تصدّقت

تمام غصه تاریخ را نهان کردی شبیه بغض گره‌خورده در گلوی خودت برای‌آنکه بدانی چه کرده‌ای با ما بنوش جرعه‌ای ای‌دوست از سبوی خودت  سیاه زلف تو شد لیلة‌الرغائب ما  ای آرزوی بشر چیست آرزوی خودت؟

گیرم که به فضل در گزاری گنهم با آنکه تو دیدی که چه کردم، چه کنم؟

قابل توجه سلطنت‌طلب‌های گل و باشرف؛ سال 1357 پرچم شیر و خورشید توی تلویزیون آمریکا، آتیش زده شده.. آره خلاصه.

شاید خریدن لباس عید خیلی باحال باشه، ولی من خریدن رخت سیاه برای پوشیدن توی محرم و عاشورا رو خیلی بیشتر دوست دارم.

نزدیکیم به محرم. عجیب دلشکسته‌ می‌شه آدمی‌زاد؛ خصوصاً وقتی که می‌دونی اگه تهش بازم طلبیده نشی کربلا یا اصلا شاید زنده نمونی یا اصلا بدتر! شاید نتونی/توفیق نداشته باشی یه قطره اشک برای امام‌حسین بریزی، یدونه سینه برای آقا نزنی؛ نمی‌دونم ولی خب دله دیگه می‌شکنه...

جنگ تمام شده بود و حالا صلح داشت آدم می‌کشت. -آتش‌بس؟!

“هرکس که تو را دید به زانو زدن افتاد در صحن تو خورشید به جارو زدن افتاد در خلقت تو هرچه خدا داشت عیان شد در روز ازل هر چه دلت خواست همان شد هر کس که گدای تو شد آقای جهان شد از برکت نام تو اذان نیز اذان شد”

انسان خوب، هرجا دشمنی داشته باشد، دوستی هم دارد، و هرجا دوستی داشته باشد، بی‌شک دشمنی هم دارد. من، مرغ خانگی، دار قالی، دیرک چادر نیستم تا دشمن نداشته باشم. من رذل و موذی و حیله‌گر نیستم تا دشمن نداشته باشم. اگر بی‌دشمن بمانم، تنها دلیلش این است که هدفم را از یاد برده‌ام؛ چرا که هیچ هدف بزرگی وجود ندارد که دشمنان حقیری نداشته باشد… [نادر ابراهیمی | آتش بدون دود]

چه‌خوش است در فراقی، همه عمر صبر کردن

بسم‌الله.