مدرسه افروز

جمله‌های امری و برشمردن «درست و غلط» را با جمله‌هایی شبیه به «من این‌طور فکر می‌کنم که ...» یا «احساس من این است که ...» جایگزین کنید. ادامه: t.me/AfroozSchool/645 #گفتگوبانوجوان ✏️ @AfroozSchool

t.me/AfroozSchool/642 🔹یک شنونده خوب «زنگ خطر و هشدار» درونش را مهار و در بهترین حالت خاموش می‌کند تا بتواند خوب گوش کند و محتوای صحبت طرف مقابل را همان‌طور که او می‌گوید، درک کند. مثلاً وقتی پسر نوجوان می‌گوید: «مامان، احساس می‌کنم به یکی از دخترهای گروه موسیقی علاقه‌مند شدم» و مادر بلافاصله جواب می‌دهد: «هنوز برای این کارها خیلی بچه‌ای!» حالت هشدار و اعلام خطر را به نوجوان انتقال می‌دهد. پاسخ‌هایی از این دست که آمیخته به قضاوت آنی و تنیده با احساس خطر است، از مهم‌ترین موانع برای ادامه یک گفت‌وگوی مؤثر و معنادار است و در این مثال صحبت درباره یکی از مهم‌ترین اتفاق‌ها و احساسات نوجوان را متوقف می‌کند. 🔹البته مهار کردن حالت هشدار و خودداری از اظهار نظرهای آنی و آمیخته به نقد و قضاوت به سختی ممکن است، به‌ویژه در موارد حساسیت‌برانگیزی که بزرگ‌سالان با خطرها و تهدیدهای احتمالی آشنا هستند و می‌دانند مدیریت کردن موضوع چندان آسان نیست. 🔹یک راه‌کار به خاطر داشتن این شعار است: دو تا گوش دارم، یک دهان؛ دو واحد گوش می‌دهم، یک واحد حرف می‌زنم. 🔹راهکار دیگر حذف واژه‌ها و عبارت‌هایی است که بیان‌گر سوگیری، قضاوت یا انتقاد است. گزاره‌ها یا افکار آمیخته به قضاوت معمولاً برآمده از دوگانه‌های خوب-بد، بله-خیر، غلط-درست هستند. وقتی در برابر صحبت نوجوان افکارتان آمیخته به متهم کردن او یا انتقاد از تصمیم و عملکرد او است، درست همان موقعیتی است که باید به جای واکنش و بیان اتهام یا انتقاد، ساکت بمانید و خوب گوش کنید؛ سعی کنید بفهمید چه احساسی دارد؟ چه‌طور نتیجه‌گیری کرده؟ و هر کدام از رفتارها و تصمیم‌هایش بر چه استدلالی استوار است؟ 🔹اظهار نظر و انتقاد را تا پایان صحبت‌های نوجوان به تعویق بیندازید، معمولاً می‌بینید شرایط آن‌قدرها که فکر می‌کنید خطرناک نیست و نوجوان آن‌چنان که فرض می‌کنید، بی‌احتیاطی نکرده و بی‌گدار به آب نزده است. #گفتگوبانوجوان

اظهار نظر و انتقاد را تا پایان صحبت‌های نوجوان به تعویق بیندازید، معمولاً می‌بینید شرایط چنان که احساس می‌کردید، خطرناک نیست. #گفتگوبانوجوان ادامه:t.me/AfroozSchool/643 ✏️ @AfroozSchool

