ترجمان علوم انسانى

🎯 برای تقویت دوستی‌هایتان، سنگ‌ریزه‌دادن را امتحان کنید ♦️آدام گرانت، نیویورک‌تایمز — در شرایطی که با بحران همگانیِ تنهایی روبه‌رو هستیم، بسیاری بر این باورند که ارتباط بیشتر، کلید روابط عمیق‌تر است. نوجوانان مدام در بسترهای آنلاین ارتباطشان را حفظ می‌کنند؛ همکاران سعی می‌کنند با قرارهای دورهمی بعد از ساعت کاری ارتباطشان را صمیمی‌تر کنند؛ و پدر و مادرها هم اصرار دارند هر شب با فرزندانشان تلفنی صحبت کنند. بااین‌حال، اگرچه ارتباط مداوم حس خوبی دارد، در عمل فشار سنگینی بر دو طرف وارد کرده و هر وقفه در این ارتباط را به زمینه‌ای برای دلخوری تبدیل می‌کند. ♦️پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بسامدِ تعاملات، لزوماً تعیین‌کنندۀ کیفیت روابط نیست. در واقع، دوری موقت حتی می‌تواند ما را به یکدیگر نزدیک‌تر کند. فرزندان معمولاً پس از رفتن به دانشگاه، با خانوادۀ خود رابطۀ بهتری برقرار می‌کنند. این موضوع در محیط‌ کار هم صادق است. گویی فاصله گرفتن به ما زمان می‌دهد تا آشتی کنیم، انرژی بگیریم و روابطمان را نو کنیم. ♦️داده‌ها نشان می‌دهند که بیشترِ مردم می‌توانند تا ۷۵ درصد از وقتشان را بدون ذره‌ای احساس تنهایی در خلوت سپری کنند. البته برخی روابط طبیعتاً نیازمند مکالمات بیشتری هستند؛ اگر با همسرتان ماهی یک‌بار حرف بزنید، کارتان به طلاق می‌کشد، و اگر دوستان قدیمی‌تان را فقط هر ۵ یا ۱۰ سال یک‌بار ببینید، دوستی‌تان در گذشته می‌ماند. اما در ارتباط با دیگران، برای اینکه بندهای ارتباطمان پاره نشود، به سنت‌های تازه‌ای نیاز داریم تا ارتباط‌های گاه‌به‌گاه را غنی‌تر و معنادارتر کنیم. ♦️به نظر می‌رسد شکلی از روابط مجازی هست که این ویژگی را دارد: سنگ‌ریزه‌دادن. این اصطلاح برگرفته از آیینی است که برخی پنگوئن‌ها برای جلب توجه جفت‌های بالقوۀ خود به کار می‌برند. آن‌ها سنگ‌های صاف و درخشانی را که جذاب و مناسبِ ساختن لانه‌اند جمع‌آوری کرده و به هم پیشکش می‌کنند. معادل دیجیتال این سنگ‌ریزه‌دادن، تبادل میم‌ها، لینک‌ها یا ریلزهاست. ♦️پژوهش‌ها نشان می‌دهند این نوع ارتباط باعث استحکام روابط می‌شود، مخصوصاً با افرادی که شناخت عمیقی از آن‌ها نداریم. زیبایی این حرکت در این است که کاملاً شخصی است. فرستادن ویدئویی که می‌دانید رفیقتان از آن خوشش می‌آید دلنشین است، و تماشای چیزی که هر دو عاشقش هستید، بین شما پل می‌زند. هر دو حرکت می‌توانند مقدمه‌ای عالی برای شروع یک گفت‌وگوی واقعی باشند. ♦️تداوم‌بخشیدن به روابط ساده‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. وقتی این واقعیت را بپذیریم که دلبستگی‌های اصیل و عمیق نیازی به تعاملات بی‌وقفه ندارند، بار اضطراب از دوشمان برداشته می‌شود و دیگر نگران گذر زمان نخواهیم بود. فراموش نکنیم حتی شامپانزه‌ها و بونوبوها هم دوستانشان را پس از سال‌ها دوری بازمی‌شناسند و فراموش نمی‌کنند. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Scientific Case for Being Less in Touch With Your Friends» نوشتۀ آدام گرانت است که در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورک‌تایمز منتشر شده است. آدام گرانت روان‌شناس سازمانی در دانشگاه پنسیلوانیا است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 وسواسِ زیبایی ممکن است قدرت باروری را از بین ببرد ♦️امی گلاور، هاف‌پست — احتمالاً تا به حال واژۀ «لوکس‌مکسینگ» به گوشتان خورده، اصطلاحی که از دهۀ ۲۰۱۰ در فضاهای دیجیتالِ موسوم به «مردستان» یا «مردسپهر» شکل گرفته و در سال‌های اخیر به جریان اصلی وارد شده است. شاید مشهورترین نمونۀ آن، استریمر آنلاینی به نام «کلاویکولار» باشد که مدعی است لوکس‌مکسینگ را از ۱۴سالگی، با ترکیبی از ورزش، مصرف استروئید، جراحی و حتی ضربه‌زدن با چکش به صورتش آغاز کرده است. ♦️البته کارِ بیشتر مردم به چکش و ابزارآلات نمی‌کشد، اما بنا بر مشاهدات پزشکان، افراد