سن‌پترزبورگ؛

اگر قطع شدیم ما اینجاییم: سروش:https://splus.ir/divaneh_913

این چشم‌های سیاه را می‌بینی؟ این‌ها را از خاکِ غم‌انگیز خاورمیانه سُرمه کشیده‌اند، برای همین است که همیشه غمگین‌اند.

بیا با گیسوی بلند زیرِ خلوتِ مهتاب، در جاده‌های نقره‌پوشِ شب قدم بزنیم در خیال. نسیمِ آرامِ دشت عطرِ گل‌های وحشی را بیاورد، و ماه قصهٔ روشنِ ستاره‌ها را بر شانهٔ شب بخواند. آن‌گاه سکوت، چون پرنده‌ای سپید، بر شاخه‌های رؤیا بنشیند و شب را لبریزِ آرامش کند. -ناشناس

وااای ولی نقاشی کشیدن🛐

و درنهایت امیدت تو را ناامید می‌کند.

(★)از آدمایی که به همه‌ی قسمتای پیامت جواب می‌دن خیلی خوشم میاد.

توی زندگی کسی رو بخشیدی که حتی نگفت ببخشید . . . و این نهایت قدرته!

HBD🎂.

به هر حال آدمیزاده دیگه؛ گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه دراز میکشه خیره میشه به سقف. یه کم گریه میکنه و خوابش می‌بره!

"راستش زورِ منِ خسته به طوفان نرسید..."

《ای زاینده‌رودِ جان! تو که سال‌هاست در کالبدِ “مُرده‌رود” به انتظار نشسته بودی، اکنون که دوباره نبضِ زندگی در بسترت جاری شده، گویی قلبی که از تپش بازمانده بود، دوباره جان گرفته است. تماشای رقصِ آب در بسترِ خشکِ تو، نه تنها رود را که روحِ “نصفِ جهان” را نوازش داد. دیدنِ لبخندِ مردم شهرم که پس از مدت‌ها تلخی، طعمِ گوارایِ آرامش را در کنارِ تو چشیدند، زیباترین هدیه‌ای بود که این روزها به ما بخشیدی.🤍》

My dear, you were strong; that's why no one thought about the possibility of you suffering.