Escapism

گاهی زندگی درست شبیه لحظه‌ای‌ست که هنوز اتفاقی نیفتاده، اما ته دلت می‌دانی چیزی قرار است تغییر کند. آدم‌ها همیشه از پایان‌ها می‌ترسند؛ از تمام شدن آدم‌ها، رابطه‌ها، روزها و چیزهایی که فکر می‌کردند قرار است برای همیشه بمانند. اما شاید چیزی که بیشتر از خودِ پایان درد دارد، لحظه‌ای باشد که می‌فهمی دیگر نمی‌توانی به قبل برگردی. بعضی اتفاق‌ها ناگهانی نمی‌آیند. خیلی آرام، خیلی بی‌صدا، از جایی درون ما شروع می‌شوند. مدت‌ها کنارشان زندگی می‌کنیم، نادیده‌شان می‌گیریم، به خودمان می‌گوییم درست می‌شود؛ تا یک روز می‌رسد که دیگر نمی‌شود چیزی را مثل قبل ادامه داد. شاید بزرگ شدن همین باشد؛ فهمیدن اینکه هر چیزی که از دست می‌رود، الزاماً قرار نیست دوباره پیدا شود و هر چیزی که تمام می‌شود، لزوماً شکست نیست. گاهی باید اجازه بدهی چیزی تمام شود، حتی اگر هنوز دوستش داری. گاهی باید از چیزی عبور کنی، نه چون دیگر برایت مهم نیست، بلکه چون ماندن در آن، بیشتر از رفتنش به تو آسیب می‌زند. و شاید تلخ‌ترین حقیقت زندگی همین باشد: ما همیشه فرصت خداحافظی با چیزهایی که قرار است از دست بدهیم را نداریم. بعضی چیزها یک روز هستند، و روز بعد دیگر نیستند. و تو می‌مانی و خاطره‌ای که هر بار به آن فکر می‌کنی، به خودت می‌گویی: «کاش می‌دانستم آن لحظه، آخرین بار است.»