برای داشتن پوست شفاف، اندام بی‌نقص و موهای پرپشت، دست به کارهای به‌شدت افراطی می‌زنند؛ از مصرف هم‌زمان و لایه‌به‌لایۀ محصولات قوی‌ای مثل رتینول‌های تجویزی تا مرز سوختگی پوست گرفته، تا خوردن قرص‌های لاغری پرخطر و مکمل‌هایی با ادعاهایی عجیب‌وغریب. ♦️پروفسور گیتا نارگوند، متخصص باروری و بنیان‌گذار «بنیاد برابری سلامت»، معتقد است این روندِ نگران‌کننده ممکن است به قیمت تضعیف یا نابودی باروری فرد تمام شود. به گفتۀ او، نسل جوانی که برای نسخه‌گرفتن سراغ اینترنت می‌رود، خیال می‌کند هرچه می‌بیند حقیقت دارد. اما واقعیت این‌طور نیست؛ نتایج یک بررسی نشان می‌دهد ۴۴ درصد از توصیه‌های پزشکی تیک‌تاک برای بیماری ساده‌ای مثل سینوزیت، هیچ مبنای علمی و مستندی ندارد. ♦️او می‌گوید «در دنیای مجازی، تصویر حرف اول را می‌زند و همین موضوع باعث می‌شود مردها سراغ مصرف خودسرانۀ استروئیدهای آنابولیک یا تستوسترون بروند تا بازوهایشان را حجیم‌تر کنند یا چهره‌ای به‌اصطلاح مردانه‌تر پیدا کنند. اما واقعیت این است که این مواد می‌توانند ضربه‌ای مهلک به قدرت باروری و کیفیت اسپرم بزنند. همچنین زنانی که مدام دنبال لاغرتر کردن خودشان هستند و به‌طرز افراطی وزنشان را پایین می‌آورند، نه‌تنها قدرت باروری و چرخۀ قاعدگی‌شان آسیب می‌بیند، بلکه دچار پوکی استخوان می‌شوند». ♦️راه‌حل چیست؟ به گفتۀ پرفسور نارگوند، مردان باید مندرجات روی بسته‌بندی داروها را به‌دقت بررسی کنند تا ببینند آیا حاوی استروئیدهای آنابولیک یا تستوسترون بدون نسخه هستند یا نه؛ و اگر قرار است کسی سراغ چنین داروهایی برود، حتماً باید زیر نظر پزشک متخصص باشد. ♦️به باور او، آگاهی‌بخشی و آموزش نیز نقشی اساسی دارد: «ما خیلی تلاش می‌کنیم تا این باور نادرست را از بین ببریم که مشکلات باروری فقط به زنان مربوط می‌شود. واقعیت این است که اگر دلایل ناباروری زوج‌هایی را که به لقاح آزمایشگاهی (آی‌وی‌اف) روی می‌آورند بررسی کنیم، می‌بینیم که در نزدیک به نیمی از موارد، مشکلات مربوط به اسپرم نیز در ناباروری نقش دارند. ♦️استانداردهای ظاهری‌ای که شبکه‌های اجتماعی به خورد مخاطب می‌دهد، سلامت افراد را تهدید می‌کند؛ و به همین خاطر، راه‌اندازی کارزارهای آموزش عمومی و آموزش در مدارس نقشی حیاتی دارد. فیلتر یا مسدودکردن پلتفرم‌ها همیشه شدنی نیست؛ در عوض، باید با مثال‌های عینی و مستند، آگاهی عمومی را بالا ببریم». 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «How 'Looksmaxxing' Social Media Trends Could Be Secretly Damaging Your Fertility» نوشتۀ امی گلاور است که در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۲۶ در هاف‌پست منتشر شده است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 بهتر است به جای خوشبختی به دنبال معنا بگردیم — شوپنهاور می‌گفت سواحل زیبا و جنگل‌های سرسبز دام‌هایی برای ملال‌اند ♦️مارک ادموندسون، نیویورک‌تایمز — بسیاری از ما فکر می‌کنیم هدف زندگی این است که سخت کار کنیم، به موفقیت برسیم و باقی عمر را در آسایش بگذرانیم؛ بی‌آنکه مقصدی داشته باشیم با قایقی تفریحی دل به دریا بزنیم، به جنوب فرانسه سفر کنیم و همۀ خوردنی‌ها و نوشیدنی‌ها را بچشیم، یا مدام از یک جشنوارۀ موسیقی به جشنوارۀ دیگر برویم. من مخالفتی با این لذت‌ها ندارم، اما اگر تصویر شما از خوشبختی به همین چیزها محدود است، شاید بد نباشد تجدیدنظر کنید. ♦️البته کم نیستند متفکران برجسته‌ای که خوشبختی را دقیقاً در همین چیزها می‌دانند. جرمی بنتام، فیلسوف فایده‌گرا، معتقد بود باید همواره در پی بیشترین لذتِ ممکن باشیم و از درد و رنج دوری کنیم. اسکار وایلد، که در تمام عمرش دل‌بستۀ خوش‌گذرانی بود، در نامه‌ای نوشت: «حتی برای یک لحظه هم از اینکه زندگی‌ام را وقف لذت کرده‌ام پشیمان نیستم». اما متفکرانی هستند که باور دارند باید از این نوع خوشبختی فاصله گرفت، یا دست‌کم با احتیاط به سراغش رفت؛ و من با این گروه هم‌نظرم. ♦️شوپنهاور می‌گوید انسان دو دشمن اصلی دارد: درد و ملال. ما با بهره‌گیری از نیروی عقل می‌کوشیم تا از درد و رنج در امان بمانیم، اما به‌محضِ آنکه از آن‌ها فاصله می‌گیریم، ذهنمان تشنۀ اهداف و سرگرمی‌های تازه می‌شود. او معتقد بود انسان برای مقابله با ملال «داروهای خیالی» بسیاری در چنته دارد؛ از تئاتر و مهمانی گرفته تا قمار، اسب‌دوانی و سفر. اما این‌ها تنها مُسکن‌هایی موقتی‌اند؛ چراکه خیلی زود دوباره سر و کلۀ خستگی و دل‌زدگی پیدا می‌شود. ♦️راه‌حل چیست؟ اینکه قوۀ تفکر و ذهن خود را پیوسته به کاری مشغول نگه داریم؛ می‌توانیم سکه یا تمبر جمع کنیم، دربارۀ حشرات و پرندگان بیاموزیم، زبان‌های تازه یاد بگیریم و کتاب‌های خوب بخوانیم. نباید بگذاریم ذهنمان به تنبلی خو بگیرد. بسیاری از چشم‌اندازهایی که مردم با خوشبختی گره می‌زنند -مانند ساحلی آفتابی یا تماشای آبشاری خروشان- در عمل تله‌هایی برای گرفتار شدن در ملال‌اند. ♦️سیمون دو بووار هم «فعالیت» را به «خوشبختی‌های» منفعلانه ترجیح می‌دهد. او درست مثلِ هم‌فکرش ژان پل سارتر، معتقد بود خطرناک‌ترین وسوسه همان چیزی است که به آن «صرفِ بودن» می‌گفتند؛ کسانی که می‌خواهند به این وضعیت برسند، در واقع می‌خواهند به بقیه نشان دهند که کامل و بی‌نقص‌اند و هیچ‌چیز کم ندارند. از نظر دو بووار، این وضعیت به‌خصوص برای زنان و دختران وسوسه‌انگیز است، چون همه از آن‌ها می‌خواهند که همیشه زیبا و بدون عیب باشند. ♦️دو بووار و شوپنهاور، هر دو، از زندگیِ مبتنی بر خوشبختیِ منفعلانه روی‌گردان‌اند و به سویی دشوارتر گام برمی‌دارند. شوپنهاور احتمالاً فکر می‌کرد که دو بووار از انسان‌ها بیش‌ازحد انتظار دارد. از نظر او، بیشتر ما ظرفیت آن را نداریم که خویشتنی اصیل برای خودمان بیافرینیم. نهایتِ کاری که از عهدۀ ما برمی‌آید، مطالعۀ جغرافیا و شناخت حشرات است. من بیشتر با دو بووار هم‌نظرم. چون معلمم و دلم می‌خواهد بهترین‌ها را در دانشجویانم ببینم که قاعدتاً محدود به سرگرمی‌هایی مثل جمع‌آوری سکه و ستاره‌شناسی آماتوری نیست. ♦️می‌خواهم بگویم که در مجموع، شاید بهتر باشد به‌جای لذت، در پی معنا باشیم. البته حتی کسانی که در جست‌وجوی معنا هستند نیز گاهی به استراحت نیاز دارند؛ چه اشکالی دارد اگر این استراحت در بیشه‌ای سرسبز یا ساحلی آفتابی باشد؟ نیچه نیز مدتی در تورین ایتالیا از زندگی‌ای آسوده و سرشار از لذت بهره برد. بااین‌حال، بهتر است آگاهانه بکوشیم که بیش از حد در این «مکان‌های خوشبختی» نمانیم و به‌هیچ‌وجه آرزوی گذراندن باقی عمرمان را در آنجا نداشته باشیم. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «There’s Something Better Than Happiness» نوشتۀ مارک ادموندسون است که در تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ در نیویورک‌تایمز منتشر شده است. ادموندسون استاد دانشگاه ویرجینیاست و آخرین کتاب او «عصر احساس گناه: فراخود در دنیای آنلاین» نام دارد. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 ماسکیسم: ایدئولوژی‌ای برای عاشقان تکنولوژی و سلطه 📌 کوئین اسلوبودیان، مورخ کانادایی، با همکاری روزنامه‌‌نگار تکنولوژی، بن تاروف، کتاب جدیدی منتشر کرده است که تلاش می‌کند ایدئولوژی‌ای را توصیف کند که به ظهور ایلان ماسک انجامیده، نیروهای اجتماعی‌ای را بررسی کند که منجر به آن شده‌اند و آیندۀ هولناکی را شرح دهد که این ایدئولوژی در پی تحقق آن است. «ماسکیسم: راهنمایی برای سرگشتگان» ترکیبی است از زندگینامۀ انتقادی و تحلیل سیاسی-اقتصادی. 📌 برگرفته از مطلب «ماسکیسم چیست؟» که در شمارۀ سی‌وهشتم مجلۀ ترجمان منتشر شده است. 🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم 🎤 گوینده: رضا مداح © کاری از ترجمان علوم انسانی 📍لید را ببینید و به دوستانتان معرفی کنید. 🔗 مشاهده در آپارات: https://B2n.ir/hz8131 لید | در جست‌وجوی نقشه‌های ذهنی @tarjomaanweb

