𝑾𝒉𝒐 𝒄𝒂𝒓𝒆𝒔

یه پرونده‌ی پنهان، یه تصادف و تصمیمی که جی برای نجات جونگوون گرفت؛ تصمیمی که باعث شد جونگوون بعد از یه ماه کما بیدار بشه، اما جی رو کنار خودش نبینه و فروپاشی روانی رو تجربه کنه.سال‌ها بعد، جونگوون به‌عنوان قاضی و جی به عنوان وکیل، توی پرونده‌ای مربوط به گذشته دوباره روبه‌روی هم قرار می‌گیرن؛ درحالی‌که جی برای رسیدن به عدالت تا مرز قانون‌شکنی پیش میره و طبق عقده ای از گذشته قاتل هارو به روش خودش محاکمه می‌کنه.

در ومضه ای میان دو تپش همه چیز برایم از نظر افتاد. سینه ام بی آنکه به یادآورم چگونه، به سبکی پر شد. فردا و امروز و دیروز همگی در حاشیه ماندند؛ وزنی در عالم من نداشتند. تنها شمیم خاک باران خورده که در فضا محبوس شده بود و نوری که روی شیشه‌ها شکسته می‌شد مرا به خود می‌خواندند. گویی جهان بی رحم پژمردگی جان مرا دید و لحظه‌ای کوچک را چنان برایم مایه سرخوشی و انبساط کرد که آن دل نالان و ملالم ز یاد برود.

کس نمی‌داند از کی این جهان این چنین از ما آدمیان دلسرد شد که به لحظه‌ای بیخیالی و آسوده خاطر شدن از ماتم و مغاک، برچسب سرور و نشاط زده تا از پژمردگی جانمان عبور کنیم در حالی که چیزی در اعماق ما می‌پوسد و بی‌صدا فاسد می‌شود.

𝓡𝓸𝓶𝓪𝓷𝓬𝓮, 𝓘𝓷𝓰𝓮𝓼𝓽, 𝓓𝓻𝓪𝓶𝓪 |@Shim_Ramyeonbot

Él llegó conmigo y conmigo se va Sus ojos son mío’, eso no va a cambiar Me quiere a mí y no importan las demás No, no, no, no, no, no, no, no, no

امروز برای اولین بار،فوتوشات تکی هایب داشتند،تمام گروه ها برای عکسبرداری،با گروه دیگر آماده میشدند. سونگهون و نامجون اولین نفر،برای عکسبرداری رفتند. "جناب کیم و جناب پارک،لطفا روی چمنا دراز بکشید" هر دو پسر،روی چمنا دراز کشیدند و عکسبرداری،شروع شد. بعد از عکسبرداری روی چمن،دو پسر عکسبرداری دو نفریشونو،شروع کردند. بعد از حدود سی دقیقه،عکسبرداری گروه اول تموم شد. "خسته نباشید،میتونین استراحت کنین" پسر عکاس،سپس به سمت گروه دوم،پا تند کرد. "ممنونم ازت،هیونگ که برای عکسبرداری،با من همراه شدی" "من ازت ممنونم،که منو به عنوان همگروه،خودت انتخاب کردی" دو پسر لبخندی زدند و با هم به سمت،آسانسور داخل راهرو،قدم برداشتند. داخل آسانسور شدند و طبقه های مورد نظرشونو،کلیک کردند. "انگلیسیت،قوی تر شده،درسته؟" "بله،با دیدن سریال فرند،انگلیسیم خیلی بهتر از قبل شده و همش لطف،شما بود" "نه اینطور نیست،تلاشای خودتم بود،فایتینگ" "متشکرم ازتون" با صدای بوق آسانسور،پسر کوچیکتر تعظیمی کرد و به سمت اتاق مورد نظرش،به راه افتاد. ناگهان مرد سیاه پوشی،از جلوش رد شد و به سمت اتاقک آسانسور،پا تند کرد.

Limit : draw a line 🐹