مدرسه افروز

جامعه‌ای سالم، فراگیر و چندصدایی، نیازمند شهروندانی اهل رواداری و تساهل است. در این مطلب درباره راه‌کارهای پرورش رواداری در کودکان و نوجوانان نوشته‌ایم. ۱۲۵۶ کلمه، حدود ۱۰ دقیقه. ✏️ @AfroozSchool

تبدیل تهدید به فرصت 🔹کم پیش می‌آید بچه‌ها بخواهند از وضع بازار ارز یا مفهوم تورم سر در بیاورند. چیزی که می‌خواهند و می‌فهمند یک اسکیت‌بورد جدید، لباس تازه برای تولد هم‌کلاسی یا نسخه تازه بازی کامپیوتری محبوب‌شان است. حتی اگر توان مالی کافی برای تهیه همه خواسته‌ها را دارید، موقعیتی بهتر از این برای یاد دادن اولویت‌بندی خواسته‌ها و نیازها به بچه‌ها وجود ندارد. پس به جای فرار از خواسته‌هایشان به قیمت دعوا و ایجاد تنش، یا به آب و آتش زدن برای تهیه همه آن‌چه می‌خواهند، به محدود بودن بودجه خانواده اشاره کنید و این‌که خرج کردن نیاز به برنامه‌ریزی دارد. 🔹بچه‌ها را تشویق کنید برای به دست آوردن آن‌چه می‌خواهند، برنامه بریزند و زمان‌بندی کنند. پیشنهاد بدهید کارهایی را که باعث صرفه‌جویی در هزینه‌ها می‌شود شناسایی کنند و با کمک هم، راه‌هایی برای پس‌انداز بیشتر پیدا کنید؛ مثلاً این‌که، اگر صبح‌ها زودتر بیدار شوید و با هم پیاده به مدرسه بروید می‌تواند روزانه مبلغی کنار بگذارد. به او کمک کنید به چنین قول و قرارهایی وفادار بماند تا بتواند زودتر به چیزی که می‌خواهد برسد. 🔹پژوهش‌ها نشان می‌دهند وقتی به بچه‌ها فرصت داده شود که در شرایط سخت مالی نقشی ایفا کنند، کمتر دچار اضطراب می‌شوند. شریک کردن آن‌ها در کارهایی مثل ترتیب دادن یک شام ارزان‌قیمت، هم‌فکری برای تهیه فهرستی از ملزومات و خوراکی‌های یک هفته یا کمک گرفتن از آن‌ها برای آماده کردن لیستی از کارهایی که انجام‌شان هزینه‌های خانواده را پایین می‌آورد، احساس خوبی در آن‌ها ایجاد می‌کند. 🔹حین این گفت‌وگوها به آن‌ها نشان دهید در دنبال کردن خواسته‌هایشان تنها نیستند. به آن‌ها بگویید وقتی چیزی را عمیقاً می‌خواهید اما نمی‌توانید فوراً به دستش آورید، چه احساسی دارید. توضیح دهید که در شرایط فعلی، همه اعضای خانواده، از جمله خود شما، باید با دقت بیشتری خرج کنید. یک «نه» گفتن قطعی و محکم راحت‌ترین کار است اما عواقبی دارد که پرهیز از آن سودمندتر است، پیامدهای مثل دوری عاطفی یا احساس تنهایی نوجوان، و به بدقلقی‌های به‌ظاهر بی‌دلیل منجر می‌شود که نتیجه‌شان افزایش سطح تنش در خانواده است. ✏️ @AfroozSchool

برای کاهش فشار روانی در خانواده می‌توانید از تنگنای اقتصادی به عنوان فرصتی برای آموزش برنامه‌ریزی مالی به بچه‌ها استفاده کنید. سخت اما شدنی است. ادامه بخش‌هایی از این مقاله ✏️ @AfroozSchool

نسخه کامل با بچه‌ها درباره وضع مالی خانواده صحبت کنیم یا سکوت بهتر است؟چه‌طور صحبت کنیم تا دنیای کودکانه‌شان آسیب نبیند؟ در این مطلب به این سؤال‌ها پرداخته‌ایم. ۱۵۷۲کلمه،۱۲دقیقه ✏️ @AfroozSchool

