الهدوء

درمورد عبدالله بن عباس ( رضی الله عنهما ) گفته اند :

سلف ( رحمهم الله ) فرموده اند : برخی از مردم حتی اگر در میان هزاران نفر باشند ، خالصانه اشک می ریزند و عده ای دیگر وقتی در اتاقشان هستند و کسی آنان را نمی بیند ، ریا می کنند !

البته این سخن هرگز به معنای کوچک شمردن گناه یا دفاع از خطا نیست ؛ بلکه مقصود آن است که میان نادرست دانستنِ گناه و سقوط کامل شخصیت تفاوت بگذاریم . اهل انصاف ، هم گناه را گناه می‌ دانند و هم از ظلم در داوری ، شتاب در تخریب ، و اشاعهٔ بی‌ ضابطهٔ لغزش‌ ها پرهیز می‌ کنند . 

واجب آن است که برای خطاکار طلب هدایت و توبه شود ، و در عین حال حرمت علم و حقیقت ، اسیرِ هیجان ، غلو ، و قضاوت‌ های بی‌ مهار نگردد .

گاهی هم پشیمانیِ مداومِ انسان از گناه ، و خود خوریِ طولانیِ او ، آن‌ قدر در پیشگاه الله ارزش پیدا می‌ کند که روز قیامت می‌ بیند چند برابرِ گناهش برایش ثواب نوشته‌ اند ؛ فقط به‌ خاطر همان ندامتِ پیوسته و شرمندگیِ صادقانه .

یکی از مسائلی که گاه در میان برخی افراد دیندار پیش می‌ آید ، مسئلهٔ ارتباط میان خواهران و برادران مسلمان است ؛ ارتباطی که ممکن است در حد گفت‌ و گو آغاز شود و خدای نکرده به وابستگی عاطفی یا رابطهٔ نادرست کشیده شود . سخن در این باره شاید برای بعضی سنگین باشد ، اما اصلِ وجود چنین ابتلائاتی امری است که باید با واقع‌ بینی به آن نگریست .

لازم است بدانیم که انسان دیندار نیز انسان است و انسان ممکن‌ الخطاست . اهل دیانت هم در مسیر طولانی بندگی ، فراز و نشیب ایمان را تجربه می‌ کنند و در برخی مقاطع سنی ، فشار غریزه و نیاز عاطفی می‌ تواند زمینهٔ لغزش را فراهم کند ؛ به‌ ویژه وقتی راه حلال برای او دشوار یا دور باشد . از این رو ، اگر کسی در چنین امتحانی دچار لغزش شد ، به جای شگفتیِ افراطی یا برخوردِ صرفاً تحقیر آمیز ، باید با دلسوزی ، خیر خواهی و کمک ، او را به توبه و بازگشت یاری کرد .

این تذکر نه برای سبک شمردنِ معصیت است و نه برای توجیه خطا ؛ بلکه برای آن است که با نگاهی منصفانه ، هم حرمت گناه حفظ شود و هم راهِ بازگشت برای خطاکار بسته نگردد .

❞ درد امروز مسلمانان ، منافقی است که هم از کفر سود می برد هم از اسلام ؛ آن زهد فروشِ حیله گر که با قلمش نان می خورد ، زبان و مواضعش را عوض می کند و با دینش تجارت می کند . ❝

نزدیکان الله را از نشانه‌ اش بشناسید ؛ هر که به خدا نزدیک‌ تر است ، با خلق خدا خوش‌ برخوردتر است . همنشینی با او ، آرامش است و بودن در حضورش ، خود رحمتی .

در این راه ، کسانی را می‌ بینید که اخلاقی ناپسند دارند ، ولی با ادعای علم و منطق ، خود و دیگران اطرافشان را تبرئه می‌ کنند . مدارا با آنها و بعضی اوقات برخورد وظیفهٔ توست ، اما نه تسلیم . راه الله را به نیکی به آنها بنمای . آفتشان این است که خود آلوده‌ اند ، پس همه را آلوده می‌ پندارند .