t.me/AfroozSchool/640 🔹 مهیا کردن فضای امن و آرام برای گفت‌وگو به اعتماد متقابل میان طرفین گفت‌وگو نیاز دارد، به‌ویژه وقتی طرف مقابل نوجوان است. برای ایجاد چنین فضایی و برای برانگیختن اعتماد فرزند یا دانش‌آموز نوجوان‌تان، نیازها و تغییرات او را به رسمیت بشناسید، اما تغییرات را به اهرم فشار و ابزار کوچک‌شماری یا بی‌اعتبار کردن خواسته‌های او تبدیل نکنید. 🔹 مثلاً اگر از دست دوستش ناراحت است، یا وقتی در برابر خواسته‌های شما یا اتفاقی در مدرسه عصبانی شده و پرخاش‌گری می‌کند، به جای گفتن «این‌ها همه به خاطر دوران بلوغه، عصبی شدی!» به او کمک کنید علت عصبانیت را دقیق و روشن بشناسد و به جای پرخاش‌جویی، راه مناسب و بی‌خطری برای بروز ناراحتی یا رفع علت عصبانیت پیدا کند. 🔹نوجوان در این مسیر در حال شناخت مجدد خود به عنوان یک بزرگ‌سال است و می‌خواهد به تعریفی جدید از خود برسد؛ تعریفی متمایز از دوران کودکی. این بازتعریف گاه همراه با آشفتگی و از این شاخه به آن شاخه پریدن است. انتقاد از این آشفتگی‌ها و هر روز به شکلی در آمدن‌ها شما را از نوجوان دور و اعتماد میان شما را مختل می‌کند. 🔹 این را به خاطر داشته باشید که هدف اصلی «گفت‌وگو» و ایجاد رابطه‌ای صمیمانه با نوجوان است، نه اثبات حقانیت یا مجبور کردن او به پیروی. ✏️ @AferoozSchool

نیازها و تغییرات نوجوان را به رسمیت بشناسید، اما تغییرات را به اهرم فشار و ابزار کوچک‌شماری یا بی‌اعتبار کردن خواسته‌های او تبدیل نکنید. ادامه: t.me/AfroozSchool/641 #گفتگوبانوجوان ✏️ @AfroozSchool

t.me/AfroozSchool/638 🔹در این مجموعه به سراغ این سؤال می‌رویم که چه‌طور می‌توان به نوجوانان کمک کرد تا گذار از کودکی به بزرگسالی را آسان‌تر طی کنند و به فردی سالم، آگاه، توانمند و مسئول تبدیل شوند؟ 🔹جواب کوتاه و خلاصه این است: اولین قدم، برقراری ارتباط مؤثر و ایجاد فضای امن و آرام برای گفت‌وگو است. 🔹این‌که چه‌طور می‌شود این جواب کوتاه را محقق کرد، پاسخ‌های مفصلی دارد که در یک پست تلگرامی نمی‌توان به همه گوشه‌کنارهای آن پرداخت و مسئله را از زوایای مختلف بررسی کرد. دعوت می‌کنیم در روزهای پیش رو هشتگ #گفتگوبانوجوان را دنبال کنید و اگر تجربه موفقی داشته یا راهکار عملی جالبی را آزموده‌اید، حتماً با ما به اشتراک بگذارید.

از امروز، به مناسبت روز جهانی نوجوان، در مجموعه #گفتگوبانوجوان به ریزه‌کاری‌های ارتباط با نوجوان‌ها و نحوه گفت‌وگوی مؤثر با آن‌ها می‌پردازیم. ✏️ @AfroozSchool

