ردِ نور

فهمیدن آدما واقعا سخته.

حرف بزنیم🫠 https://t.me/XBCHATBot?start=sec-ijggibgjfd

به عنوان یه زمستون فن واقعا آدم خوشحال تر و مهربون تری شدم.

من خیلی وقته نجات دهنده نمیخوام ٫فقط ناامید کننده نیاد سمتم کافیه.

کاش دوباره اول مهر بود برام و بزرگ‌ترین نگرانیم، پیدا کردن نیمکتِ کنار دوستم.

منو دخترم وقتی آرایشم می‌کنه؛

چیزی در من شکسته، که صدایی نداشت.

یه خستگیِ بی‌اسم توی من ریشه کرده.

روی دیوارِ دلم، مدت‌هاست سایه‌ای از نور نیفتاده.

نوشته؛ یه جایی توی کتاب فرندز اقای متیو نوشته بودن که : به عشق نیاز دارم، اما بهش اعتماد ندارم. همین دقیقا.

پرسیدش مگه میشه آدم دلتنگ چیزی بشه که هیچ وقت نداشته‌ و من یاد آدمایی افتادم که یه عشق یه طرفه رو تجربه کردن. که بعد از ناامید شدن، دلشون برای خاطراتی تنگ شد که می‌شد با هم بسازن ولی نساختن، جاهایی که میشد با هم برن اما نرفتن، و عشق عمیقی که میشد با هم داشته باشن اما نداشتن. اونا دلتنگ چیزایی میشن که حتی لمسشم نکردن.

درحال حاضر، نجات دهنده پاییزه، بارونه، هوای سرده.

زیبا رویان متولد پاییز هستند.

برای پاییز امسال، اون نیمه‌شبی رو براتون آرزو می‌کنم که شیشه‌ی ماشین بخار کرده، قهوه‌ی داغ داره دستاتونو گرم می‌کنه و کنار کسی که دوسش دارید نشستید بلندترین نقطه‌ی شهر؛ یهو از اعماق وجودش میگه: می‌دونی چقدر کُلِ این شهر رو گشتم تا تو رو برای کُل زندگیم پیدا کنم؟!

می‌شه امروز منی‌که‌تمام‌می‌شود رو یه‌نگاهی بندازید و اگه دوست داشتید بیاید پیشمون؟