Escapism
Открыть в Telegram
«گاهی فرار، شجاعانهترین انتخابه.»
БольшеСтрана не указанаКатегория не указана
1 482
Подписчики
-724 часа
-797 дней
-38230 дней
Архив постов
1 482
ما آدمها استاد نقاب زدنیم. یاد میگیریم چطور لبخندهای تازهای تمرین کنیم، کلمات متفاوتی به زبان بیاوریم و حتی مسیر قدمهایمان را تغییر دهیم تا به دنیا ثابت کنیم آدم دیگری شدهایم.
اما حقیقت تلخ و عریان این است که هیچکس واقعاً عوض نمیشه.فقط یاد میگیریم چطور آن بخشهای تاریک، آن زخمهای کهنه و آن ذات دستنخورده را در لایههای عمیقتری از وجودمان پنهان کنیم. مثل درختی که در زمستان برگ میریزد و در بهار شکوفه میدهد؛ ظاهرش تغییر میکند، اما ریشههایش همانجا، در همان خاکِ تاریک و نمور گذشته گیر کردهاند و از همان چشمهی قدیمی آب میخورند. گاهی فکر میکنی گذر زمان کسی را صیقل داده است. باورت میشود که دردها او را بزرگ کرده یا عشق، الفبای جدیدی به قلبش آموخته است. به او فرصت دوباره میدهی، به این امید که این بار پایان قصه متفاوت باشد. اما درست در همان لحظهای که گاردت را پایین میآوری و قلبت را بیدفاع رها میکنی، در یک نگاه، یک سکوت کشدار، یا یک کلمهی بیهوا،
دوباره همان آدم سابق سر بر میآورد.همان ترسی که میشناختی، همان خودخواهی پنهان، یا همان سرمایی که روزی روحت را لرزانده بود، مثل یک شبح از گذشته بیدار میشود. آنجاست که میفهمی؛
زمان فقط گرد و غبار روی اشیاء را جابهجا میکند، اما ماهیتشان را هرگز.غمانگیزترین بخش ماجرا این نیست که آدمها تغییر نمیکنند؛ بلکه این است که ما با تمام وجود دلمان میخواهد این دروغ زیبا را باور کنیم.
ما جوانی و عمرمان را پای انتظار برای معجزهای میسوزانیم که در ذات بشر تعریف نشده است.هر بار که کسی ما را میشکند، به خودمان وعده میدهیم که او دیگر آن آدمِ دیروز نیست، اما
قطار انسانها همیشه روی همان ریلِ قدیمی حرکت میکند، فقط گاهی رنگِ واگنهایش را عوض میکنند تا مسافرانِ خسته را فریب دهند.در نهایت، ما میمانیم و تماشای آدمهایی که در یک دایرهی باطل،
تنها نقشهای جدیدی برای همان نمایشنامهی تکراری و غمانگیز بازی میکنند.شاید بزرگترین و البته تلخترین بلوغِ ما روزی باشد که دست از تقلا برای تغییر دادن دیگران یا حتی فرار از خودِ واقعیمان برداریم و بپذیریم که؛
سایهها هرگز در تاریکی از ما جدا نمیشوند.هیچکس واقعاً عوض نمیشه، فقط مهارت ما در پنهان کردنِ خودِ واقعیمان و تظاهر به خوب بودن، به شکل بیرحمانهای بیشتر میشود.
1 482
تو عاشقم بودی؛
اما نه آنقدر که برای ماندنم بجنگی.
دوستم داشتی؛
اما نه آنقدر که برای از دست ندادنم،
غرورت را کنار بگذاری.
شاید دردناکترین حقیقت همین باشد؛
گاهی آدمی واقعاً دوستت دارد،
اما نه به اندازهای که برای تو بماند. 🖤
@OurEscapismway
1 482
دقیقا میدونم یکی استوری گذاشته و فقط میخواسته من ببینم
ولی من بازش نمیکنم،
با دقت تمام بقیه استوری هارو باز میکنم🍷
1 482
بعضی وقتا آدم نه دنبال نجاته، نه دنبال معجزه؛
فقط دلش میخواد یه مدت همهچی ساکت باشه…
نه توضیحی، نه توقعی، نه آدمی که مجبور باشی براش وانمود کنی حالت خوبه.
