سن‌پترزبورگ؛

"راستش زورِ منِ خسته به طوفان نرسید..."

《ای زاینده‌رودِ جان! تو که سال‌هاست در کالبدِ “مُرده‌رود” به انتظار نشسته بودی، اکنون که دوباره نبضِ زندگی در بسترت جاری شده، گویی قلبی که از تپش بازمانده بود، دوباره جان گرفته است. تماشای رقصِ آب در بسترِ خشکِ تو، نه تنها رود را که روحِ “نصفِ جهان” را نوازش داد. دیدنِ لبخندِ مردم شهرم که پس از مدت‌ها تلخی، طعمِ گوارایِ آرامش را در کنارِ تو چشیدند، زیباترین هدیه‌ای بود که این روزها به ما بخشیدی.🤍》

My dear, you were strong; that's why no one thought about the possibility of you suffering.

یهو وسط خنده میزنی زیر گریه . . .

با من بیا با من به آن ستاره بیا به آن ستاره ای که هزاران هزار سال از انجماد خاک و مقیاس های پوچ زمین دور است و هیچکس در آنجا از روشنی نمی‌ترسد -فروغ فرخزاد

My dear Sama, Farnaz and Bahar, today was wonderful with you. Thank you for being with me. . .💘

شب دوباره همانیم ؛ آزرده، غمگین، تنها و ترسیده از دنیا؛ حتی اگه تمام روز، در قوی‌ترین حالاتِ ممکن یک انسان زیسته باشیم.