بگذارید بچه‌ها اشتباه کنند و مسئولیت اشتباه را خودشان به عهده بگیرند 🔹نوجوان به بزرگ‌سالی مسئول تبدیل نمی‌شود، مگر فضایی برای اشتباه کردن و آزمون و خطا داشته باشد، تصمیم بگیرد و عواقبش را بپذیرد، تجربه کند و درس بگیرد. این وظیفه ما بزرگ‌ترها است که فرصت خطاهایی قابل جبران را برایشان فراهم کنیم و اجازه دهیم مسئولیت کارها را به‌تنهایی بر عهده بگیرند. 🔹فردی که هیچ وقت باک بنزین ماشین را با پول خود پر نکرده، پرهیز از رانندگی غیر ضروری را درک نمی‌کند. شکست عاطفی تنها راه آموختن این موضوع است که عاشق شدن چه‌قدر می‌تواند سخت، رنج‌بار یا حتی خطرناک باشد. این تجربه‌های گاه تلخ هیچ ایرادی ندارند و مادامی‌که بزرگ‌ترها، حمایت‌گر و از دور ناظر باشند، خطرناک و غیرقابل تحمل هم نیستند. نتیجه تک‌تک این موقعیت‌ها آشنایی با ساز و کار جهان است و مقدمه درک این واقعیت که به دست آوردن هر چیز در زندگی بهایی دارد. 🔹فرستادن یک‌باره نوجوان به دنیایی که هیچ شناختی از آن ندارد عاقلانه نیست؛ اما کنترل دائمی هم ممکن و منطقی نیست. راه‌کار میانه، برداشتن قدم‌های کوچک همراه با نظارت و مراقبت است. وقتی به نوجوان فرصت می‌دهید چیز تازه‌ای را تجربه کند، نباید آن‌قدر نزدیک بایستید که ابتکار و آزادی عمل را از او بگیرید و نه چنان دور باشید که در صورت نیاز نتوانید دستش را بگیرید. 🔹جسیکا لاهی، آموزش‌گر و نویسنده در کتاب «هدیه شکست» ماجرای دانش‌آموزی را شرح می‌دهد که در مدرسه‌ای ممتاز درس می‌خواند و همه مسئولیت‌ها هم بر عهده مادرش بود؛ در واقع مادر واسطه میان او و معلمان بود، کم‌کاری‌ها و فراموش‌کاری‌های فرزند را رفع و رجوع می‌کرد و با غر زدن و تذکرهای مکرر پسر را به درس خواندن وا می‌داشت. 🔹اما این فرآیند فرساینده باید جایی پایان می‌گرفت. مادر که از ادامه این مسیر ناتوان بود مدرسه فرزند نوجوان را تغییر داد و شرط گذاشت که اگر می‌خواهد به مدرسه مورد علاقه‌اش بر گردد و از امکانات ویژه آن بهره‌مند شود، باید خودش مسئول همه‌چیز باشد. پسر که باور نمی‌کرد این بار مادرش قاطعانه کنار کشیده باشد، بعد از مدتی شروع کرد به برقراری ارتباط مؤثر با معلم‌ها، مشکلات را خودش حل می‌کرد بی‌این‌که مادرش مسئول قرار گذاشتن با معلم‌ها باشد. او بیش از قبل درس می‌خواند اما دیگر دانش‌آموز ممتاز نبود، چیزی که در این میان اهمیت داشت، فراتر از نمره بیست بود. خانم لاهی تأکید می‌کند: ما به عنوان والدین باید میان «نتیجه عالی و نوجوان ناتوان و بی‌مسئولیت» یا «نتیجه میانه و نوجوان مسئول و توانمند» یکی را انتخاب کنیم. ✏️ @AfroozSchool

