مَرثیه‌ای برایِ وطن 🤍

من احترام زیادی برای آدم‌هایی قائلم که با وجود تمام توانایی‌شان ، هنوز فروتن می‌مانند ؛ آدم هایی که یاد می‌دهند ، راهنمایی می‌کنند و هیچ‌وقت باعث نمی‌شوند دیگران احساس کوچک بودن کنند. متین https://t.me/Mersiye_vatan

افرادی که با خودشون راحت‌ترند ، معمولا به‌جای جمع‌های شلوغ ، روابط عمیق تر و انتخابی‌تری دارند. اون ها مرز های مشخص‌تری دارند، از تنهایی نمی‌ترسند و کیفیت رابطه رو به تعداد رابطه ترجیح می‌دهند. متین https://t.me/Mersiye_vatan

بعضی آدم‌ها شبیه سکه‌های نو هستند؛ از دور برق می‌زنند، اما کافی‌ست کمی دستشان بگیری تا رنگشان برود. بعضی‌های دیگر اما مثل سنگ‌های کنار رودخانه‌اند؛ نه ادعایی دارند، نه زرق‌وبرقی، ولی سال‌ها آب و باد از رویشان رد شده و هنوز خودِ خودشان مانده‌اند. به گمانم اصالت همین است؛ اینکه زمان از آدم عبور کند، اما ذاتش را با خودش نبرد. متین https://t.me/Mersiye_vatan

هرقدر بزرگتر می‌شوی ، کمتر به شلوغی آدم‌ها اهمیت می‌دهی. تنها چیزی که می‌خواهی این است که کنار کسانی بنشینی که حس خانه را دارند ؛ آدم‌هایی که برای ذهنت آرامش‌‌اند ، با قلبت مهربان‌اند و برای روحت شفا‌بخش. متین https://t.me/Mersiye_vatan

دلخوری‌ها را به موقع بگویید ؛ حرف هایتان را با کلام مطرح کنید ، نه با رفتار. چون از کلام ، همان برداشتی می‌شود که شما می‌گویید ؛ اما از رفتار ، هزاران برداشت متفاوت. گاهی یک گفت‌وگوی صادقانه ، از صدها سوءتفاهم جلوگیری می‌کند.

متین https://t.me/Mersiye_vatan

پیرمرد عاشق ، در لحظات آخر قبل از آرامیدن همیشگی‌اش پس از مرور خاطرات زیبای خود زیر لب گفت ؛

عشق، تنها در دوست داشتن خلاصه نمی‌شود؛ گاهی عشق، آن خانهٔ خاموشی‌ست که روحِ دیگری در آن، از هیاهوی جهان پناه می‌گیرد. عشق یعنی حضوری که قضاوت نمی‌کند، امنیتی که تظاهر نمی‌خواهد و آغوشی که انسان را به خویشتنِ حقیقی‌اش بازمی‌گرداند. زیباترین عشق، آن است که کسی در کنار تو، بی‌آنکه نقابی بر چهره داشته باشد، بتواند همان‌گونه که هست زندگی کند و از خودش بودن، هراسی نداشته باشد.

متین https://t.me/Mersiye_vatan

در شامگاه تیرماه ، پس از نگاهی به درخشش پاک ماه گفت ؛

اگر به کسی نیکی کردی ، در دل نگهش ندار و برایش حساب باز نکن ؛ بگذار بی‌صدا بماند ، مثل کاری که برای رضایت خودت انجام داده‌ای. اما اگر از کسی خوبی دیدی ، آن را ساده نگذران و فراموشش نکن ؛ چون قدردانی ، حافظه‌ی انسانیت است.🤍

