تصدّقت

می‌گفت: قلبِ سالم با شنیدن اسم مولاعلی لبخند به لبش می‌شینه.

ای قلب آشفته، آرام، آرام، آرام! این، تنها قفس سینه نیست که برای تو تنگ است. تو در سراسر جهانی چنین ستمگر و بی‌ایمان احساس فشردگی، کوبیدگی، دردمندی، نفس تنگی، خفگی خواهی‌کرد در سراسر جهانی چنین ستمگر، چنین بی‌ایمان. اما این قفس، اگر تنگ است و تاریک، دردآفرین و دردبخش… لااقل خانه توست لااقل ملک توست لااقل آشنای‌تو، رفیق‌تو، همسایه‌تو، هم‌صدا، هم‌سفر،هم‌سخن هم‌پیاله، هم‌درد و هم آرزوی‌توست. اینجا بمان، بنال، بسوز، بمیر…. اما هرگز نگو؛ شاید آنجا آسوده‌تر باشم، آرام‌تر، آزادتر، بی‌دغدغه‌تر خوشبخت‌تر، راضی تر… تو اینجا در نزدیک ترین فاصله با آسودگی، آرامی، آزادی، خوشبختی و شادمانی جای داری؛ در نزدیک ترین فاصله… ای‌قلب! آنچه را دیگران تجربه ‌کرده‌اند تجربه مکن مگر آن‌که خالیِ خالیِ خالیِ باشی…

از اسرائیل واقعا متنفرم. ملت حقیر و خونخوار..! شرّ مطلق.

خیلی با احتیاط بازش کنید لطفا. اصلا توصیه می‌کنم خانم‌ها نبینن.

🛑حاوی تصاویر دلخراش از جنایت در صبرا و شتیلا

برای اونایی که قضیه‌شو نمی‌دونن: جمعه 16 سپتامبر ۱۹۸۲ تا هجدهم اسرائیل قتل عامی مرتکب می‌شه. بشیر جمیل، رئیس جمهور لبنان و رئیس حزب فالانژ بعد از پیروزی توی انتخابات ترور می‌شه. نیروهای صهیونیستی هم برای تحریک هوادارای فالانز اعلام می‌کنن که فلسطینیا مسئول این ترورن. اردوگاه صبرا و شتیلا، دوتا اردوگاه از مجموع 12 اردوگاه آواره‌های فلسطینی تو جنوب بیروت بود. نظامی‌های صهیونیستی و نیروهای فالانژ به فرماندهی آریل شارون از عصر روز 16 سپتامبر 1982 با محاصره‌ی کامل اردوگاه صبرا و شتیلا به بهونهٔ انتقام ترور بشیر جمیل بهشون یورش می‌برن و تا صبح روز یکشنبه 18 سپتامبر به فجیع‌ترین شکل ممکن به کشتار ادامه می‌دن... گفته می‌شه توی این قتل عام سه هزار و 297 زن و بچه، فلسطینی و شیعه‌های لبنانی شهید می‌شن. دیوید هرست می‌گفت: اونا به زور وارد خونه‌های مردم می‌شدن و فلسطینی‌ها رو توی خواب به رگبار مسلسل می‌بستن. فانژها توی بعضی از موارد قبل از کشتن اونا رو شکنجه می‌دادن مثلا چشم‌هاشون رو درمیوردن:) زنده زنده پوستشون رو می‌کندن و بچه‌ها رو از وسط دوشقه می‌کردن:)) به زن‌ها و دخترا بعضاً بیش از شیش بار تجاوز می‌کردن. توی حمله به بیمارستان عکا تموم بیمارا رو روی تخت کشتن دست برخی رو به ماشین بستن و توی خیابونا کشیدن و دستای خیلی از زنا رو برای بیرون اوردن دستبند و انگشتر قطع کردن...

از خواب پریدم و وقتی نگاه کردم به گوشیم یادم اومد ۱۶ تا ۱۸ سپتامبر سالروز کشتار پناهنده‌های صبرا و شتیلاست:))

خدایا عاقبت ما رو به خیر ختم کن.

بعد از مدتها بفرمایید یکم صحبت کنیم. http://t.me/RedChtBot?start=8901134021

حالا اگه این ذهن ما گذاشت ما گریه نکنیم!

ولی واقعا چجوری پس اون روز زندگی نامه چرکین اعمالمون رو ببریم نشون امام حسین بدیم؟

این غما رو فقط اعتکاف می‌تونه بتکونه از شونه‌ی من.

شما می‌دونستید نامه اعمال ما شیعه‌ها می‌رسه دست ائمه و اگه خوبی‌ای تو نامه اعمالمون ببینن از خدا می‌خوان که زیادش کنه و اگه گناهی‌ای از ما ببینن برامون استغفار می‌کنن؟:) و نمی‌دونم چرا بابتش اما من خیلی عمیق شرمنده شدم. شرمنده و غمگین از باب اینکه زحمت این سیاه‌رویی ما میوفته به دوش ائمه..

مرهمِ روزهای متلاطمِ ما.

«باید تو انتخاب کنی.» کلش همینه که تو باید انتخاب کنی که طرف خدا وایسی. باید انتخاب کنی پای قرآن وایسی، باید انتخاب کنی که من تحت هر شرایطی از ائمه دفاع کنم، از مهدویت دفاع کنم، از وطن دفاع بکنم ولو اینکه تیکه تیکه بشم. حالا این تیکه تیکه شدن یا جسمیه یا روحی یا روانی! شاید بودن با خدا کلی مشکل بریزونه سرت، تنهات کنه، رفیقاتو بگیره، تهمت بزنه بهت، هراحتمالی ممکنه؛ با این حال بازم انتخاب می‌کنی وایسی پای خدا و اهل بیت؟ اگه انتخابت اینه که خوشا به این انتخاب باارزش. اصلا برای همینم بهمون می‌گن ارزشی.

در من غزلی اینک دنبال تو می‌گردد.