فرستادن یک‌باره نوجوان به دنیایی که هیچ شناختی از آن ندارد عاقلانه نیست؛ اما کنترل دائمی هم ممکن و منطقی نیست. راه‌کار میانه، برداشتن قدم‌های کوچک همراه با نظارت و مراقبت است. ادامه ✏️ @AfroozSchool

«حق در برابر مسئولیت» به جای «جایزه در برابر کارِ خوب» 🔹نوجوان آزادی و استقلال بیشتر می‌خواهد و بزرگترها هم با نگرانی بابت این‌که «جامعه پر از گرگ است» سدی در برابر میل او به فراتر رفتن از چارچوب‌های کودکی‌اند. بله، بچه‌ها آماده خطرکردن نیستند اما این آمادگی با محدود کردن آن‌ها حاصل نمی‌شود. چاره کار پیش گرفتن راهی میانه است؛ راهی بدون تنش که نتیجه‌اش شکل‌گیری مهارت‌های خودمراقبتی باشد. 🔹برای یک گذار آرام می‌توانید گفتمان «جایزه در قبال کار خوب» را با «برخورداری از حق بیشتر در قبال مسئولیت‌پذیری بیشتر» جایگزین کنید. هر حق با یک مسئولیت همراه است و این مسئولیت‌پذیری است که دنیای بزرگ‌سالی را از کودکی جدا می‌کند. 🔹یک راه‌کار عملی فراهم کردن موقعیت‌هایی است که نوجوان به امتیازهایی که می‌خواهد برسد، در عین حال مسئولیتی در قبال آن‌ها داشته باشد و شما هم میزان مسئولیت‌پذیری‌ را رصد کنید. وقتی از استانداردهای مورد توافق‌تان پایین‌تر است، به او فرصت دوباره بدهید تا مسئولیت‌های محول‌شده را بهتر انجام دهد. اگر حقوق بیشتر می‌خواهد، باید برای ایفای تمام و کمال مسئولیت‌هایش تلاش کند. 🔹اولین تلاش‌های نوجوان برای پذیرش مسئولیت‌ها را با همان نگاه مشتاق و مفتخری ببینید که در خردسالی به اولین قدم‌هایش نگاه می‌کردید. تلاش او را تمجید کنید، نه نتیجه را. هر چه بیشتر بر نقاط قوت تلاش‌هایش تأکید کنید و در جبران کمبودها همراهش شوید، مسئولیت‌پذیری سریع‌تر در او رشد می‌کند. 🔹مسئولیت‌های بزرگ را یک‌باره محول نکنید و پیش از سپردن مسئولیت‌ها مطمئن شوید که هم شما و هم نوجوان، برداشت مشابهی از مسئولیت دارید. مثلاً اگر اصرار دارد بدون شما با دوستانش بیرون برود، با یک بازه زمانی کوتاه یا محلی با فاصله کم از خانه شروع کنید. اگر به موقع بازگشت، در عین حال به درس‌ها و باقی وعده‌های مورد توافق‌تان عمل کرد، می‌تواند جای دورتری برود یا بیشتر بیرون بماند. 🔴 اگر می‌پرسید «پس فرزندم را به آکواریومی پر از کوسه بفرستم و بایستم به تماشا؟!» این پست افروز را بخوانید. ✏️ @AfroozSchool

اولین تلاش‌های نوجوان برای پذیرش مسئولیت‌ها را با همان نگاه مشتاق و مفتخری ببینید که در خردسالی به اولین قدم‌هایش نگاه می‌کردید. تلاش او را تمجید کنید، نه نتیجه را. ادامه ✏️ @AfroozSchool

اگر قصد دارید در دوره شرکت کنید، بجنبید که فقط دو روز مونده. اگر قصد ندارید اما فکر می‌کنید به درد معلم‌ها می‌خوره، برسونید به دست‌شون. ثبت نام - عضویت ✏️ @AfroozSchool