دختران عالم برجسته ، شیخ آلبانی ( رحمه الله ) ، خود را با نقاب می‌ پوشانند ، با وجود اینکه پدرشان ، شیخ ( رحمه الله ) ، فتوا به استحباب نقاب و عدم وجوب آن می‌ داد . و وقتی از او ( درباره این تناقض ) پرسیده شد ، گفت : ( تقوا بر فتوا غلبه کرد ) .

#منقول  

گفت : چرا با کوچکترین سخنم زود از دستم اندوهگین می‌ شوی حال آنکه روزی صد بار ناسزایت می‌ گویند اما می‌ خندی ؟

پیش از غزوه احد همهٔ صحابه دعا می کرند که خداوند آنان را بر قریش پیروز بگرداند . هنگامی که عبدالله بن حجش ( رضی الله عنه ) دست به دعا برداشت ، فرمود :

ای عبدالله ! چرا بینی و گوشت بریده شده است ؟! من بگویم : بخاطر تو و رسولت و بگویی ( راست گفتی ) .

دعوت به سوی توحید ، کاری موسمی و وابسته به حال و انگیزهٔ مقطعی نیست ؛ این راه ، میراث انبیاست و با استمرار زنده می‌ ماند . خاموش شدن یک کانال شاید در ظاهر اتفاق کوچکی باشد ، اما در باطن یعنی خاموش شدن چراغی از چراغ‌ های دعوت .

شیطان همیشه انسان را از درِ تأخیر وارد می‌ شود ؛ با این وسوسه که ( بعدا فعال‌ تر می‌ شوم ) ، ( الان مخاطب نیست ) ، ( اثر چندانی ندارد ) . در حالی که ما مأمور به نتیجه نیستیم ، مأمور به ابلاغیم . اثر حقیقی گاهی در جایی رقم می‌ خورد که چشم ما آن را نمی‌ بیند .

#منقول

❞ من علامات استحواذ الشيطان على المرء ، نفوره من مجالس الصالحين ؛ یکی از نشانه‌ های چیرگی و تسلط شیطان بر انسان این است که از حضور در محافل اهل علم و همنشینی با افراد صالح تنفر دارد . ❝

❞ اگر انسان عقل و قلب خود را پاک گرداند و آن را از هر ناخالصی ای تطهیر کند ، در واقع برای ذات خویش نصیحت و خیر خواهی کرده است . در این هنگام ، از زبان او جز کلامی پاک خارج نمی شود که هم ناصحِ خود است و هم ناصحِ دیگران ، و از اهل ثبات خواهد بود . و اگر در نصیحت کردن به دیگران تردید کند،  این تردید دلیلی ندارد جز عدم برپایی نصیحت در درون خودش . ❝

❞ نصیحت چیزی جز یادآوری برای انسان نیست ، خواه عالم باشد یا جاهل ، و هر حقیقتی را که به او یادآوری می شود ، باید با نرمی و پذیرش با آن روبرو شود . ❝

یکی از ارکان اساسی زندگی دینی ، حفظ و نمایش ( سیمای اسلامی ) است . چرا که این ظاهر ، خود بازتابی از باطن و اعتقادات قلبی است و می‌ تواند تأثیر عمیقی بر اطرافیان بگذارد . هنگامی که افراد دین‌ دوست ، سیمای آراسته به ارزش‌ های اسلامی را مشاهده می‌ کنند ، نه تنها لذت می‌ برند ، بلکه ترغیب می‌ شوند تا خود نیز این مسیر را در پیش گیرند .

البته ، باید در نظر داشت که انسان ، موجودی است طبیعی و نه فرشته . طبیعی است که در مسیر همراهی با دیگران ، ممکن است خطا هایی سر بزند و یا ناخواسته در معرض گناه قرار گیریم . اما این نباید باعث شود که از مسیر اصلی دلسرد شویم یا دیدگاهمان نسبت به فردی که خطا کرده ، به کلی منفی شود . همانطور که صحابه پیامبر (صلی الله علیه وسلم ) نیز گاهی دچار لغزش‌ هایی چون زنا یا شرب خمر شده بودند ، اما این گناهان ، شخصیت و جایگاه آنان را نزد خداوند صفر نمی‌ کرد . مهم ، بازگشت به سوی حق و استقامت در مسیر دینداری است .