بویِ گندم.

خیلی قشنگه ها مثلا چندسال دیگه که بزدگتر شدین هم عکسای الانتونو نگاه کنید :) پایدار باشیننن

۱۵ سالمون بیشتر نبود ....

چه کوچک

چقد بچه بودیم.

هر وقت ندونستی کجا بری، بیا بغلِ من.

گریه می‌کنم، و حتی حوصله پاک کردن اشکامو ندارم.

امکانش زیاده که عقلمو بخاطر لایر از دست بدم

قسمت عجیب ترش اینه واقعا پیدا کردم

مامانم خیلی جدی بهم میگه برو واسم لباس جورجینارو توی اون مراسمی که بالای سن بود رونالدو داشت نگاهش میکردو واسم پیدا کن

میشه نمره های نهایی نیاد من آمادگی اینو ندارم به این زودی بفهمم کنکور قبول نمیشم

که علاج دلتنگی، آغوشی‌ست طولانی با بوسه های بسیار.

تو با دست مهربونی به تنم مرحم کشیدی برام از روشنی گفتی پرده شبو دریدی.

یاور همیشه مومن تو برو سفر سلامت غم من نخور که دوری برای من شده عادت.

‏من پذیرفتم ما بر باد رفتیم؛ جوونی، آینده، زندگی عملاً هیچی نداریم و با این غم مداوم دارم زندگی می‌کنم اما گاهی بازم شوکه می‌شم. نمی‌خوام قبول کنم انگار که جهان انقدر پوچ و بی‌مقداره که باید به دنیا میومدیم زجر می‌کشیدیم، هرگز زندگی نمی‌کردیم و می‌مردیم. : Sepide

شبا انگار چشام با گریه کردن آروم میشن.

یه جوری شب باهاش حرف می‌زنم که، آخرش با نیش باز می‌خوابم.