جعبه آشنایی اگر فرصت دارید، با این سؤال‌ها دانش‌آموزان را راهنمایی کنید تا در این فعالیت بازاندیشی کنند: 🔹جالب‌ترین وسیله به نظر شما کدام بود؟ 🔹حالا که همه این‌ها رو درباره هم می‌دونیم، فکر می‌کنید چه چیزی ما رو به هم وصل می‌کنه؟ 🔹نقطه قوت ما به عنوان یک گروه چیه؟ 🔹کدوم شباهت‌ها/تفاوت‌ها بین خودتون و باقی بچه‌ها براتون جالب بود؟ 🔹به نظر شما این فعالیت چه فایده‌ای داشت؟ 🔹الان احساس‌تون نسبت به کلاس چه فرقی با روز اول مدرسه یا اول همین جلسه داره؟ ✏️ @AfroozSchool

هنوز چند روز وقت هست که هفته اول مدرسه رو به یک هفته به‌یادماندنی تبدیل کنیم و همزمان اهدافی آموزشی را هم پی بگیریم. سؤال‌هایی برای بازاندیشی ✏️ @AfroozSchool

پارسال، درست همین موقع سال دو فعالیت سرگرم‌کننده و آموزشی را برای شروع سال تحصیلی معرفی کردیم: کلاف دوستی و پازل آشنایی. یک معلم خوش‌ذوق از تهران عکسی از دخترکان خندان کلاسش در اینستاگرام فرستاد و افروز را هم خبر کرد. ما که از سر ذوق و خوش‌حالی بابت لبخند بچه‌ها، عکس را همین‌جا با اعضای صفحه به اشتراک گذاشتیم، هیچ فکر نمی‌کردیم معلمان خوش‌ذوق دیگری عکس‌هایی از اجرای فعالیت‌ها در کلاس‌شان برایمان بفرستند. مثل معلم مدرسه دخترانه‌ای در رامسر و معلمان مدرسه عباس وزان تهران و دبیرستان مصرزاده اسفراین. القصه، اگر بازی را در کلاس پیاده کردید، عکسی از آن را برایمان ارسال کنید تا با همراهان افروز به اشتراک بگذاریم. اگر در شبکه‌های اجتماعی به‌ویژه اینستاگرام صفحه‌ای دارید و می‌‌خواهید عکس‌ها را آن‌جا بگذارید، افروز را هم خبر کنید. آی‌دی ما در اینستاگرام این است: afroozschool 💞 دست به دست کردن تجربه‌های خوب و شاد، انگیزه و امید می‌آورد. امیدواریم با همراهی شما قدم کوچکی برای نشر انگیزه و امید برداریم. این هم چند مطلب مرتبط که سال‌های گذشته همزمان با شروع سال تازه تحصیلی برای معلمان و والدین منتشر کردیم: چه‌طور بچه‌ها را برای بازگشت به مدرسه آماده کنیم؟ راهکارهایی برای اداره یک کلاس برابر؛ بدون امر و نهی توبیخ و تنبیه ۱۵ سؤال مهمی که می‌توانید از معلم فرزندتان بپرسید ✏️ @AfroozSchool

اجرای این فعالیت در نخستین روزهای سال تحصیلی نقش دانش‌آموزان در اداره کلاس را به رسمیت می‌شناسد و سنگ بنای فرهنگ مشارکت و احساس تعلق به کلاس است. نسخه کامل همراه با جزئیات تسهیلگری ✏️ @AfroozSchool

آقای ریک وُرملی، معلمی با ۳۹ سال سابقه تدریس در مقطع متوسطه در این مطلب راهکارهایی قابل اجرا برای شروع سال و ارتباط مؤثر با دانش‌آموزان ارائه کرده. نسخه کامل ۲۴۰۰ کلمه، ۱۹ دقیقه ✏️ @AfroozSchool

