Garin koh

‏فیلم از طرف Hasan Najarian

۲۴ بهمن…روزی که کوه، بی_رحم نبود؛ نا آگاهی بود که بی_صدا جان گرفت .

‏فیلم از طرف Hasan Najarian

خداحافظی‌ات کوتاه بود… اما امان از فراموش‌کردنت، که خواب‌هایم را هم با خود بردی. برای همهٔ مادرها، تو هر صبح زود روی مبل کنار پنجره می‌نشستی؛ دستان خسته‌ات از رنج روزگار در ظرف گندم فرو می‌رفت و دانه‌ها را آرام روی لب پنجره می‌پاشیدی. چند دقیقه هم نمی‌گذشت که پرنده‌ها می‌آمدند؛ انگار خوب می‌دانستند مهربانی کجا خانه دارد. حالا سال‌ها گذشته… اما گمان می‌کنم هنوز هر روز می‌آیند و لب پنجره سرک می‌کشند، شاید نشانی از آن دست‌های بخشنده بیابند، شاید امیدی دوباره جوانه بزند. این رسمِ مهربانیِ بی‌ریا با گذشت سال‌ها هم نه از دیده می‌رود نه از دل پسرت حسن

معلمی از تبار رنج، عشق و دوستی رنجِ سیل و ویرانیِ لرستان، دست ما را گرفت و تا انتهای درهٔ افسانه‌ایِ شیرز برد؛ تا روستای گدارگر، جایی که درد در خاک نفس می‌کشید و امید، آرام و خاموش، هنوز زنده بود. آنجا او را دیدیم— دختری، زنی شیردل، از تبار استقامت و خاکِ صبور لرستان. رنج در خطوط چهره‌اش نشسته بود، اما در نگاهش، چراغی از عشق به کودکان می‌سوخت. چیزی برای خود نخواست؛ نه سقفی نو، نه آسایشی برای زندگیِ خویش. تنها ما را برد به اتاق کوچک خانه‌اش، و به مدرسه‌ای که دیوارهایش فرو ریخته بود. آرزویش ساده بود— ساده، اما بزرگ: کتابخانه‌ای برای رؤیاها، مدرسه‌ای برای پروازِ کودکانی که سهمشان از دنیا، فقط خاک و محرومیت بود. دوستان آمدند، دست‌ها به هم رسید، و آرزویش شکل گرفت. او خندان بود— نه برای خود، که برای لبخند بچه‌ها. صالحی… معلمی از تبار رنج، از جنس عشق، از قبیلهٔ دوستی. او رفت، پیش از آنکه طلوعِ دوبارهٔ لرستان را ببیند، پیش از آنکه صدای زندگی را بر تارِ گل‌گرفتهٔ این دیار بنوازد. اما نامش هنوز جاری‌ست— در نفسِ کوه‌ها، در بادِ درهٔ شیرز، و در قلبِ کودکانی که با رؤیای او خواندن را آغاز کردند. یادش روشن، نامش جاودان، و راهش همیشه ادامه دارد. م.حسن نجاريان

قابل توجه کوهنوردان گرامی با توجه به ریزش بهمن در منطقه خور همنوردانی که آمادگی لازم (لباس کرتکس،دستکش،کفش،گتر وبیل) جهت امداد رسانی در منطقه را دارند با سلگی دبیر هیئت کوهنوردی و صعودهای ورزشی استان تماس بگیرند . شماره تماس:۰۹۱۲۲۶۴۰۱۸۳ با تشکر هیئت کوهنوردی و صعودهای ورزشی استان البرز