t.me/AfroozSchool/636 🔹گزارش‌های من غالباً شادی‌بخش و امیدآفرین بود ولی گاهی به دبستانی می‌رسیدم که کار را به اشک و آه می‌کشاند. دبستانی در طایفه کوهمره یکی از این‌ها بود؛ دبستان نبود،‌ زندان بود، زندان کودکان خردسال و نوجوانان نیمه‌برهنه و نیمه‌گرسنه. 🔹معلم دبستان، معلم نبود، دیوی هولناک بود؛ شکنجه‌گری با هیکلی درشت، پوتینی زمخت و کمربند چرمی سرخ، چوب و چماق در کنارش بود. بچه‌ها می‌ترسیدند و صداهایشان گنگ و خفه بود. هیچ‌کدام‌شان چیزی نیاموخته بودند. از عهده نوشتن و خواندن آسان‌ترین کلمات و اعداد بر نمی‌آمدند. معلم به فساد مالی هم آلوده بود و برای هر کارنامه دست‌کم ۱۰ تومان گرفته بود، ۱۰ تومان چهل سال پیش. 🔹در میان شکوه‌های پدرها و مادرها آن‌که از همه دل‌خراش‌تر بود، از مادری به نام سکینه بود که می‌گریست و می‌گفت از شش بچه‌ام فقط یک پسر مانده، هر چه به این مرد التماس می‌کنم او را با چوب و چماق و لگد نزن، با دست بزن، فایده نمی‌کند. 🔹با سرافکندگی و خجالت از مردم عذرخواستم. بچه‌هایشان را از کسب و کار خانوادگی باز داشته بودیم، کتک زده بودیم، پول گرفته بودیم، کارنامه دروغی فروخته بودیم و خسته و رنجور و بیمارشان کرده بودیم. 🔹به صدای بلند اعتراف کردم که خودم نیز گناهکارم. تشکیلات آموزش عشایری هم گناهکار است. اگر ما در انتخاب این جوان دقت بیشتری کرده بودیم، گرفتار چنین نکبت و فلاکت نمی‌شدیم. از مردم طایفه هم گله کردم که چرا این همه جور و ستم را با بردباری تحمل کرده‌اند؟ به مردم قول دادم که تلافی می‌کنم و برایشان معلمی دل‌سوز و فداکار می‌فرستم. 🔹مدرسه را تعطیل کردم. به معلم ظالم دستور دادم پس از پرداخت آخرین دینار پول‌هایی که گرفته، چوب و چماقش را بردارد و به شیراز برود تا تکلیفش روشن شود. 🔹فردای آن روز به دانش‌سرا رفتم و از داستان مدرسه کوهمره برای دانش‌جویان گفتم. به زحمت دانشجویان را آرام کردم، گفتم گریه و سوگواری سودی ندارد. اشک و آه همیشه بی‌ثمر بوده. اگر اشک‌های آدمی‌زاد مظلوم و آه‌هایی که کشیده سود و ثمری داشت، کاخ‌های جور و ستم این‌همه پایدار نمی‌ماند. باید به جنگ جور و ستم رفت و بی‌سوادی و جهل را ریشه‌کن کرد. باید دبستان برپا کنیم و نه زندان. 🔹من به امید شما قول داده‌ام که این لکه ننگ را بزدایم. کدام‌تان داوطلب چنین زحمتی هستید؟ 🔹همه به پا خاستند. جوانکی به نام حسن را که به هوش سرشارش اطمینان داشتم برگزیدم. دو سه ماه بعد که دوره دانش‌سرا به پایان رسید حکم آموزگاری گرفت و به راه افتاد. قرارمان این بود که پیش از نوروز به دیدار دبستانش بروم و رفتم. استقبالی پرشورتر از آن در عمرم ندیده‌ام. دبستان دارنگان همان بود که می‌خواستم، گلستان بود، زندان نبود. معلم دبستان همان بود که آرزو داشتم. معلم بود، شکنجه‌گر و زندان‌بان نبود. بچه‌های دارنگان در کم‌تر از شش ماه بر بال فرشته‌ای به نام معلم فاصله طولانی جهنم تا بهشت را پیموده بودند. 🔸از کتاب «به اجاقت قسم» به قلم محمد بهمن‌بیگی، ۱۳۷۹، انتشارات نوید شیراز 🔻آقای بهمن‌بیگی بنیان‌گذار مدارس سیار عشایری، دانش‌سرای عشایری تربیت معلم، مدرسه شبانه‌روزی عشایر و مؤسسه تربیت کمک مامای عشایری بود. دانش‌سرای عشایری ظرف ۲۲ سال ۹ هزار آموزگار عشایری تربیت کرد.