شاید خستگیِ واقعی همین باشه؛
وقتی حتی حوصلهی درست کردن خودت رو هم نداری.
@OurEscapismway
1 482
زندگی چیز ترسناک عجیبی است. همه وقتمان را صرف کنترل آن میکنیم اما اتفاقاتی ما را شکل میدهند که هیچ کنترلی بر آنها نداریم.
ما در برابر شما
فردریک بکمن
@OurEscapismway
1 482
🪰 حکایت مگسی که خودش را ناخدا میدانست
مولانا در «مثنوی معنوی» حکایتی عجیب دارد:
الاغی در جایی ادرار کرد و برگ کاهی روی آن افتاد. مگسی روی برگ نشست و وقتی برگ با جریان ادرار حرکت کرد، مگس خیال کرد سوار کشتی شده؛ وسطِ دریایی بزرگ!
با خودش گفت:
«من دریا و کشتی خواندهام؛ چه ناخدای ماهری هستم...»
مولانا با همین تصویر ساده، آدمهایی را به ما نشان میدهد که دنیایشان به اندازهی همان چیزی است که میبینند، اما خیال میکنند تمام حقیقت را فهمیدهاند.
جالب اینجاست که Maryam Mafi در کتاب The Book of Rumi همین حکایت را به زبان انگلیسی بازروایت کرده؛ با عنوان The Fly Who Thought She Was a Sailor.
شاید پیام این حکایت فقط دربارهی یک مگسِ خیالپرداز نباشد...
گاهی ما هم در دنیای کوچک خودمان ایستادهایم، چند چیز دیدهایم و فکر کردهایم تمام دنیا را میشناسیم.
شاید برای تغییر زندگی، اول باید زاویهی نگاهمان به دنیا را تغییر بدهیم؛ چون گاهی مشکل، کوچک بودنِ جهان نیست... کوچک بودنِ نگاهِ ماست.
@OurEscapismway
1 482
Repost from N/a
تجربه شخصی: کلا برای آشناها کاری نکنید و نذارید اونا هم برای شما کاری کنن
1 482
گاهی زندگی درست شبیه لحظهایست که هنوز اتفاقی نیفتاده، اما ته دلت میدانی چیزی قرار است تغییر کند. آدمها همیشه از پایانها میترسند؛ از تمام شدن آدمها، رابطهها، روزها و چیزهایی که فکر میکردند قرار است برای همیشه بمانند. اما شاید چیزی که بیشتر از خودِ پایان درد دارد، لحظهای باشد که میفهمی دیگر نمیتوانی به قبل برگردی. بعضی اتفاقها ناگهانی نمیآیند. خیلی آرام، خیلی بیصدا، از جایی درون ما شروع میشوند. مدتها کنارشان زندگی میکنیم، نادیدهشان میگیریم، به خودمان میگوییم درست میشود؛ تا یک روز میرسد که دیگر نمیشود چیزی را مثل قبل ادامه داد. شاید بزرگ شدن همین باشد؛ فهمیدن اینکه هر چیزی که از دست میرود، الزاماً قرار نیست دوباره پیدا شود و هر چیزی که تمام میشود، لزوماً شکست نیست. گاهی باید اجازه بدهی چیزی تمام شود، حتی اگر هنوز دوستش داری. گاهی باید از چیزی عبور کنی، نه چون دیگر برایت مهم نیست، بلکه چون ماندن در آن، بیشتر از رفتنش به تو آسیب میزند. و شاید تلخترین حقیقت زندگی همین باشد: ما همیشه فرصت خداحافظی با چیزهایی که قرار است از دست بدهیم را نداریم. بعضی چیزها یک روز هستند، و روز بعد دیگر نیستند. و تو میمانی و خاطرهای که هر بار به آن فکر میکنی، به خودت میگویی: «کاش میدانستم آن لحظه، آخرین بار است.»
