لحظه هایِ آبی

😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭

وااااااااایییییییی

مسی هیچ حسرتی نداره اما دلم می‌خواد بیشتر ببینمش نباید حذف بشه😭😭😭😭😭😭

هوف آرامش🧘🏻‍♀️

سر درد گرفتم🚶🏻‍♀️

لطفا اسپانیا دیگه نباید حذف بشه🙂

من حاضر بودم از مسی و آرژانتین بگذرم اما تاج‌گذاری شاهزاده رو ببینم🫠

قلب‌ درد💔

شاهزاده‌ای که شاه نشد💔

...

وایی

تموم شد🫠

وای

نیمار داره تموم میشه

برزیل داره حذف میشه

وای خدا

چه بازیه نفرین شده‌ای:/

یدور آرژانتین سکتم داده الان نوبت برزیل🚶🏻‍♀️

تو بازی برزیل یلحظه رافینیا رو دیدم اینقدر ذوق کردم چقدر دلم براش تنگ شدههه🫠

زمستون ۱۴۰۴ بسیار متفاوت‌تر از تمام فاجعه‌هایی که در ۲۱ سال زندگی‌م شاهدشون بودم، روم تأثیر گذاشت. من اون‌قدرها که به نظر می‌رسه طرفدار زندگی نیستم. یعنی از یک‌جایی به بعد دیگه نبودم. بعد از کشته‌شدن این همه انسان و آرزو اما، شکل متفاوتی از اشتیاق به زندگی در من شکل گرفت. احساس مسئولیت می‌کنم. می‌خوام به جای همه زندگی کنم و یک بخشی از روح‌شون رو در خودم زنده نگه دارم. هیچ چیز رمانتیکی درموردش وجود نداره. آدم‌ها کشته شدن و هیچ‌کس نمی‌تونه به جای دیگری زندگی کنه. جانی که گرفته شده، برنمی‌گرده. قصدم این نیست که این مسئله رو رنگی‌رنگی نشون بدم. ابداً. یک چیز کاملاً شخصیه. شاید حتی یک مکانیزم دفاعی باشه که عقلم رو از دست ندم. اما در من وجود داره و هر روز متوجه‌ش هستم. من باید باشم و عشق بورزم و بخونم و روایت کنم. آزاد باید باشم و آزادانه حرکت کنم چون نیرویی که من رو به جلو حرکت می‌ده، فراتر از منه. بعضی روزها حال‌م خوبه و دلم می‌خواد تا بیشترین حد ممکن به اون حال بها بدم و پررنگش کنم و اینجا درموردش بنویسم چون پیام‌های کانال رها همیشه حس خوبی بهم منتقل می‌کرد و حالا انگار من هم باید این کار رو بکنم. چون رها زندگی رو دوست داشت و حالا اینجا نیست، اما من هستم. و باید یه کاری درموردش بکنم. باید یک چیزی درموردش بنویسم. هزاران هزار آدم متفاوت دیگه اینجا نیستن، اما ما هستیم. و در قبال این بودن، مسئولیم.