پرهیز از بحران و بزرگ‌نمایی، به نفع چاره‌جویی 🔹وقتی از چیزی در زندگی فرزند نوجوان‌مان باخبر می‌شویم که نگران‌کننده و به زعم ما خطرناک است و می‌خواهیم درباره‌اش حرف بزنیم یا وقتی فرزندمان اتفاق‌های روزمره، فکرها و نگرانی‌هایش را با ما در میان می‌گذارد، مهم‌ترین وظیفه ما کمک به رفع نگرانی یا حل مسئله است. این کار فقط با آرامش و بررسی منطقی موضوع ممکن می‌شود. برخورد آرام، منطقی و سنجیده ما فضایی امن و قابل اعتماد مهیا می‌کند و این دقیقاً همان چیزی است که در تعامل با نوجوان و حل و فصل مشارکتی مسائل او نیاز داریم. 🔹وقتی بزرگترها از کاه کوه بسازند، وضعیت را وخیم‌تر از واقعیت نشان دهند، در تفسیر شرایط بزرگ‌نمایی کنند و واکنشی پریشان و ناهم‌خوان با مسئله بروز دهند، فضای گفت‌وگو به تنش تبدیل می‌شود. در این شرایط نه‌تنها راه حل مفیدی پیدا نمی‌شود که به احتمال زیاد نوجوان دیگر چیزی را با بزرگترها در میان نمی‌گذارد. 🔹بزرگ‌نمایی و بحران حاصل تحلیل اغراق‌شده و غیرمنطقی واقعیت و پیش‌بینی منفی‌ترین پیامدها است، نمونه‌اش وقتی ضعف در ریاضی را شکست در آینده تحصیلی و حرفه‌ای تعبیر و فرزندمان را بزرگ‌سالی ناکام و بیکار و ناموفق تصویر می‌کنیم. چنین نتیجه‌گیری ناگواری نقطه مقابل برخورد آرام، منطقی، سنجیده و معطوف به راه حل است. 🔹برای پرهیز از بزرگ‌نمایی و بحران این راه‌ها پیشنهاد می‌شود: 🔸بحث‌ها و بگومگوهای قبلی را به میان نکشید. به میان آوردن بحث‌های قبلی معمولاً راهگشا نیستند، مثل چکش عمل می‌کنند و احتمال تنش را بالا می‌برند. 🔸بر زمان حال و موضوع اصلی متمرکز بمانید و نتیجه‌گیری‌های بلندمدت نکنید. نمره ریاضی خودتان در ۱۵ سالگی چه‌قدر در شکست‌ها و موفقیت‌های امروزتان نقش دارد؟ اولین روابط عاشقانه دوران نوجوانی‌تان چه‌طور؟ 🔸ذهنیت «همه یا هیچ» و «سیاه یا سفید» از مهم‌ترین موانع در دیدن امکانات و احتمال‌های دیگر است، این ذهنیت را کم‌رنگ کنید. به این فکر کنید که جز موفقیت در ریاضی چه راه‌های دیگری برای رسیدن به یک شغل خوب و رضایت‌بخش وجود دارد. 🔸وقت‌هایی که به دام بزرگ‌نمایی می‌افتید این سؤال‌ها را بپرسید: چه زوایایی از موضوع نادیده گرفته شده؟ کدام بخش از حرف‌های نوجوان را به درستی نشنیده‌ام؟ کدام واکنش یا نتیجه‌گیری‌ام برآمده از پیش‌داوری درباره موضوع است؟ چه مهارتی در فرزندم باید تقویت شود تا موضوع برای من این‌قدر نگران‌کننده نباشد؟ #گفتگوبانوجوان ✏️ @AfroozSchool

وقتی بزرگترها از کاه کوه بسازند، وضعیت را وخیم‌تر از واقعیت نشان دهند و واکنشی پریشان و ناهم‌خوان با مسئله بروز دهند، فضای گفت‌وگو به تنش تبدیل می‌شود. ادامه #گفتگوبانوجوان ✏️ @AfroozSchool

