارند. بنابراین، کسانی که عملکرد ضعیفی دارند ممکن است فاقد «فراشناخت» یا همان خودآگاهی لازم برای تشخیص اشتباهات خود باشند. بااین‌حال دانینگ تأکید می‌کند که این اثر ربطی به حماقت ندارد؛ همۀ ما در حوزه‌هایی دچار بی‌کفایتی هستیم و بسیاری از نادانسته‌هایمان را نمی‌دانیم. ♦️دانینگ همچنین به پیوند این اثر با هوش مصنوعی و اطلاعات نادرست علمی می‌پردازد. به گفتۀ او متخصصان معمولاً در یافتنِ پاسخ درست و تشخیص دقت کارشان ماهرترند، اما وقتی اشتباه می‌کنند، ممکن است حتی از تازه‌کارها هم اعتمادبه‌نفسِ کاذب بیشتری داشته باشند. او همچنین به «تجاوزِ معرفتی» اشاره می‌کند؛ پدیده‌ای که در آن متخصصان با لحنی مقتدرانه فراتر از حوزۀ تخصصی‌شان اظهار نظر می‌کنند. توصیۀ دانینگ این است که به‌جای آنکه از مفهوم «دانینگ-کروگر» به‌عنوان سلاحی برای تحقیر و متهم‌کردن دیگران استفاده کنیم، از آن به‌عنوان آینه‌ای برای «خودشناسی و سنجشِ تصمیمات خودمان» بهره بگیریم. در بزنگاه‌ها و تصمیم‌های کلیدی، همواره از خودمان بپرسیم «کجای کار ممکن است اشتباه کرده باشم؟»، پیش‌بینی کنیم برنامه‌مان از چه نقاطی ممکن است ضربه بخورد، و سراغ کسانی برویم که نقاطِ کور و خطاهای محاسباتی‌مان را بدون تعارف به ما گوشزد می‌کنند. 🔗 برگرفته از «Another Symptom of Growing Isolation» نوشتهٔ اولگا کازان، ۲۷ ژوئیۀ ۲۰۲۶، آتلانتیک. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

@tarjomaanweb 👇

— نشانه‌ای دیگر از انزوای رو به رشد 🎯 مردم نسبت به گذشته کلمات کمتری به کار می‌برند ♦️یک تحقیق جدید نشان می‌دهد مردم روز‌به‌روز کمتر با هم حرف می‌زنند. در این تحقیق، شرکت‌کنندگان دستگاهی را با خود حمل می‌کردند که در فواصل نامنظم روز بخشی از گفت‌وگوهایشان را ضبط می‌کرد. این فرآیند از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ ادامه داشت. بر اساس یافته‌های این پژوهش، شرکت‌کنندگان هر ساله به‌طور میانگین ۳۳۸ واژه کمتر از سال قبل به زبان آورده‌اند، رقمی که در مجموع، نشان‌دهندۀ افتی ۲۸ درصدی در بازۀ زمانی مورد مطالعه است. ♦️به نظر می‌رسد دو عامل اصلی در این تغییرِ رفتاری نقش دارند: اول اینکه مردم زمان بیشتری را در انزوا می‌گذرانند؛ روندی که پس از اتمامِ پژوهش و با آغاز همه‌گیری کرونا حتی شتاب بیشتری هم گرفته است. عامل دوم گسترش ارتباطات دیجیتال است که فرصت‌های گفت‌وگو را محدود کرده است. بااین‌حال، فارغ از چراییِ این موضوع، تداوم کاهش حرف‌زدن می‌تواند سلامت روان را به خطر بیندازد. شری ترکل، روان‌شناس دانشگاه ام‌آی‌تی، در کتاب خود با نام «احیای گفت‌وگو» می‌نویسد برخلاف پیامک یا ایمیل، مکالمات رو در رو زمینه‌ساز همدلی‌اند. او می‌گوید در گفت‌وگوهای رو در رو «ما هیجان گفت‌وگو را با تمامِ وجود و در اعماق بدنمان احساس می‌کنیم». ♦️با تضعیف مهارت‌های کلامی، سایر فرآیندهای شناختی نیز ممکن است دچار فرسایش شوند. والری فایفر، از روان‌شناسان این تیم پژوهشی، می‌گوید کاهش میزان صبحت‌کردن ممکن است بر حافظۀ فعال شما و حتی حالت بدن و چهره‌تان تأثیر بگذارد. به گفتۀ او، وقتی بخش بزرگی از ارتباطات ما دیجیتالی می‌شود «در واقع، بخش عمده‌ای از کارکرد مغز خود را به یک ابزارِ دیجیتال برون‌سپاری می‌کنیم». 🔗 برگرفته از «Another Symptom of Growing Isolation» نوشتهٔ اولگا کازان، ۲۷ ژوئیۀ ۲۰۲۶، آتلانتیک. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

