ویرانه‌نشین

چند روز دور از شهر و هیاهو.

از هر سه تا ماشینی که رد می‌شه، حداقل یکی‌ از راننده‌ها دستش تو بینی‌شه، توروخدا بگید دنبال چی می‌گردید؟😭

متاسفانه کاسه‌ی صبرم تبدیل به قاشق صبر شده.

منم همینطور.

سنم داره میره بالا ولی‌ عقلم هنوز مسیر رو پیدا نکرده.

از قدیم به ما دخترا گفتن مبادا با صدای بلند تو خیابون بخندی، مبادا با جنس مخالف هم‌کلام بشی، مبادا زیاد دیده بشی، مبادا راحت حرف بزنی، مبادا آزادانه انتخاب کنی. و این "مباداها" یکی‌یکی اضافه شدن. مباداها کم‌کم تبدیل شدن به دیواری نامرئی دور زندگی خیلی‌ها. دیواری که نه با قانون، بلکه با ترس ساخته شده. ترسی که نسل به نسل منتقل شده، بدون اینکه کسی دقیق بپرسه چرا .شاید وقتش رسیده باشه از خودمون بپرسیم که واقعاً کدوم بخش از بودنِ ما باید پنهان بمونه تا «درست» حساب بشیم؟ و شاید وقتش رسیده به جای تکرار مباداها، یه بار هم از خودمون بپرسیم این محدودیت‌ها دقیقاً از کجا اومدن و چرا هنوز ادامه دارن. چون هر ترسی وقتی زیاد تکرار بشه، شبیه قانون به نظر می‌رسه، حتی اگر هیچ‌وقت قانون نبوده باشه.

مهربان کدام سگ‌پدریه!؟ من مهربان بودم.

دوباره نت قطع می‌شه و باید برگردیم به بله و روبیکا؛ دقیقاً مثل اینه که آدم باز بخواد به اکسش برگرده، همون‌قدر خفه‌کننده و نفس‌گیر.

باز جنگ شد. امیدوارم این‌بار این حکومت فاسد بالاخره سقوط کنه. دیگه وقتشه از این بدبختی خلاص بشیم.

از تنهایی بمیر ولی هیچ‌وقت به یه پسر یاد نده چطور باهات رفتار کنه و دوست داشته باشه.

هر جا هستید یک قدم از پسرها فاصله بگیرید. واقعا ناامید‌کننده‌ان.

اگه قرار باشه من بهت بگم که چجوری باشی‌ و چی‌کار کنی، اون‌وقت دیگه اون تو، تو نیستی.

پسرا تایمی که می‌خوان به دستت بیارن هیچ مانع و مشکلی تو زندگی‌شون ندارن، ولی به محض اینکه به دستت میارن خیلی ناگهانی تمام مشکلات جهان رو سرشون آوار می‌شه.

کاش.

کلا خوشبحال هر کسی که رفت. چه خارج، چه اون دنیا.

دیگه با احساسم تصمیم نمی‌گیرم، چون هر بار که این کار رو کردم، مدت‌ها ناراحت و پشیمان بودم.

توی ارتباط با من، شفاف باشید. قرار نیست از شنیدن حقیقت ناراحت بشم، اما از این‌که ندونم چه اتفاقی داره می‌افته، چرا.

من همیشه چوب سادگی و مهربونی‌م رو خوردم، بقیه هم همیشه اون چوب رو کردن تو کونم.

من خیلی وقته از آب و گل دراومدم رفتم تو عن و گوه.

همیشه حق با خانوم دارابی‌ه.