متین https://t.me/Mersiye_vatan

00:00 🩵✨

نیایش شامگاهی آدینه به درگاه اهورامزدا به نام اهورامزدای دانا، ای دادارِ جان و جهان، ای سرچشمهٔ فروغ، خرد و راستی. از تو می‌خواهم که اندیشهٔ ما را از کژی و تاریکی دور سازی و دل‌هایمان را به فروغِ اشه روشن گردانی. نیروی آن ده که همواره راهِ اندیشهٔ نیک، گفتار نیک و کردار نیک را برگزینیم و از آز، دروغ، کینه و ستم دور بمانیم. ای اهورامزدا، این سرزمین کهن را در پناه فروغ خویش نگاه دار. بر ایران، آرامش، داد، آبادانی و فرخندگی فرو فرست و مردمانش را به مهر، یگانگی، بردباری و خرد رهنمون ساز. هر آن‌کس که دل در گرو راستی و نیکی دارد، از فرّه ایزدی، تندرستی، توان، شادی، روزیِ پاک و کامیابی بهره‌مند گردان. بداندیشان را از بداندیشی بازدار و بذرِ کینه و دروغ را از جهان برچین، تا راستی و داد بر دل‌ها فرمان براند و هیچ انسانی از ستم و بیداد آزرده نگردد. ای دانای بزرگ، روانِ درگذشتگانِ نیک‌کردار را در روشنایی مینوی آرامش بخش و زندگان را توفیق ده که میراث نیکان را با پاکی و راستی پاس دارند. باشد که با یاری تو، فروغِ اشه هر روز در جان ما روشن‌تر گردد و جهان به سوی نیکی، دوستی و راستی گام بردارد. و درود بر اشوزرتشت، پیام‌آورِ راستی و روشنایی؛ آن‌که انسان را به راهِ اندیشهٔ نیک، گفتار نیک و کردار نیک فراخواند و فروغِ خرد را چراغِ راهِ جان‌ها ساخت. اهونَوَر بر ما باد.

اَشِم وُهو وَهیشتِم اَستی، اوشتا اَستی، اوشتا اَهمایی، هیت اَشایی وَهیشتایی اَشِم.

راستی، بهترین نیکی است؛ و خوشبختی از آنِ کسی است که برای راستی، راست و درستکار زندگی کند. فرزند ایران ، متین https://t.me/Mersiye_vatan

بلوغ آن‌گاه آغاز می‌شود که بپذیری حقیقت همیشه در آینه‌ی نگاه تو خلاصه نمی‌شود؛ که گاهی خطا، بی‌آنکه بخواهی، در اندیشه و رفتار تو خانه کرده است. بلوغ یعنی جرأتِ فرو ریختنِ باورهای دیرین، و توانِ بازنگری در خویشتن؛ آن‌جا که می‌فهمی تغییر، شکست نیست، بلکه شکل دیگری از فهمیدن است. و بلوغ، تنها در پذیرشِ خطا خلاصه نمی‌شود؛ گاه در اوجِ حق‌داشتن نیز معنا می‌یابد. آن‌گاه که بارها کوشیده‌ای و راه به جایی نبرده‌ای، می‌فهمی رها کردن همیشه تسلیم نیست، بلکه نوعی فهمِ عمیق‌تر از زندگی است. گاهی قدرت نه در ماندن، که در دل‌کندن است؛ در این‌که بدانی چه وقت باید ایستاد، و چه وقت باید آرام از کنارِ چیزها گذشت.

متین https://t.me/Mersiye_vatan

زیباترین شکل دوست داشتن یک انسان این است که آن‌قدر برای او امنیت عاطفی فراهم کنی که بتواند آرام بگیرد ؛ آن‌قدر احساس امنیت کند که بدنش از حالت تنش خارج شود ، دستگاه عصبی‌اش آرام بگیرد و بتواند بدون ترس از قضاوت ، طرد شدن یا تحقیر ، خود واقعی‌اش باشد و با صداقت و اصالت ، احساسات و افکارش را بیان کند... متین https://t.me/Mersiye_vatan

دو نوشتارِ تازه منتشر شد.🩵

درود و مهر؛ شامگاهتان خوش. نثرِ نخست با نام «جایِ گام‌هایت»، نوشته‌ای احساسی در بابِ اندوهِ فراق و جدایی از یار است؛ و نثرِ دوم با نام «تالارِ پژواک»، در بابِ دنباله‌رویِ کورکورانهٔ جامعه، موج‌سازی‌های بی‌هویت و همسان‌گراییِ مردمان با یکدیگر نگاشته شده است. (ترند سازی ها و تقلید های کورکورانه جامعه)

امید آن دارم که هر دو نوشتار، پسندِ خاطرِ همگان واقع شود. از مهر، پشتیبانی و همراهیِ ارزشمندِ شما صمیمانه سپاسگزارم. #پاینده_ایران و #جاویدشاه فرزند ایران ، متین

پیج ادبیات ، شعر و نویسندگی ما : matin_poem

https://t.me/Mersiye_vatan

00:00 🩵✨

خویشتن را دوست بدار، ای رهگذرِ زخم‌چشیده. اگر بر خاک افتادی، برخیز و غبارِ راه را از جامه‌ات بتکان که تو هنوز در مسیر ایستاده‌ای و این رخنه‌ها، نه عیب‌ات، که آینه‌هایِ تاب‌آوری‌ات هستند. هر زخم، پله‌ای است برای دیدنِ ژرف‌ترِ جهان، هر درد، نغمه‌ایست برای شنیدنِ آهنگِ حقیقت. پس برای آن راهی که از آنِ توست، با شوقی دوباره گام بردار، زیرا این جهان، نه پرده‌ای خیالی از رؤیا و افسون، که عینِ همان ضربه‌هاییست که بر پیکرِ جان می‌خوریم و اگر این ضربه‌ها، روشناییِ واقعیت را فزونی می‌بخشند، پس بدان که خود، چراغ‌هایی هستند در شبستانِ ماندن و رفتن. - متین https://t.me/Mersiye_vatan