🎯 نوجوانان در کرۀ جنوبی، به‌جای دانشگاه، به مدارس فنی‌حرفه‌ای روی آورده‌اند ♦️در حالی که هوش مصنوعی مسیرهای سنتی ورود نسل زد به بازار کار را دگرگون می‌کند، شمار فزاینده‌ای از نوجوانان کرهٔ جنوبی از دانشگاه صرف‌نظر می‌کنند و به مدارس فنی‌وحرفه‌ای تخصصی در حوزهٔ نیمه‌رساناها می‌روند؛ مسیری که آن‌ها را حتی پیش از رسیدن به سن رأی‌دادن، برای مشاغلی با درآمد شش‌رقمی آماده می‌کند. ♦️دانش‌آموزان به‌جای آنکه سال‌های پایانی دبیرستان را صرف آمادگی برای آزمون‌های ورودی دانشگاه کنند، در کنار حساب دیفرانسیل و انتگرال و شیمی، مهارت‌هایی مانند طراحی مدارهای الکترونیکی، کار در اتاق‌های تمیز و روش‌های کنترل آلودگی را می‌آموزند؛ یعنی همان دانش فنی پایه‌ای که برای کار در صنعت چندمیلیارددلاری تراشه‌های این کشور ضروری است. ♦️در دبیرستان نیمه‌رسانای چونگ‌بوک، در جنوب‌شرقی سئول، ۹۶.۴ درصد دانش‌آموزان در حالی فارغ‌التحصیل می‌شوند که یک پیشنهاد شغلی در دست دارند. و گاهی در ۱۷سالگی در سامسونگ شغل‌هایی با درآمد شش‌رقمی می‌گیرند و تا ۴۰۰ هزار دلار پاداش دریافت می‌کنند. 🔗 برگرفته از مطلب «In South Korea, teenagers are skipping college for semiconductor school» نوشتهٔ پرستون فور، ۲۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، فورچون. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

🎯 ترامپ همه را کمونیست می‌نامد، در حالی که خودش مثل یک کمونیست عمل می‌کند ♦️دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در یک سال گذشته در حال تصاحب ابزارهای تولید در این کشور بوده است؛ اقدامی که، به معنای دقیق کلمه، کمونیستی است. این در حالی است که او تقریباً عادت کرده است همهٔ منتقدان و مخالفان سیاسی خود را «کمونیست» خطاب کند. ♦️از زمان بازگشت ترامپ به کاخ سفید، دولت او سهام یا نوع دیگری از حق مالکیت را در ده‌ها شرکت آمریکایی به دست آورده است؛ از ۴۰۰ میلیون دلار سرمایه‌گذاری در شرکت معدنی اِم‌پی متریالز گرفته تا ۱ میلیارد دلار در پیمانکار صنایع دفاعی اِل۳هریس و ۸.۹ میلیارد دلار در شرکت اینتل که باعث شده دولت به سومین سهامدار بزرگ این تراشه‌ساز تبدیل شود. در مجموع، بر اساس تحلیلی که اخیراً مؤسسهٔ کاتو منتشر کرده، دولت آمریکا اکنون در مالکیت ۳۰ شرکت سهیم است و به نظر نمی‌رسد پایانی برای این روند در کار باشد. ♦️گوین نیوسام، فرماندار دموکرات کالیفرنیا که به‌دلیل ادعای سوسیالیست بودنش از سوی ترامپ و متحدان او بارها هدف حمله قرار گرفته است، در بیانیه‌ای که تماماً با حروف بزرگ انگلیسی نوشته شده، می‌گوید: «دونالد ترامپ بزرگ‌ترین سوسیالیست عصر ماست! با دولت باشکوه تحت رهبری او، جمهوری سوسیالیستی آمریکا وارد عصر جدید و جسورانه‌ای از کسب‌وکارهای تحت ادارۀ دولت می‌شود! درود بر رفیق ترامپ!» ♦️در ماه‌های اخیر، ترامپ به‌ندرت در انظار عمومی سخنرانی کرده، بدون آنکه مدعی شود دموکرات‌ها در واقع همگی کمونیست‌اند و تنها چیزی که کشور را از کمونیسمِ تمام‌عیار محافظت می‌کند، خود اوست. در هر صورت، جاستین ولفرز، استاد اقتصاد دانشگاه میشیگان، گفت حتی اگر ملاحظات فلسفی را کنار بگذاریم، اینکه دولت در اقتصاد تعیین کند چه کسانی برنده و چه کسانی بازنده باشند، ایده خوبی برای مالیات‌دهندگان نبوده است؛ بااین‌حال، او افزود که این رویکرد نشان‌دهنده اعتمادبه‌نفس فوق‌العاده ترامپ است. او می‌گوید: «وقتی فکر می‌کنید از بازارها باهوش‌ترید، قضاوت خودتان را جایگزین قضاوت بازارها می‌کنید». 🔗 برگرفته از مطلب «Trump Snapping Up America's Means Of Production While He Labels Everyone Else A Communist» نوشتهٔ اس. وی. دیت، ۶ اوت ۲۰۲۶، هاف‌پست. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