محمد بهمن‌بیگی درست یک روز پیش از روز معلم از دنیا رفت؛ آموزگاری که آرزو داشت همه بچه‌های ایلیاتی باسواد شوند. ادامه قصه‌اش را بخوانید: t.me/AfroozSchool/637 ✏️ @AfroozSchool

آمارها می‌گویند بیش از ۱۳٪ کاربران اینترنت در ایران کودکان هستند. مدیریت دسترسی کودکان به ابزارهای الکترونیک و آموزش مهارت‌های مورد نیاز برای فعالیت آنلاین را از امروز شروع کنیم. ✏️ @AfroozSchool

https://t.me/AfroozSchool/633 🔹بچه‌ها گریه و بی‌قراری می‌کنند، زمین و زمان را به هم می‌دوزند و به اصطلاح بد قِلق می‌شوند چون گریه و بی‌تابی را «بهترین و تنها» گزینه می‌یابند. سوی دیگر این ماجرا پدر و مادری هستند که دوست ندارند ضعف فرزندشان را ببینند، گریه و بی‌قراری و طغیان کودک به‌ویژه در حضور دیگران و ناتوانی در آرام کردنش، والدین را در موقعیت سخت و عذاب‌آوری قرار می‌دهد که مدیریت کردن آن سخت است و تندی کردن با کودک و استفاده از زور و اجبار محتمل‌ترین واکنش. 🔹پیشنهاد می‌شود موقع ناآرامی کودک، او را به خلوت‌ترین جایی که می‌توانید ببرید و به جای سرزنش بابت خواسته نامعقول و از نظر شما بی‌دلیل یا رفتار نادرست، او را در آغوش بگیرید تا آرام شود؛ بگویید می‌فهمید در شرایط سختی است، این‌که زمین خورده، عروسکش را گم کرده یا به اسباب‌بازی‌ای که امکان خریدش نیست خیلی علاقه‌مند شده، او را در شرایط سختی قرار داده. بگویید شما کمکش می‌کنید آرام شود و بعد با هم برای مشکل راه حلی پیدا می‌کنید. اگر رفتار نادرستی در جمع نشان داده، به دلیل نادرست بودن رفتار اشاره کنید و بگویید کمکش می‌کنید رفتار اشتباهش را جبران کند. 🔹وقتی کودک بر خواسته‌ای پافشاری می‌کند و از لج‌بازی و خیره‌سری‌اش به ستوه آمده‌اید، به این فکر کنید که این لجاجت و بی‌قراری بی‌علت نیست و این شما هستید که باید علت را کشف کنید چون بچه‌ها، به‌ویژه خردسالان، مهارت‌های لازم برای بیان دقیق و روشن خواسته‌ها، نیازها و احساسات‌شان را ندارند، صبر کردن برای رسیدن به خواسته‌هایشان را نیاموخته‌اند و موکول کردن نیازها به موقعیت مناسب برای آن‌ها امری ناشناخته و درک‌نشدنی است. 🔹وقتی آرام شد، حرف بزنید و از او بخواهید هر طور که می‌تواند، با نقاشی کشیدن یا صحبت کردن، خواسته‌ و احساسش را بیان کند و بگوید چه چیز ناراحتش می‌کرده؟ در این گفت‌وگو این احساس را به‌وجود آورید که شما در یک تیم هستید و هر دو می‌خواهید به یک هدف برسید؛ آن هدف هم خوشحالی، رضایت و احساس خوب هر دوی شما است.

بچه‌ها گریه و بدقلقی می‌کنند چون آن را بهترین و تنها گزینه مؤثر برای رسیدن به خواسته‌شان می‌دانند؛ شما این چرخه را متوقف کنید. چه‌طوری؟ اینجا کمی توضیح داده‌ایم: t.me/AfroozSchool/634 ✏️ @AfroozSchool