به احساس آدم‌ها احترام بگذاریم. وقتی احساس کسی را بی‌ارزش می‌شماریم و مدام می‌گوییم: «زیادی حساسی»، «چیزی نشده»، «بی‌خیال»، «این که ناراحتی ندارد»، در حقیقت فقط احساسش را انکار نمی‌کنیم؛ آرام‌آرام به او می‌آموزیم که به قلب و درک خودش نیز شک کند. کم‌کم دیگر نمی‌داند حق دارد دلگیر باشد یا نه، حق دارد گریه کند یا نه، حق دارد از رنجش حرف بزند یا آن را در سکوت دفن کند. انسان‌ها از بی‌اعتبار شدن احساساتشان، پنهان کردن درد را می‌آموزند؛ نه آرام بودن را. زخمی که دیده و شنیده نشود، از میان نمی‌رود؛ تنها عمیق‌تر می‌شود و روزی خود را در قالب اندوه، اضطراب، خشم یا حتی دردهای جسمانی آشکار می‌کند. گاهی مهربانی، نه در یافتن راه‌حل، بلکه در این است که به دیگری اجازه دهیم احساسش را بی‌هراس زندگی کند؛ زیرا هر احساسی که دیده و پذیرفته شود، زودتر التیام می‌یابد و هر احساسی که انکار شود، دیرتر از یاد می‌رود.

متین https://t.me/Mersiye_vatan

هیچ‌کدام ما انسان‌ها کامل نیستیم. هرکدام ما زخمی داریم، رنجی کشیده‌ایم، چیزی را باخته‌ایم و چیزی را به‌دست آورده‌ایم، گاهی زیبا بوده‌ایم در چشم دنیا، گاهی شکسته و خسته، گاهی خندیده‌ایم و گاهی شب‌ها، در سکوت خود گریه کرده‌ایم. این‌ها بخشی از حقیقت انسان بودن است.هیچ انسانی فقط از خوبی ساخته نشده، و هیچ قلبی هم بی‌نقص به دنیا نیامده است. و شاید بزرگ‌ترین نیاز همه ما همین باشد، اینکه کسی پیدا شود که ما را با تمام زخم‌ها، کمبودها، تاریکی‌ها، بلندی‌ها، و فروریختن‌هایمان ببیند، و باز هم انتخاب کند بماند. در این دنیای سخت و لجوج، آدم گاهی فقط به یک آغوش امن نیاز دارد، به انسانی که بدون قضاوت، ما را همان‌گونه که هستیم بپذیرد.🩵

متین https://t.me/Mersiye_vatan

ذوقِ آدم‌ها را کور نکنیم. آن شورِ خاموش و لطیفی که دلشان را به بودن در کنار ما گرم می‌کند، در ساده‌ترین لحظه‌ها جان می‌گیرد؛ میان گفت‌وگوهای بی‌دلیل، کنار یک فنجان قهوه، در روایت خستگی‌های روزانه، یا از شوق کتاب‌ها، فیلم‌ها و خاطره‌های کوچک. مبادا این روشنایی را با سردی، بی‌اعتنایی یا منت خاموش کنیم. بگذاریم آدم‌ها با همان صداقت، مهربانی و شوق نخستین کنارمان بمانند. زیرا دلی که یک‌بار بشکند، دیگر میان خود و جهان دیواری از احتیاط می‌سازد. بیایید پناهِ روشن‌ترین نسخه‌ی آدم‌ها باشیم؛ جایی که بتوانند بی‌هراس، خودِ واقعی‌شان را زندگی کنند. متین https://t.me/Mersiye_vatan

ما انسان‌ها همان‌گونه که چهره‌های متفاوت داریم، دل‌ها و زبان‌های متفاوتی هم برای دوست داشتن داریم. یکی عشق را در واژه‌ها می‌جوید، دیگری در رفتارها، یکی دوست دارد بشنود که دوستش دارند، و دیگری می‌خواهد آن را در عمل ببیند. بسیاری از فاصله‌ها از نبود عشق نیست، از نفهمیدن یکدیگر است. از این‌که کمتر می‌پرسیم، کمتر گوش می‌دهیم و بیشتر قضاوت می‌کنیم. شاید اگر با شجاعت، از حقیقت‌های درون خود حرف بزنیم، و با مهربانی به حقیقت‌های دیگری گوش بدهیم، هم دوست داشتن آسان‌تر شود، و هم انسان‌ها قابل تحمل‌تر. گاهی مشکل این نیست که همدیگر را دوست نداریم، مشکل این است که زبان دوست داشتن یکدیگر را نمی‌فهمیم.