هرچه بزرگترها بیشتر غر بزنند، بچه‌ها کمتر می‌شنوند 🔹اگر در گفت‌وگو جمله‌ها را بیشتر با «تو» شروع می‌کنید، یک درخواست را بارها و بارها تکرار می‌کنید اما کمتر نتیجه می‌گیرید، اگر احساس درونی‌تان این است که «این بچه حرف‌های من رو نمی‌شنوه»، به احتمال زیاد به دام غر زدن افتاده‌اید و بهتر است هر چه سریع‌تر هم خودتان را نجات دهید، هم فرزندتان را. غر زدن هم گوینده را خسته و ناامید می‌کند، هم شنونده را و در نهایت هر دو کلافه و فراری از هم، بدون این‌که هیچ راه حل عملی و به درد بخوری عایدشان شده باشد، صحنه را ترک می‌کنند. 🔹یکی از مهم‌ترین دلایل غر زدن، نه فقط در رابطه والدین با نوجوان‌ها، که در تمام روابط انسانی اشاره به خطا و اشتباهی است که غر زننده را آزار می‌دهد، اما فرد یا افراد مقابل آن را نمی‌بینند و متوجه احساسات نامطلوب طرف مقابل نیستند. هرچند گوینده می‌خواهد میزان ناراحتی‌اش را نشان دهد، اما به دلیل روشی که انتخاب کرده نه‌تنها درک نمی‌شود، که با احساس سنگین‌تری گفت‌وگو را پایان یافته و بی‌نتیجه می‌بیند. 🔹نگرانی بابت از دست رفتن کنترل یکی دیگر از عوامل غر زدن است. نوجوانی با نگرانی والدین درباره رفت و آمد، روابط دوستانه و عاطفی، سیگار، مصرف الکل، درس و دانشگاه و ده‌ها موضوع دیگر همراه است. پیش از نوجوانی، فرزند کوچک‌شان برای رفع کوچک‌ترین نیازها به مادر و پدر وابسته بود و همه چیز تحت کنترل والدین قرار داشت؛ حالا فرزند علم استقلال بلند کرده و می‌خواهد رشته‌های وابستگی را یک به یک قطع کند. طبیعی است که این تغییر هم برای والدین سخت است و هم برای نوجوان. معمولاً اولین واکنش‌ها به چنین تغییری هم به شکل غر زدن بروز می‌کند. 🔹کلید تغییر غر به یک درخواست معمولی، تغییر جمله‌هایی که است که با «تو» شروع می‌شوند. سعی کنید برای بیان منظورتان از جمله‌هایی استفاده کنید که با «من» شروع می‌شوند. 🔹راه حل دیگر این است که به جای تکرار درخواست‌تان، این سؤال را مطرح کنید «دوست دارم بدونم چی باعث می‌شه به این درخواست من بی‌توجه باشی؟» جواب‌های نوجوان را بشنوید و با هم راه حلی پیدا کنید که نظر هر دوی شما را تأمین می‌کند. 🔹راه حل بعدی پرسیدن این سؤال از خودتان است: این موضوع واقعاً اون‌قدر ارزش اصرار و پافشاری داره؟ ببینید درخواست شما چه اثر رفتاری و تربیتی‌ای دارد؟ مثلاً اگر فرزند شما اتاق خوابش را مطابق استانداردهای شما مرتب نکند و شیوه خودش برای سر و سامان دادن به لباس‌ها و وسایلش را داشته باشد، چه اتفاقی می‌افتد؟! مطمئن شوید چیزی که روی آن اصرار می‌کنید ارزش تربیتی دارد یا برآمده از تمایل شما به کنترل امور است. به خاطر بیاورید که کنترل کردن همه چیز «غیر ممکن» است. 🔹پیشنهاد آخر تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی مشترک با نوجوان است. با مشارکت فرزندتان، برنامه و ساختاری درباره موضوعات محل اختلاف وضع کنید. مثلاً اگر به هم ریختگی اتاق محل اختلاف است برای آن برنامه بریزید؛ این‌که شامل چه کارهایی می‌شود، چه‌قدر وقت می‌گیرد و خودش می‌خواهد این کارها را چه وقت از روز یا هفته انجام دهد. اجازه دهید جزئیات برنامه را خودش تعیین کند و احساس آزادی عمل داشته باشد. در نهایت برای تخطی از برنامه هزینه‌ای مثل کم شدن مقرری ماهانه یا تغییر در برنامه‌های تفریحی در نظر بگیرید. این باعث می‌شود به جای گفتن این‌که «باز اتاقت به هم ریخته‌س و تو درست بشو نیستی!» هزینه نامرتب ماندن اتاق را لحاظ کنید. ✏️ @AfroozSchool