🎯 افزایش شمار اَبرثروتمندان تصویر برابری‌خواهانۀ سوئد را به چالش کشیده و به جدال‌های سیاسی دامن زده است ♦️آن-فرانسواز ایور، لوموند — مجلهٔ فوربز در ماه مارس، فهرست سالانۀ ثروتمندترین افراد جهان را منتشر کرد. این فهرست با ثبت ۳۴۲۸ میلیاردر، رکورد تازه‌ای به جای گذاشت. در میان آن‌ها ۵۱ سوئدی به چشم می‌خورند که در صدرشان استفان پرسون، فرزند بنیان‌گذار برند اچ‌اند‌ام (ارلینگ پرسون)، در رتبهٔ ۱۰۷ جهان قرار گرفته است. جالب اینجاست که فرانسه با جمعیتی معادل هفت برابر سوئد، تنها ۵۳ میلیاردر دارد، یعنی فقط دو نفر بیشتر. ♦️سوئد سال‌ها به‌عنوان یکی از برابری‌خواه‌ترین کشورهای جهان شناخته می‌شد؛ اما حالا به بهشت اَبرثروتمندان تبدیل شده. این موضوع کارزار انتخابات پارلمانی ۱۳ سپتامبر در این کشور را به جنجال کشید. احزاب چپ‌گرا خواستار وضع «مالیات بر میلیاردرها» شده‌اند که مطابق با آن حدود ۵۰۰ نفر با داراییِ بیش از یک میلیارد کرون مشمول آن‌اند. در مقابل، جناح راست مخالف است و حزب لیبرال حتی پا را فراتر گذاشته و اعلام کرده می‌خواهد تا سال ۲۰۳۶ تعداد میلیاردرها را دو برابر کند. ♦️هانا نلسون، دبیرکل سازمان غیردولتی آکسفام سوئد، این بحث‌ها را سرآغازی بر مواجهه با واقعیت پس از سال‌ها انکار می‌داند. او معتقد است: «این باور که کشور ما جامعه‌ای عمیقاً برابری‌خواه است، در میان بسیاری از سوئدی‌ها ریشه دوانده و مایهٔ افتخار آن‌هاست؛ با این حال، شمارِ فزاینده‌ای از مردم رفته‌رفته درمی‌یابند که این تصویر، دیگر با واقعیت همخوانی ندارد». ♦️سوئد از منظر توزیع درآمد و بر پایهٔ «ضریب جینی» -که شاخصی استاندارد برای سنجش نابرابری است- همچنان وضعیتی بهتر از میانگین اروپا دارد؛ اما زمانی که همین شاخص برای سنجش «توزیع ثروت» به کار گرفته می‌شود، با تصویری کاملاً متفاوت روبه‌رو هستیم. بر اساس گزارش ماه مارس بانک یوبی‌اس، این کشورِ اسکاندیناوی از نظر نابرابری در توزیع ثروت، در میان کشورهای جهان رتبۀ هفتم را دارد و پس از کشورهایی مانند روسیه، عربستان سعودی و ایالات متحده قرار می‌گیرد. ♦️توضیح: انتخابات پارلمانی سوئد در سپتامبر ۲۰۲۶ برگزار شد و نتیجۀ آن شکست ائتلاف حاکم راست‌گرا و پیروزی بسیار شکنندۀ احزاب چپ و میانه بود. بااین‌حال هنوز دولت جدیدی تشکیل نشده و مذاکرات سیاسی به بن‌بست خورده است. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Sweden, a 'paradise' for the ultra-rich, debates billionaire tax ahead of elections» نوشتۀ آن-فرانسواز ایور است که در تاریخ ۳ سپتامبر ۲۰۲۶ در لوموند منتشر شده است. @tarjomaan

@tarjomaanweb👇

🎯 آیا باید تماشاگر حملهٔ مرگبار ببر به یک انسان باشیم؟ پرسشی از یک متخصص اخلاق ♦️ژاکلین بوکس، کانورسیشن — دسترسی به تصاویری از انسان‌ها که آسیب می‌بینند، نقص عضو می‌شوند یا به قتل می‌رسند، هرگز تا این حد آسان نبوده. اخیراً فیلمی به‌طور گسترده بازنشر شده که در آن مردی در بریتانیا، پس از ورود به قفس ببر در یک پارک حیات‌وحش در یورک‌شر، هدف حملۀ مرگبار این حیوان قرار می‌گیرد و کشته می‌شود. از سوی دیگر، وزارت دفاع ایالات متحده قصد دارد مراسم اعدام فدرال نضال حسن را به‌صورت زنده پخش کند. ♦️این رویدادها پرسش‌هایی جدی را دربارهٔ اخلاقِ انتشار تصاویر مرگ انسان‌ها پیش کشیده است؛ نگرانی‌هایی که عمدتاً بر دو محور می‌چرخند: نخست، آسیبی که دیدن این صحنه‌ها به روان مخاطب می‌زند و حس همدلی و شفقت را در جامعه کرخت می‌کند؛ و دوم، پایمال‌شدن حریم خصوصی و کرامت انسانیِ قربانیان. عده‌ای معتقدند پلتفرم‌های فناوری و خبرگزاری‌ها موظف‌اند جلوِ پخش چنین تصاویری را بگیرند. اما در مقام مخاطب، وظیفۀ فردیِ ما چیست؟ آیا ما هم باید از تماشا یا دست‌به‌دست‌کردن این تصاویر خودداری کنیم؟ ♦️آسیب‌های ناشی از مشاهدهٔ محتوای صریح و خشن در پژوهش‌ها کاملاً مستند شده است. ناظران محتوا که وظیفۀ بازبینی و پالایش تصاویر خشن را در رسانه‌های اجتماعی بر عهده دارند، با میزان بالایی از «اختلال استرس پس از سانحه» روبه‌رو هستند. همچنین، کودکانی که در اینترنت در معرض تصاویر خشن قرار می‌گیرند، دچار طیفی از آسیب‌ها -از پریشانی هیجانی گرفته تا افزایش رفتارهای پرخاشگرانه- می‌شوند. ♦️تماشای این تصاویر آسیب‌های غیرمستقیم نیز به همراه دارد. وقتی صحنه‌های مرگ خشونت‌بار به چشمِ نمایش و سرگرمی دیده می‌شوند، فضیلت‌هایی چون همدلی و شفقت تضعیف می‌شوند؛ فضیلت‌هایی که فیلسوفان اخلاقِ فضیلت‌گرا، از جمله ارسطو، آن‌ها را برای شکوفایی انسان ضروری می‌دانند. از سوی دیگر، تماشا و دست‌به‌دست کردن صحنۀ مرگ یک انسان، بدون شک تجاوز به حریم شخصی و پایمال کردنِ حرمت انسانی اوست؛ چراکه بسیار بعید است کسی راضی باشد آخرین لحظات دردناک زندگی‌اش برای دیگران به نمایش درآید. ♦️بااین‌حال، ممکن است شرایطی وجود داشته باشد که تماشای این‌گونه تصاویر هدفی اخلاقی داشته باشد؛ مانند گواه‌دادن بر جنایتی فجیع، حمایت از شفافیت و نظارت عمومی، و یا کمک به پیشگیری از آسیب‌های آینده. گاهی اوقات باید چشم در چشم یک جنایت دوخت تا جلوی آن گرفته شود. به نظر نمی‌رسد چنین توجیهاتی دربارۀ فیلم حملۀ ببر صدق کنند. حتی در مورد اعدام نیز لزوماً نمی‌توان با استناد به آن‌ها پخش زندۀ مراسم را توجیه کرد. ♦️ در جهان امروز که پلتفرم‌ها مجازی غالباً نظارت و مقررات بسیار ضعیفی دارند، بار مسئولیت و تصمیم‌گیری بیش‌ازپیش بر دوش ماست. قطعاً قدرت فردی ما کمتر از غول‌های فناوری است، اما مجموع تصمیم‌ها و انتخاب‌های فردی ما می‌تواند تعیین کننده باشد و جلوی آسیب سنگینی را به خودمان و جامعه بگیرد. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «Should you watch a tiger mauling a man – or a live‑streamed execution? We asked an ethicist» نوشتۀ ژاکلین بوکس است که در تاریخ ۱۳ اکتبر ۲۰۲۶ در کانورسیشن منتشر شده است. بوکس فیلسوف و پژوهشگر اخلاق است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 هنوز خیلی چیزها را دربارهٔ تنهایی نمی‌دانیم ♦️ در اوایل دهۀ ۱۹۹۰ عصب‌شناس آمریکایی، جان کاسیوپو، طرح کلی حوزۀ تحقیقاتی جدیدی را در ذهن خود می‌پرورد. در آن روزگار علوم عصب‌شناختی پیشرفت‌هایی خیره‌کننده در فهم سازوکارها و عملکردهای مغز به وجود آورده بود. اما کاسیوپو فکر می‌کرد یک جای کار می‌لنگد: انسان‌ها در تمام عمر روابط پایدار می‌سازند و تعلقی عمیق به فرهنگ و جامعه دارند. بنابراین می‌توانیم با اطمینان بگوییم «انسان گونه‌ای اجتماعی است». اما مطالعات عصب‌شناختی اساساً به تأثیری که این ارتباطات یا نبود آن‌ها بر مغز می‌گذارد، توجه نداشت. ♦️کاسیوپو حوزۀ تحقیقاتی جدیدش را «علوم اعصاب اجتماعی» نامید. ابتدا در چند اثر به صورت نظری به آن پرداخت. اما در ادامه تصمیم گرفت که با تحقیقاتی تجربی، اهمیت این حوزه را اثبات کند. این تحقیقات آغاز مسیری پر از شگفتی بود که او را به «تأثیرگذارترین نظریه‌پردازِ تنهایی» در جهان تبدیل کرد. ♦️اولین چیزی که فهمید این بود که واقعاً مهم نیست ارتباطات اجتماعی فراوانی داشته باشید یا نه، اهمیتی ندارد دور و برتان پر از آدم باشد، یا هفته تا هفته کسی را نبینید، آنچه برای مغز مهم است «احساس تنهایی» است. تفاوت بزرگی بین انزوای عینی و انزوای ادراک‌شده وجود دارد و انزوای ادراک‌شده همان چیزی است که ما معمولاً تنهایی می‌نامیم. این مسئلۀ تناقض‌آمیز را توضیح می‌داد که چرا خیلی از آدم‌های بسیار ثروتمند یا بسیار موفق که با صدها نفر در ارتباطند، عمیقاً احساس تنهایی می‌کنند. ♦️کاسیوپو در پیِ فهم عمیق‌تر «احساس تنهایی» به نتیجۀ خارق‌العادۀ دیگری رسید: آنچه واقعاً احساس تنهایی را کاهش می‌دهد، «کمک دوطرفه» است، نه صرفِ توجه‌ دریافت کردن، یا «شنیده شدن». به همین خاطر است که تراپیستتان خیلی خوب به حرف‌هایتان گوش می‌دهد، اما باعث نمی‌شود کمتر احساس تنهایی کنید. ♦️در