🎯 موجی جدید میان برخی نوجوانان: هوش مصنوعی مزخرف است ♦️ وایرد، اِلانا کلاین — اگر تقلب در تکالیف و گفت‌وگو با چت‌بات‌ها را کنار بگذاریم، بسیاری از نوجوانان چندان نگاه مثبتی به هوش مصنوعی ندارند. از نظر آن‌ها، هوش مصنوعی اساساً چیز مزخرفی است. بسیاری آن را «نفرت‌انگیز» و «ترسناک» توصیف می‌کنند و معتقدند هوش مصنوعی نه‌تنها آن‌ها را کم‌کم احمق می‌کند، بلکه فرصت‌های شغلی آینده‌شان را نیز به خطر می‌اندازد. ♦️در چهار سال اخیر که چت‌بات‌ها به جریان اصلی راه پیدا کرده‌اند و تبلیغات مربوط به آن‌ها با سرعت زیادی گسترش یافته است، جوان‌ترها بیش از گذشته به این هیاهوی پیرامون هوش مصنوعی مشکوک هستند. بسیاری از آن‌ها هنوز برای انجام تکالیف مدرسه یا حتی رفع تنهایی از این فناوری استفاده می‌کنند؛ اما داده‌های شرکت تحقیقات بازار وای‌پلاس نشان می‌دهد که ۳۷ درصد از نوجوانان ۱۳ تا ۱۷ساله، با دیدن محتوای تولیدشده با هوش مصنوعی احساس دل‌زدگی می‌کنند. همچنین، بیش از نیمی از آن‌ها نگران اطلاعات نادرستی هستند که ممکن است با کمک هوش مصنوعی منتشر شود. ♦️نظرسنجی‌هایی که دربارۀ نگرش نسل جوان به هوش مصنوعی انجام شده‌اند تصویری متناقض ارائه می‌کنند. از یک سو، میزان استفاده از این فناوری بالاست و بیشتر نوجوانان آمریکایی می‌گویند از چت‌بات‌ها استفاده می‌کنند؛ اما از سوی دیگر، اشتیاق آن‌ها نسبت به هوش مصنوعی چندان یک‌دست نیست. بر اساس گزارش تازۀ مرکز پژوهشی پیو، بسیاری از نوجوانان معتقدند هوش مصنوعی می‌تواند در زندگی شخصی برایشان مفید باشد، اما بیش از یک‌چهارم آن‌ها نگران‌اند که این فناوری در دو دهۀ آینده اثر منفی بر جامعه بگذارد. از نگاه آن‌ها، حذف مشاغل، تضعیف تفکر انتقادی و تشدید آسیب‌های زیست‌محیطی مهم‌ترین تهدیدهای هوش مصنوعی‌اند. ♦️جوانان به‌طور معمول از فناوری‌های نوظهور با آغوش باز استقبال می‌کنند، اما مِلانی گرین، استاد ارتباطات دانشگاه بوفالو، معتقد است که ماجرای هوش مصنوعی تفاوت دارد. این‌بار، موج نگرانی‌های اخلاقی نه از نسل‌های قدیمی‌تر، بلکه از خودِ نوجوانان سرچشمه می‌گیرد؛ گرین می‌گوید این نسل به‌خوبی می‌داند که فارغ از هرگونه تحول یا آشفتگی‌ که رخ دهد، در نهایت خودشان باید بهای اصلی آن را بپردازند. 🔗 وایرد | ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۶ | Some Kids Will Never Think AI Is Cool 🔗 اِلانا کلاین؛ خبرنگار مجلۀ وایرد. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

