لحظه هایِ آبی

از احساساتم میترسم و درعین حال عاشقشونم...قبولشون دارم... چون اونان که لحظه‌ی من رو تشکیل دادن

افکارم بهم ریخته‌ست مثل قفسه‌ی کتابم، تمام وجودم رو ترس در بر گرفته، ترس از همه چیز، من از آدم ها میترسم، از افکارشون نسبت به من، از دوری‌شون از من، از نزدیکی شون به من، من میترسم! من حتی از احساسات انسانی و احساسات درونی خودم میترسم، چرا باید فرار کنم!؟ چرا نباید قبول کنم که من هم انسانم مثل بقیه این از کجا میاد!؟ از افکار‌دیگران؟ یا از خودم!؟ از این که فکر میکنم نباید اشتباه کنم میترسم و حس تنفر رو درون قلبم دارم، و از این هم میترسم...

گاهی نه جنگجوام، نه امیدوار؛ فقط هنوز راه می‌روم. شاید معنای زندگی همین باشد: ادامه دادن، حتی وقتی دیگر دلیلی برای ادامه دادن نداری.

_عباس کیارستمی.

حسش کن! بنویس، بساز، بِکِش، خلق کن، برقص، گریه کن. از حالتی به حالت دیگر تبدیلش کن. ابرازش کن. زندگی‌ش کن! و این رو بدون چیزی رو که داری تجربه می‌کنی به هرشکلش، همه‌ی آدم‌ها شانس تجربه‌‌ش رو ندارن!

خورشیدکم به انسان‌ها و دست‌ها تابید و سفر نکرد.

کتاب انسان ها.

امروز ۱۹ امه یه خواهش دارم میشه اگه از رها کتابی داری جملاتی که زیرش خط کشیده رو کانالت بذاری اون رد زندگی بود یه هنرمند همه جا از خودش اثر گذاشت احساس به جا گذاشت شیوا میدونم چقدر برات سخته اگر ناراحتت میکنه جملاتم متاسفم

🫠

هرچیز راجب ایتالیا و ایتالیایی میبینم ذهنمو به سمت رها سوق میده.

۷ ماه گذشت.

رهای همیشه سبزم💚🫂

When marnie was there✨️💘

من قربونتون برممممممم💙💙💙💙💙

زیباترین! زیباترین و شیواترین! قربوووونت بشمممممم!💙

قربون جزییات زیبات برم من✨💚