متین https://t.me/Mersiye_vatan

مرگ ایوان ایلیچ

کتاب «مرگ ایوان ایلیچ» تنها روایت مرگ یک انسان نیست؛ آینه‌ای است که زندگی را پیش از آن‌که دیر شود، پیش چشممان می‌گیرد. تولستوی آرام و بی‌رحم از ما می‌پرسد: آنچه عمری برایش دویده‌ایم، اگر در واپسین لحظه آرامش نیاورد، آیا ارزش زیستن داشت؟ این داستان یادآوری می‌کند که زندگیِ واقعی در مقام، ثروت و تأیید دیگران خلاصه نمی‌شود؛ در صداقت با خویشتن، عشق، مهربانی و زیستنِ آگاهانه معنا می‌یابد. مرگ، نه پایان زندگی، بلکه محکِ حقیقتِ آن است؛ لحظه‌ای که همه نقاب‌ها فرو می‌ریزند و تنها آنچه اصیل بوده، باقی می‌ماند. شاید بزرگ‌ترین پند این شاهکار آن باشد که انسان نباید منتظر واپسین نفس بماند تا بفهمد چگونه باید زندگی می‌کرد.

متین https://t.me/Mersiye_vatan

دوست نداشتن یک انسان حق طبیعی ماست، اما آسیب رساندن به او هرگز حق ما نیست. همه ما آدم‌هایی را در زندگی داریم که با آنها هم‌نظر نیستیم، یا حتی از حضورشان خوشمان نمی‌آید. اما میان دوست نداشتن و بی‌رحم شدن فاصله بزرگی وجود دارد. هر فاصله‌ای را نمی‌توان با تحقیر پر کرد و هر مخالفتی دلیل شکستن دیگری نیست. بلوغ واقعی آن نیست که همیشه موافق باشیم. بلوغ آن است که حتی در اوج ناراحتی و مخالفت نیز انسانیت خود را حفظ کنیم. می‌توانیم نپسندیم، می‌توانیم فاصله بگیریم، می‌توانیم انتقاد کنیم، اما حق نداریم کرامت کسی را زیر پا بگذاریم. زیرا انتقاد برای فهمیدن است، اما حمله برای آسیب رساندن؛ و این دو هرگز یکی نیستند. متین https://t.me/Mersiye_vatan

بعضی از سخت‌ترین جنگ‌های زندگی، نه با دیگران، که با زخم‌هایی‌ست که از آنان در دل ما مانده است. می‌جنگیم تا دوباره به عشق، به آدم‌ها و به زندگی اعتماد کنیم؛ تا کودک زخمیِ درونمان دوباره لبخند بزند. اما حقیقت این است که بعضی شکست‌ها هرگز ما را به همان آدم سابق تبدیل نمی‌کنند. شاید دوباره دوست بداریم و امیدوار شویم، اما همیشه گوشه‌ای از روحمان، معصومیت روزهای از دست‌رفته را به یاد خواهد داشت. در نهایت این پذیرش است که می‌تواند به بهبودی ما کمک کند. - متین https://t.me/Mersiye_vatan

در غروب تیرماه با اندوه گفت ؛

بعضی خداحافظی‌ها نه با قهر آغاز می‌شوند، نه با فریاد؛ آن‌قدر آرام از راه می‌رسند که کسی صدای شکستنشان را نمی‌شنود. یک روز، بی‌آنکه دعوایی رخ داده باشد، آخرین پیام فرستاده می‌شود، آخرین گفت‌وگو پایان می‌یابد و دو نفر، در سکوت، از زندگی یکدیگر کنار می‌روند. نه از بی‌علاقگی، بلکه از آن آگاهی تلخ که می‌گوید بعضی راه‌ها، هرچقدر هم دوباره پیموده شوند، به مقصدی تازه نمی‌رسند. گاهی پایان یک رابطه، لحظه‌ی رفتن نیست؛ لحظه‌ای است که هر دو می‌فهمند دیگر هیچ فردای مشترکی در انتظارشان نیست.

متین https://t.me/Mersiye_vatan