🎯 اضطراب فقر می‌تواند در بلند مدت بر مغز تأثیر بگذارد ♦️ واشینگتن ‌پست، جولی ز. ویل — مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد افرادی که مدت‌ها با مشکلات مالی مواجه بوده‌اند، در میانسالی اطلاعات را با سرعت کمتری پردازش می‌کردند و در یادآوری نیز دچار افت شده بودند. دانشمندان بریتانیایی گروهی متشکل از بیش از ۲۷۰۰ نفر را بررسی کردند که همگی در مارس ۱۹۴۶ به دنیا آمده بودند و پذیرفته بودند که وضعیت سلامت و شرایط اجتماعی‌شان برای سال‌های طولانی مورد بررسی قرار گیرد. ♦️پژوهشگران دریافتند افرادی که از اواسط دهۀ ۲۰ زندگی تا اوایل دهۀ ۵۰ زندگی در فقیرترین ۲۰ درصد این گروه قرار داشتند، در آزمون‌های شناختی عملکرد کندتری داشتند و در آزمون‌های حافظه نیز امتیازهای پایین‌تری کسب کردند. همچنین افرادی که به پژوهشگران گفته بودند دست‌کم دو بار در اواخر دهۀ ۳۰ یا ۴۰ زندگی خود برای پرداخت صورت‌حساب‌هایشان با مشکل مواجه شده‌اند، بعدها در آزمون‌ها عملکرد ضعیف‌تری داشتند. ♦️پژوهشگران تلاش کردند تأثیر محرومیت‌های دوران کودکی افراد و تفاوت‌های مربوط به تحصیلات و توانایی‌های شناختی آن‌ها در دوران کودکی را کنترل کنند، اما باز هم تفاوت‌ها وجود داشت. این موضوع نشان می‌دهد استرس مالیِ انباشته‌شده در سال‌های بزرگسالی، احتمالاً عامل تغییراتی بوده که در مغز آن‌ها رخ داده است. ♦️بااین‌حال، افت توانایی‌های شناختی در افراد تحت فشار مالی، در سال‌های بعدی زندگی نسبت به همتایان برخوردارترشان آهسته‌تر بود. اما پژوهشگران حدس زدند که دلیل این امر آن است که آسیب از قبل ایجاد شده بود و در نتیجه، چیز کمتری برای از دست دادن باقی مانده بود. ♦️ژاک وِلس، یکی از نویسندگان مطالعه، گفت: «کاری که توانستیم انجام دهیم این بود که رابطه‌ای علّی میان فشار مالی و سلامت مغز برقرار کنیم. حالا ما برخی شاخص‌های سلامت مغز، مانند سرعت خواندن، سرعت محاسبه و اسکن‌های مغزی را در اختیار داریم... این نشانگرهای زیستی به‌وضوح نشان می‌دهد چیزی در طول مسیر زندگی فرد رخ داده است». 🔗 واشینگتن ‌پست |۲۷ جولای ۲۰۲۶ | How financial stress can affect the brain over the long term 🔗 جولی ز. ویل؛ روزنامه‌نگار اقتصادی است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb 👇

🎯 غذاهایی که دور میریزیم چه فاجعه‌هایی به بار می‌آورد؟ 📌 هرچقدر هم حواستان را جمع کنید، باز هم اتفاق می‌افتد: نان خشک می‌شود، میوه‌های توی یخچال کپک می‌زنند، غذایی که از ناهار یا شام باقی مانده، بلااستفاده می‌شود یا تاریخ انقضای شیر و ماست می‌گذرد. یک تحقیق می‌گوید هر خانواده در جهان، در طول سال، به‌طور متوسط ۷۴ کیلوگرم غذا دور می‌ریزد. اما این هنوز اول ماجراست. سطح اتلاف مواد غذایی در زنجیرۀ تأمین و توزیع خیلی بیشتر است و این معضل تقریباً در همۀ جوامع امروزی وجود دارد. چرا جوامع جدید، برخلاف جوامع سنتی، نتوانسته‌اند اتلاف مواد غذایی را کنترل کنند؟ 📌 برگرفته از مطلب «غذاهایی که دور می‌ریزیم، چه فاجعه‌هایی به بار می‌آورد؟» که در وب‌سایت ترجمان منتشر شده است. 🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم 🎤 گوینده: رضا مداح © کاری از ترجمان علوم انسانی 📍لید را ببینید، دنبال کنید و به دوستانتان معرفی کنید. 🔗 مشاهده در آپارات: https://B2n.ir/hz8131 لید | در جست‌وجوی نقشه‌های ذهنی @tarjomaanweb