https://t.me/AfroozSchool/631 🔹دنیای آنلاین عمومی است؛ عمومی‌تر از آنچه در فضای عمومیِ آفلاین تجربه می‌کنیم. پیامی که در صفحه شخصی‌مان در توییتر یا فیسبوک می‌نویسیم، عکسی که از چای و شیرینی عصرگاهی‌مان در اینستاگرام می‌گذاریم یا پیامی که با پیام‌رسان‌ها ارسال می‌کنیم قابلیت این را دارند که میان ده‌ها و صدها، بلکه هزاران نفر دست‌به‌دست شوند. این همان امکانی است که به «عمومی بودن» در دنیای آنلاین کیفیت و گُستره‌‌ای سراسر متفاوت با تلقی ما از فضای عمومی در عصر پیش از اینترنت می‌دهد. 🔹یک تفاوت مهم دیگر، تبدیل شدن کنش‌ها و رفتارهای ما در دنیای آنلاین به «سند» است. در گفت‌وگوهای رو در رو یا تلفنی -اگر دوربین یا میکروفونی در کار نباشد- تنها اثری که از حرف‌های ما می‌ماند، خاطره‌ای در ذهن هم‌صحبت‌هایمان است. اما رد پای ما در دنیای آنلاین هیچ‌گاه به‌طور کامل محو نمی‌شود. عکس‌ها و نوشته‌های ما ممکن است در گوشی‌های تلفن، لپ‌تاپ‌ها و تبلت‌های دیگران ذخیره شود و حذف و پاک کردن آن‌ها امری خارج از اختیار و توان ما است. پیام‌ها به محض انتشار ممکن است سر از جاهایی در بیاورند که فکرش را هم نمی‌کنیم. 🔹به همین دلیل پیش از به اشتراک گذاشتن هر عکس یا مطلب از خودتان بپرسید اگر خانواده، دوستان یا همکارانم این مطلب را ببینند خجالت می‌کشم یا پشیمان می‌شوم؟ این مطلب ممکن است باعث آزار فرد یا گروهی از افراد شود؟ یا حق کسی را نقض کند؟ یا دیگران را به اشتباه و یا دردسر بیاندازد؟ اگر جواب هر یک از این سؤال‌ها مثبت است، از به اشتراک گذاشتن محتوا خودداری کنید یا آن را تغییر دهید. 🔹این شیوه تأمل یکی از مهم‌ترین مهارت‌های مورد نیاز کودکان و نوجوانان برای فعالیت سالم در دنیای آنلاین است و بزرگ‌تر وظیفه دارند درباره آن با بچه‌ها صحبت کنند. استیون آلدریچ، مدیر شرکت گودَدی از شرکت‌های بزرگ اینترنتی در آمریکا، می‌گوید: «به پسرم گفتم فکر کن در سه سالگی که باب اسفنجی را خیلی دوست داشتی، من و مامان اجازه می‌دادیم تصویرش را روی دستت خال‌کوبی کنی. از اینکه در ۱۶ سالگی با خال‌کوبی باب اسفنجی مدرسه بروی، چه احساسی پیدا می‌کردی؟ هر وقت خواستی عکس یا نوشته‌ای در شبکه‌های اجتماعی بگذاری به این فکر کن که در ۲۵ یا ۳۵ سالگی، وقتی این عکس یا نوشته را ببینی چه احساسی خواهی داشت؟ آیا می‌خواهی رئیس، همکاران، دوستان یا همسر آینده‌ات این را ببیند؟»

تا پایان فروردین با مجموعه #مدیریت_زندگی_آنلاین همراه باشید 😊 نکته پنجم درباره ماندگاری اثر ما در دنیای پهناور اینترنت است. بیشتر: t.me/AfroozSchool/632 ✏️ @AfroozSchool

