می‌خواهم زنده بمانم

عزیز من، دلم برای روزگاری تنگ است که هنوز می‌شد به بارانِ پس از خشکسالی دل بست؛ روزگاری که امید، بوی خاکِ باران‌خورده می‌داد.

📽We are all trying

آزرده دل از کوی تو رفتیم و نگفتی کی بود؟ کجا رفت؟ چرابود؟ و چرا نیست؟! _شهریار

انقدر به چیزایی که نشد، خیره نشو؛ عزیزم، زندگی که از رو نمیره.

و شاید در جهانی دیگر....

گاهی فکر می‌کنم توقعم زیادیه. بالاخره آدم‌ها حق دارن ظاهر رو ببینن. و گاهی فکر می‌کنم نه. موضوع ظاهر نیست. موضوع اینه که بعضی آشنایی‌ها این‌قدر عجله دارن که هیچ‌وقت به شناختن نمی‌رسن. بین این دو فکر مدام رفت‌وآمد می‌کنم. و هنوز مطمئن نیستم کدومشون به حقیقت نزدیک‌تره.

و اگر از پسِ شبی تار دوباره طلوعِ خورشید را دیدی عزیزم، به گیاهان فکر کن و به اولین "نوازش نور روی شانه‌ی آن‌ها".

از دویدن و نرسیدن خسته شدم.

حسین صفا میگه به رنجی‌که میبری نگاه کن ، و دستت را ببوس.

مگان دیواین توی کتاب عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست می‌گه: "مهم نیست چند رنگین کمان و پروانه به گفتمانمان اضافه کنیم، بعضی‌ از داستان‌ها سرانجام ندارند‌. " هرچند نصفه نیمه و پرابهام، چیزی که تموم شده، تموم شده. پس چه بهتره که اون اتفاق رو که حالا شده یه خاطره، همونجا و همونطور که هست بپذیریم و بذاریم باشه و به زندگیمون ادامه بدیم‌.

در نامه‌های آخرش. نه از خودش می‌نوشت، نه از جنگ، نه از انسان‌ها. از بوی خاک می‌نوشت، از درختی که معجزه آسا بین سنگرهای دشمن بر جای مانده بود. درباره‌ی یک برگ می‌نوشت، تک‌برگی که به شاخه وصل بود. هر وقت که باد تندی می‌وزید، برای برگ بیمناک می‌شد و صبح که آن را بر شاخه می‌دید خوشحال می‌شد. گویا الاغ هم داشتند.چه عرعری می‌کردند‌. نمی‌دانست که تقلید آن صدای عرعر احمقانه می‌تواند اینقدر تکان‌دهنده باشد. نمی‌دانست باران‌های صبحگاهی، توده ابرهای از هم گسسته‌ء شامگاهی، چه غم‌انگیزند. به این مطالب و هزاران چیز دیگر پی‌ برد و قهرمانانه مُرد. هرگز زنی را نبوسیده بود.

[قطره اشکی در اقیانوس؛ مانس اشپربر؛ روشنک داریوش]

مگر من از وطنم چه می‌خواستم به غیر از تکه‌ای نان گوشه‌ای امن جیبی با حرمت بارانی از عشق پنجره‌ای باز که آزادی و عشق به من دهد من چه می‌خواستم در این حد، که به من نداد؟ - شیر کو بیکس

من معتقدم که بهار با ویگن بیشتر می‌چسبه‌.