واقع، اگر فقط از دیگران کمک و پشتیبانی دریافت کنید، احساس نیاز شما به تعلق عمیق ارضا نمی‌شود. فقط وقتی این کمک دوطرفه باشد و شما هم بتوانید به طرف مقابل کمک کنید، مغز آن را یک دوستیِ واقعی ارزیابی می‌کند. جالب اینجاست که تعداد خیلی کمی از این دوستی‌ها -یک یا دو نفر- کافی است. کاسیوپو می‌گوید: «احساس تنهایی مثل کوه یخ است، از سطح آن روی آب خبر داریم، اما بخش زیادی از این احساس، از حیث تکاملی، آنقدر عمیق است که نمی‌توانیم آن را ببینیم». ♦️ داده‌های کاسیوپو نشان داد «تنهایی مسری است». یعنی وقتی کسی آدم عزیزی را از دست می‌دهد و تنها می‌شود، به دلیل رفتار محتاطانه و اجتنابش از دیگران، احتمال زیادی دارد که دیگر دوستانش را هم از دست بدهد. ♦️از آن عجیب‌تر، «تنهایی موروثی است». داده‌ها نشان می‌دهد درد قطع ارتباط برای افراد مختلف، به‌شکل قابل‌توجهی متفاوت است. بعضی‌ها را اصلاً اذیت نمی‌کند، اما برخی را هم چنان آشفته می‌کند که به نوعی آسیب تبدیل می‌شود. به نظر می‌رسد این تفاوت برآمده از آرایش‌های ژنتیکی ما باشد. تنهایی می‌تواند آثار پایداری بر سلامت ما بگذارد. تنهایی سیستم ایمنی ما را تضعیف می‌کند، کیفیت خوابمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد، و فعالیت غدد درون‌ریز و متابولیسم ما را تغییر می‌دهد. حالا خیلی چیزها دربارۀ تنهایی می‌دانیم، اما کاسیوپو می‌گوید هنوز اول راهیم. 🔗 آنچه خواندید مروری است بر مطلب «جان کاسیوپو: تنهایی مثل کوه یخ است» که در پروندهٔ ویژهٔ مجلهٔ شمارهٔ ۱۳ ترجمان منتشر شده است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 اگر می‌خواهید خشونت امروز اسرائیل را بفهمید، باید مئیر کاهان را بشناسید 📌 امروز صفت «افراطی» را برای عقایدی به کار می‌بریم که از مواضع معتدل و معقول فاصلۀ زیادی داشته باشد. اگر این تعریف را بپذیریم، مئیر کاهان، خاخام آمریکایی-اسرائیلی آنچنان عجیب‌و‌غریب بود که کلمۀ افراطی برای توضیح‌دادنش کم است. 📌 برگرفته از مطلب «شبح کاهان» که در شمارۀ سی‌وهشتم مجلۀ ترجمان منتشر شده است. 🎬 تدوینگر: علی حاجی سالم 🎤 گوینده: رضا مداح © کاری از ترجمان علوم انسانی 📍لید را ببینید و به دوستانتان معرفی کنید. 🔗 مشاهده در آپارات: https://B2n.ir/hz8131 لید | در جست‌وجوی نقشه‌های ذهنی @tarjomaanweb

🎯 نظام پزشکی رسماً برای خدمات درمانی زنان ارزش کمتری قائل است ♦️آنوشا سوبرامانیان، وُکس — سال ۲۰۲۱ در گوشۀ دنج و کم‌نور لابیِ هتلی در شیکاگو، دکتر لوییز کینگ، جراح زنان، و کِیتی ال. واتسون، استاد اخلاق زیستی، دربارۀ موضوعی گفت‌وگو می‌کردند که مدت‌ها مایۀ ناامیدی و آزار آن‌ها بود: جراحان زن، فارغ از میزان تخصص، سن، رتبه و سایر عوامل، در مقایسه با جراحان مرد همواره دستمزد کمتری دریافت می‌کنند. ♦️اما آنچه آن‌ها را بیشتر نگران می‌کرد، انباشت و تشدید این شکاف دستمزد در حوزهٔ تخصصی خود کینگ بود؛ جراحانی که عمل‌های مخصوص زنان مانند جراحی‌های زنان و زایمان را انجام می‌دهند، در مقایسه با جراحانی که عمل‌های مشابهی را روی مردان انجام می‌دهند، دستمزد کمتری دریافت می‌کنند؛ این در حالی است که بیشتر جراحان زنان نیز خودشان زن هستند. ♦️واتسون در آنجا اصطلاح «تبعیض مضاعف» را برای توصیف این وضعیت به کار برد، اصطلاحی که به تلاقی دو مسئله اشاره دارد: هم بیشتر جراحان این رشته زن هستند و هم بیشتر بیماران آن را زنان تشکیل می‌دهند؛ بااین‌حال، دستمزد این جراحان در مقایسه با جراحان مرد کمتر است. این اصطلاح خیلی زود راهش را به متون پزشکی باز کرد و ماندگار شد، زیرا ریشه در زخمی داشت که علی‌رغم اینکه ده‌ها سال است به رسمیت شناخته شده، ذره‌ای بهبود نیافته است. ♦️طبق آماری که در سال ۱۹۹۷ گروهی از جراحان متخصص زنان در مقاله‌ای منتشر کردند، پزشکان برای انجام عمل‌های مخصوص مردان حدود ۴۴ درصد بیشتر از عمل‌های مشابه مخصوص زنان دستمزد دریافت می‌کنند. و حالا در سه دهه‌ای که