t.me/AfroozSchool/629 🔹 به جای امر و نهی و دستور، این پیام را به کودکان منتقل کنید که تجربه کردن انواع احساسات منفی امری عادی و طبیعی است اما آسیب زدن به دیگران و تخلیه احساسات از طریق پرخاشگری و رفتارهای مخرب عادی و پذیرفته شده نیست. به هنگام بروز انواع احساسات، تفاوت میان احساس و واکنش برآمده از آن را در ذهن کودکان جا بیندازید و در هر موقعیت به آن‌ها یادآوری کنید که داشتن احساسات مختلف امری انسانی و طبیعی است و کوچک و بزرگ هم ندارد؛ اما برای بیان احساسات مختلف باید حقوق و سلامت دیگران را در نظر گرفت و از آسیب رساندن کلامی یا فیزیکی به آن‌ها خودداری کرد. 🔹 به بچه‌ها کمک کنید به جای آسیب رساندن به دیگران راه‌های جایگزین برای بیان احساسات ناخوشایندی که دارند پیدا کنند؛ مثل همان بازی غرش شیر (این‌جا: https://t.me/AfroozSchool/602) 🔹 نکته دیگر این‌که، امر و نهی کردن و دستور دادن معمولاً اثر تربیتی و اصلاحی ندارد. ممکن است بچه‌ها در لحظه‌ای که با اوامر شما مواجه می‌شوند، به دلیل ترس از موقعیت بالاتر شما به عنوان بزرگتر دست از کارشان بردارند اما این به معنای اصلاح شدن آن روش و رفتار در آن‌ها نیست. توضیح دادن درباره موقعیتی که پیش آمده و اثری که رفتارها و واکنش‌های هر کدام از ما بر دیگران می‌گذارد، به بچه‌ها کمک می‌کند شرایط را بهتر درک کنند. می‌توانید از آن‌ها بخواهید به موقعیت مشابه فکر کنند و خودشان را جای طرف مقابل بگذارند؛ از آن‌ها بپرسید اگر کسی آن‌ها را کتک بزند چه احساسی دارند؟ #بازنگری_در_کلام_روزمره

می‌توانید از کودک بخواهید به موقعیت مشابه فکر کند و خودش را جای طرف مقابل بگذارد؛ از او بپرسید اگر کسی او را کتک بزند چه احساسی دارد؟ بیشتر: t.me/AfroozSchool/630 ✏️ @AfroozSchool

ثبت نام در دوره «تفکر سنجش‌گرانه» ادامه دارد: bit.ly/2oUkdKh این پیام را به معلمانی که می‌شناسید برسانید 🙏 ✏️ @AfroozSchool

https://t.me/AfroozSchool/626 🔹تلفن‌، تبلت، کنسول‌ بازی و ساعت هوشمند دست همه هست، از کوچک تا بزرگ. کودک چند ماهه تا کارتون مورد علاقه‌اش را نبیند غذا نمی‌خورد، قطع شدن گریه بچه سه‌ساله در گرو بازی کردن با گوشی پدر و مادرش است و نوجوان ۱۵ ساله تا گوشی یا تبلت خودش را نداشته باشد، از غر زدن دست نمی‌کشد. آیا این پیوند زودهنگام و پررنگ تکنولوژی با زندگی بچه‌ها به این معنا است که داشتن تبلت و تلفن و کنسول بازی حق بچه‌هاست؟ 🔹 جواب منفی است. برخورداری از این امکانات «امتیاز»ی است که بچه‌ها باید به دست آورند؛ درست مثل به دست آوردن امتیاز بستنی خوردن، شکلات خوردن و پارک و گردش رفتن. بچه‌ها برای برخورداری از این امتیازها باید تلاش کنند. هر لحظه که بخواهند امکان رفتن به پارک یا بازی با دوستان‌شان وجود ندارد و به هر اندازه که دل‌شان بخواهد نمی‌توانند شکلات و شیرینی بخورند. 🔹 پدر و مادر باید برای بچه‌ها مشخص کنند که استفاده از این دستگاه‌ها منوط به انجام کارهای دیگر و اولویت‌بندی کارها است؛ کار دشواری که اگر والدین از پس آن بر بیایند به پرورش مهارت‌هایی مثل به تأخیر انداختن لذت و کنترل هیجان و تمایلات در کودکان و نوجوانان کمک می‌کند. به فرزندتان بیاموزید اول باید مشق‌هایش را بنویسد یا وظایفش را انجام دهد تا به عنوان تشویق و جایزه بتواند تلویزیون ببیند یا از تبلت استفاده کند. افزون بر این بچه‌ها باید بدانند هر امتیازی ممکن است لغو شود و بقای امتیازها به رفتار خودشان و پای‌بندی‌شان به قول و قرارهایی است که پیش‌تر بر سر آن‌ها با هم به توافق رسیده‌اید. مثلا اگر فرزندتان هر صبح، پیش از خوردن صبحانه گوشی‌اش را چک می‌کند یا چند دقیقه بازی می‌کند، می‌توانید قاعده تعیین کنید که استفاده از تلفن پیش از صبحانه ممنوع است، اما اگر زودتر بیدار شد، آماده شد و صبحانه خورد، می‌تواند پنج دقیقه بازی کند.

