ردِ نور

من در خودم جهانی دارم که از جهان بیرون بزرگ‌تر است. — هرمان هسه

شاید بلوغ، چیزی جز سوگواریِ خاموش برای تمام امکان‌هایی نباشد که هرگز زندگی‌شان نکردیم.

زن، با خودش زندگی میاره.

لیپ‌گلاس کیکو رو میشه خرید، بهترین لباس رو میشه پوشید، کیف برند رو میشه داشت، گوشی پرچم‌دار رو میشه خرید، اما آگاهی و علم رو نه. نمی‌تونی بخریش دختر، نه نقد، نه قسطی، و نه با سیو کردن پول. باید براش زحمت بکشی، باید براش بها بدی، و باید تلاش کنی. بدون مهم‌ترین سرمایه گذاری تو، روی خودته.

سخت‌تر از وابستگی، انکار وابستگیه.

یه چیزایی قیمت ندارن، مثل احترامی که باید بلد باشی.

شاید بلوغ همون‌جاست که فرقِ خواستن و قانع شدن رو می‌فهمی.

پاییز که می‌شه، انگار روحم به خوابِ موقت می‌ره.

یه جایی از مسیر، دیگه نمی‌فهمی داری انتخاب می‌کنی یا تن می‌دی.

«‏احساس میکنم روزامو گذاشتن تو دستگاه کپی، دارن به تعداد انبوه ازش تولید می‌کنن.»

زورِ بیهوده نزن؛ شمشیر بزرگ از دلِ سنگ، به دست کسی که شایستگی‌شو داره بیرون میاد، بدون این‌که بخواد تلاش زیادی بکنه.

یه‌ بار زندگی کردیم، اونم که این‌جوری شد.

موندن آدم‌ها رو با همیشگی بودن اشتباه نگیر.

اصالت، توی رفتاره نه ادعا.

خوشی‌هات رو زندگی کن، نه اینکه به رخ بکشی.