از آن زمان گذشته، این مشکل نه‌تنها حل نشده، بلکه این تبعیض در تار و پود ساختار نظام پزشکی-به‌ویژه در سیستم‌های تعرفه‌گذاری و کدهای محاسباتی هزینه‌های جراحی- به‌طور کامل نهادینه شده است. ♦️این نابرابری‌ها پیامدهایی دارند که فراتر از میزان دستمزد و دریافتی پزشکان به‌صورت فردی است. وقتی انجام عمل‌های زنان و زایمان درآمد کمتری برای بیمارستان‌ها به همراه داشته باشد، انگیزهٔ بیمارستان‌ها برای ارائۀ خدمات مرتبط با سلامت زنان نیز کاهش می‌یابد. این مسئله می‌تواند به ارائۀ مراقبت‌های درمانی ضعیف‌تر به زنان منجر شود و، از همه مهم‌تر، فرصت‌های آموزشی و کسب تجربۀ عملی را برای جراحانی که این عمل‌ها را انجام می‌دهند محدود کند. 🔗آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The insidious, fascinating, and utterly infuriating reason that women’s health care is worse than men’s» نوشتۀ آنوشا سوبرامانیان است که در تاریخ ۲ اکتبر ۲۰۲۶ در وُکس منتشر شده است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 فوکویاما می‌خواهد با انتشار خودزندگی‌نامۀ تازه‌اش از شرِ بدنامی «پایان تاریخ» خلاص شود ♦️گال بکرمن، آتلانتیک — از کتاب مشهور فرانسیس فوکویاما، «پایان تاریخ و واپسین انسان»، که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد، بوی آرمان‌شهر به مشام می‌رسید. گویی این کتاب در پایان جنگ سرد نوید جهانی را می‌داد که در آن لیبرال‌دموکراسی همۀ نظام‌های سیاسی رقیب را از میدان به در کرده بود و مردم می‌توانستند با خیال راحت روی صندلی‌های راحتیِ ارزان‌قیمتشان لم بدهند و به سلامتیِ پایان همۀ ستیزه‌جویی‌ها بنوشند. بااین‌حال، فوکویاما این روزها اصرار دارد که اگر خوانندگان کتابش را تا آخر می‌خواندند، دیگر تصور نمی‌کردند چنین آیندۀ آرام و بی‌دغدغه‌ای در انتظارشان است. ♦️فوکویاما به‌تازگی زندگی‌نامۀ خودنوشتش را با عنوان «در قلمرو واپسین انسان» منتشر کرده است؛ کتابی که امیدوار است با انتشارش از شر شهرتی خلاص شود که پیداست دیگر تاب تحملش را ندارد. آنچه در کتاب پیشین او صرفاً تأملی هشدارآمیز در حاشیۀ بحث به نظر می‌رسید، حالا به دغدغۀ اصلی فوکویاما تبدیل شده است. ♦️فوکویاما «پایان تاریخ» را در دورانی نوشت که آمریکا سرمست از پیروزی در جنگ سرد بود و دیوار برلین به تلی از آوار تبدیل شده بود. اما رویدادهای سه دهۀ گذشته، از حملات یازده سپتامبر و جنگ‌های عراق و افغانستان گرفته تا ظهور ترامپ، تصویری متفاوت از آینده پیش روی ما گذاشته‌اند. فوکویاما هم این تحولات را به‌خوبی می‌شناسد، اما چنان در موضع دفاع از نظریۀ خود قرار گرفته که حاضر نیست بپذیرد ناچار شده از دیدگاه‌های پیشینش عقب‌نشینی کند. ♦️آن دیدگاه‌ها سرشار از خوش‌بینی و شور پیروزی بودند، اما فوکویاما حالا با لحنی به‌مراتب تیره‌تر از لیبرال‌دموکراسی سخن می‌گوید. لیبرال‌دموکراسی این روزها در نظر او بیشتر به بن‌بستی هولناک در تاریکی شب می‌ماند. او همچنان به آرمان‌های دموکراسی باور دارد، اما دریافته است که دموکراسی گردی جادویی نیست که بتوان آن را روی هر کشوری پاشید و انتظار داشت همه‌چیز درست شود. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «The Sadness of Being the ‘Last Man’» نوشتۀ گال بکرمن است که در تاریخ ۹ سپتامبر ۲۰۲۶ در مجلۀ آتلانتیک منتشر شده است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇

🎯 وقتی سوتی می‌دهیم، بهترین کار چیست؟ — از پرحرفی بپرهیزید و در عذرخواهی هم زیاده‌روی نکنید ♦️ آنجلا هاوپت، تایم — تا به حال شده اسم کسی را فراموش کنید؟ یا به کسی به‌اشتباه تبریک بگویید؟ یا شوخی نسنجیده‌ای کنید و ناگهان متوجه شوید که طرف مقابلتان را رنجانده‌اید؟ زندگی پر از این‌جور لغزش‌هاست. در چنین لحظاتی، معمولاً دست‌وپایمان را گم می‌کنیم و نمی‌دانیم چه بگوییم یا چطور اشتباه خود را جبران کنیم. بااین‌حال، بیشتر وقت‌ها می‌توانید از این موقعیت‌های ناخوشایند آبرومندانه بیرون بیایید. در ادامه، خواهیم دید که روان‌شناسان و متخصصان آداب معاشرت برای این لحظات چه توصیه‌هایی دارند و کِی باید سکوت کرد تا اوضاع بدتر نشود. ♦️ دست از پرحرفی و توجیه‌ بردارید کارینا شومان، روان‌شناس اجتماعی، می‌گوید معمولاً افراد وقتی حرف نامناسبی می‌زنند، سعی می‌کنند آن را توضیح دهند، از خودشان دفاع کنند یا برایش بهانه بتراشند. دست‌وپا می‌زنند تا تصویرِ خراب‌شده خود را ترمیم کنند. اما این‌جور وقت‌ها، بهتر است مکث کنید، ببینید حرفتان چه تأثیری روی طرف مقابل گذاشته و مسئولیتش را بپذیرید. مثلاً می‌توانید بگویید «ببخشید. نباید این حرف را می‌زدم» یا «شوخی‌ نسنجیده‌ای بود؛ عذر می‌خواهم». کمی سکوت کنید؛ اگر لازم شد بعداً هم می‌توانید بیشتر توضیح بدهید. ♦️ به ‌اندازۀ اشتباهتان عذر بخواهید برای یک اشتباه کوچک و یک گاف واقعاً ناراحت‌کننده نباید به یک اندازه عذرخواهی کرد. اگر اسم یکی از آشنایانتان را فراموش کرده‌اید، شاید همین که بگویید «ببخشید، من اسمتون رو فراموش کردم» کافی باشد. اما اگر از کسی بپرسید کِی قرار است زایمان کند، درحالی‌که اصلاً باردار نیست، باید صراحتاً مسئولیت حرفتان را بپذیرید. در چنین موقعیتی، نباید با خنده و شوخی، موضوع را کم‌اهمیت جلوه دهید. اگر طرف مقابل مایل بود، حتی باید بیشتر توضیح دهید و از او عذرخواهی کنید. ♦️حالت دفاعی نگیرید جنیفر توماس، روان‌شناس، می‌گوید: هیچ‌کس دوست ندارد تقصیر را گردن بگیرد و همه سعی می‌کنند آن را به گردن دیگری بیندازند. وقتی به جای عذرخواهی می‌گوییم «شوخی کردم»، «منظورم این نبود» یا «خیلی حساسی»، در واقع داریم تقصیر را دوباره بر گردنِ کسی می‌اندازیم که از حرفِ ما رنجیده. ♦️ با این حرف‌ها هم رنج طرف مقابل را کم‌اهمیت جلوه می‌دهیم و هم نیت واقعی خودمان را بهانه‌ای برای توجیه رفتارمان می‌کنیم و از طرفی این پیام را به او می‌دهیم که او بیش‌ازحد حساس است. به جای این حرف‌ها، مثلاً می‌توانید بگویید «واقعاً حرف اشتباهی زدم و هیچ بهانه‌ای هم برایش ندارم». سپس بپرسید آیا توضیح‌دادن می‌تواند کمکی کند یا نه. در فضای مجازی هم اوضاع همین است؛ باید سعی کنید همین‌قدر خویشتن‌داری کنید. ♦️ در عذرخواهی زیاده‌روی نکنید برای خطاهای جزئی، یک عذرخواهیِ صادقانه کفایت می‌کند. لیزی پُست، معتقد است «هر چه عذرخواهی بیشتر تکرار شود، عذرخواهی‌تان بیشتر برای آرامش خودتان است تا دلجویی از طرف مقابل». البته آسیب‌های جدی فرق می‌کنند. گاهی طرف مقابل به حرف زدن بیشتر، جبران اشتباه یا حتی کمی زمان نیاز دارد. اگر هم دیر متوجه اشتباهتان شدید، الیکا دادسِتان‌فولی،روا‌ن‌درمانگر، می‌گوید معمولاً بهتر است موضوع را مطرح کنید و درباره‌اش حرف بزنید، تا اینکه امیدوار باشید طرف مقابل فراموشش کرده باشد. ♦️دفعۀ بعد که همدیگر را دیدید، عادی رفتار کنید فاصله گرفتن از طرف مقابل، خیلی‌وقت‌ها کار را خراب‌تر می‌کند و گاهی به قطع رابطه منجر می‌شود. از آن طرف، دوباره پیش کشیدنِ ماجرا هم دردسر دارد؛ چون ممکن است آن شرمندگی‌ای که داشت کم‌کم از بین می‌رفت را دوباره زنده کند. نکتهٔ مهم دیگر این است که ماجرا را پیشِ خودتان نگه دارید؛ لازم نیست دائم برای همه تعریف کنید که چه گافی داده‌اید تا ثابت کنید چه آدم دست‌وپاچلفتی و بی‌عرضه‌ای هستید. ♦️لیزی پست می‌گوید «ممکن است تصور کنید با این کار خودتان را قربانی می‌کنید، اما در حقیقت طرف مقابل را نیز در این وضعیتِ ناخوشایند سهیم می‌کنید». این مدل مسخره کردنِ خود، شاید بقیه را بخنداند، اما در واقع باعث می‌شود شرمندگیِ طرف مقابل هم در حضور دیگران علنی شود. 🔗 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «How to Recover From an Embarrassing Faux Pas» نوشتۀ آنجلا هاوپت است که در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۲۶ در مجلۀ تایم منتشر شده است. @tarjomaanweb

@tarjomaanweb👇