وقتی بزرگترها خواسته یا نارضایتی‌شان را به‌شکل «غر» بیان می‌کنند، به جای تقویت مهارت درخواست سازنده در نوجوان، عادت غر و لند کردن در او نهادینه می‌شود. ادامه #گفتگوبانوجوان ✏️ @AfroozSchool

این دوره به معلمان کمک می‌کند همزمان با تدریس، رشد فردی و اجتماعی دانش‌آموزان را هم دنبال کنند. درباره دوره - ثبت نام لطفاً برگزاری این دوره را به معلمانی که می‌شناسید اطلاع دهید. 🙏 ✏️ @AfroozSchool

t.me/AfroozSchool/644 🔹نوجوانی خودتان را به یاد آورید؛ وقتی بزرگترها شروع می‌کردند به سخنرانی و نصیحت چه احساسی داشتید؟ حرف‌هایشان چه اثری داشت؟ خطابه و نصیحت اغلب با درست و غلط و بکن‌نکن همراه است، نگاهی از بالا به پایین دارد، یک‌سویه و برتری‌جو است و البته ملال‌آور و فضای غیر دوستانه‌ای ایجاد می‌کند؛ به‌ویژه در گفت‌وگو با نوجوانان که کم‌حوصله‌اند. به‌خاطر همین است که سخنرانی‌های طولانی، مقدمه‌چینی‌های پر از جزئیات برای بیان یک درخواست و همین‌طور پند و اندرز اثر چندانی روی بچه‌ها ندارد، حتی اگر بارها تکرارشان کنیم. 🔹به جای نصیحت یا سخنرانی درباره کلیات و مفاهیم انتزاعی، از احساس خودتان نسبت به موضوع بگویید، این‌که درباره آن چه‌طور فکر می‌کنید و چه چیز باعث شده آن‌قدر نگران شوید که بخواهید فرزند نوجوان‌تان را از کاری پرهیز دهید یا بخواهید در تصمیم یا رفتارش تجدید نظر کند. برای این کار کافی است دور جمله‌های امری و شمردن «درست‌ها و غلط‌ها» خط بکشید و چیزهایی شبیه به «من این‌طور فکر می‌کنم که ...» یا «احساس من این است که ...» را جایگزین کنید. 🔹اگر چیزی هست که می‌‌خواهید درباره‌اش بیشتر بدانید و مطمئنید مداخله در حریم خصوصی نوجوان به حساب نمی‌آید، بدون حاشیه رفتن و مقدمه‌چینی طولانی، سؤال را بپرسید تا موقعیت را بهتر و دقیق‌تر درک کنید. مثلاً اگر فکر می‌کنید یکی از دوستان فرزندتان اثر نامطلوبی روی او دارد، به جای نصیحت کردن و سخنرانی درباره این‌که «رفتار خوب» چیست، «دوست خوب» چه ویژگی‌هایی دارد و «دوستان بد» چه اثری روی آدم می‌گذارند، نگرانی‌تان را با او در میان بگذارید و بپرسید خودش در این باره چه‌طور فکر می‌کند؟ 🔹البته گاهی موضوع به این سادگی‌ها نیست، جدی‌تر از آن است که بشود با یکی دو سؤال به وجوه مختلف آن پرداخت طوری که نگرانی رفع شود. در این موارد، پیش از گفت‌وگو و پیش کشیدن موضوع خوب به آن فکر کنید؛ به آن‌چه می‌خواهید مطرح کنید یا سؤال‌هایی که می‌خواهید بپرسید. حالت‌های مختلف پیشرفت گفت‌گو را حدس بزنید و مطمئن شوید برای جلوگیری از به بن‌بست رسیدن هر کدام از حالت‌ها آماده‌اید و می‌توانید بر اعصاب‌تان مسلط باشید. گاهی لازم است پیش از گفت‌وگو از یک متخصص کمک بگیرید و با او مشورت کنید.