بچه‌ها باید بدانند هر امتیازی ممکن است لغو شود و بقای امتیازها به رفتار و پای‌بندی‌شان به قول و قرارهایی است که پیش‌تر درباره‌شان به توافق رسیده‌اید. ادامه: t.me/AfroozSchool/6 ✏️ @AfroozSchool

https://t.me/AfroozSchool/624 🔹شبکه‌های اجتماعی و اپلیکیشن‌ها محصولات شرکت‌های تجاری هستند. هدف این شرکت‌ها، مثل همه کسب و کارهای دیگر، فروش و سودآوری است. شرکت‌هایی مثل فیسبوک، آلفابت، گوگل و اسنپ صاحبان سرویس‌های اینستاگرام، یوتیوب، فیسبوک و اسنپ‌چت هستند. این شرکت‌ها با ایجاد تجربه‌های جذاب و هیجان‌انگیز کاربران را به خود جذب می‌کنند؛ هرچه تعداد کاربران بیشتر باشد و مدت بیشتری را در فضای شبکه یا اپلیکیشن صرف کنند، سود شرکت بالاتر می‌رود. 🔹 «زمان وقت‌گذرانی هر کاربر در اپلیکیشن یا وبسایت» از جمله شاخص‌های تعیین‌کننده در کارکرد و ارزش سهام این شرکت‌ها است. هر چه این شاخص بالاتر باشد، شرکت می‌تواند هزینه بیشتری برای پخش تبلیغات دریافت کند، درآمدها و دارایی‌های شرکت بیشتر می‌شود و در نتیجه ارزش شرکت در بازار سهام بالاتر می‌رود. در ماه فوریه ۲۰۱۸ کایلی جِنِر، یکی از هنرپیشه‌های جوان امریکایی در توئیتر خود نوشت «فقط منم که دیگه از اسنپ‌چت استفاده نمی‌کنم یا شما هم استفاده نمی‌کنین؟» همین توئیت باعث کاهش کاربران نوجوان این اپلیکیشن و در نتیجه افت بیش از ۱.۳ میلیارد دلاری سهام شرکت اسنپ شد. 🔹 آگاهی از این موضوع به همه ما، به‌ویژه کودکان و نوجوانان کمک می‌کند درک دقیق‌تری از نسبت خود با شبکه‌های اجتماعی آنلاین و اپلیکیشن‌ها به‌دست آوریم، نقش خود به عنوان مصرف‌کنندگان محصولات شرکت‌های تجاری را بهتر درک کنیم و برای صرف وقت در هر یک از اپلیکیشن‌ها برنامه‌ریزی دقیق‌تری داشته باشیم. هدف هیچ یک از شبکه‌ها و اپلیکیشن‌ها صرفاً فراهم کردن فضای دوستی و حمایت عاطفی و اجتماعی از کاربران نیست، باید حواس‌مان باشد که آن‌ها در کنار خدمات رایگانی که ارائه می‌کنند، از رفتار ما به عنوان کاربران این خدمات منتفع می‌شوند. آن‌ها خدمات‌شان را طوری طراحی می‌کنند که ما کاربران زمان بیشتری را به محصولات آن‌ها مشغول باشیم. این ما هستیم که باید برای استفاده متعادل و سرگرم شدن با این محصولات تصمیم بگیریم و برای حفظ سلامت و حریم خصوصی خود اولویت‌بندی کنیم.