قاصدکֶ֢

وای به روزی ، که جاهل مظهرِ علم شه .

عمق فاجعه در یه کشور وقتی اتفاق میفته که ، یک مشت بی سواد و بدون دستاورد مسئول رسیدگی به آینده جوونا و تلاشِ دانش‌آموزا میشن .

انگار دانش آموزا تو مجلس ختم پدرِ کاظمی خندیدن .

واقن این حجم از خشونت تو نظام آموزشی لازمه؟!

حتی پرنده‌ها و حیوونا میدونن که باید از چیزایِ بی اهمیت و تکراری چشم‌پوشی کنند ولی ما آدما اینو نمیدونیم .

تلاش کردن و داشتنِ روزِ سخت هم موهبت بزرگیه وگرنه لذتِ استراحت و خواب رو هیچ‌وقت درک‌ نمیکردیم .

دیدی وقتی میرسی خونه ، درو که باز میکنی و میبینی اعضای خونه ، خوشحالن ، میخندن و با مهربونی باهم رفتار میکنن همون لحظه وقتی از ورودیِ خونه رد میشی حس میکنی حتی دیوار‌ها ، وسایل و تلویزیون هم دارن بهت لبخند میزنن . ماجرای ایرانمون همینه عزیزِ من وقتی غم ، همه‌ی اعضای خونه‌رو در‌بر بگیره انگار از در و دیوارش غم و گریه میباره .

اینستامو مدتیه که پاک کردم چون روال زندگیم شده بود دیدن اکسپلور و خون گریه کردن و کلا بیخیال کنکورم شده بودم امشب یکی از دوستام این عکس رو برام فرستاد فکرمیکردم اگه نبینم میزان غمی که دارم همین اندازه باقی می‌مونه ولی خیلی بیشتر شد ..

بر این غم گر بمیرم هم رواست ..

کدوم دهه هشتادی با آهنگایِ خانوم سوسن خاطره داره؟ آفرین ، من .

اینکه ما میتونیم بخوابیم لطف خیلی بزرگیه از طرف خدا .

بخند ، ما میگذریم از این غروب ..

متاسفانه قلب من به غم خو گرفته هر لحظه منتظر یه دلیلِ برای غمگین شدن .

نوشته بود : تورا وطن پیر کرد ، وگرنه تو بیدی نبودی که به این بادا بلرزی .

رفیقِ خوب ، نجات دهندست .

انگار که بزرگسالی ، تنهایی رو بزرگتر میکنه البته شایدم بزرگسالی ارتباط‌های بی کیفیت رو قطع میکنه .

مگه قرار نبود هر چقدر که بزرگتر میشیم ، ارتباطامون صمیمی‌تر بشه پس چرا الان خیلیامون تنهاییم!

هر روز اسامیِ جدید می‌بینی که کشته شدن. اسم‌ها هر روز عوض می‌شن، اما قاتل همه‌شون یکیه!