하이 하이

نامه‌های گمشده؛ لی مینهو

نامه‌های گمشده؛ لی مینهو

- بیا یه چیزکیک توت‌فرنگی درست کنیم چشمان خواب‌آلودش رو مالید و سرش رو از روی بالشت بلند کرد. - الان؟ - آره، همین الان تازه نیم ساعتی بیشتر نبود که به خواب رفته. - ساعت از دو هم گذشته - خب که چی؟ تو که خوابت نمیاد آهی کشید. می‌دونست تا صبح هم حرف بزنه وقتی این پسر مو طلایی چیزی بخواد دست از سرش برنمی‌داره. به سختی از جاش بلند شد و کشان کشان به طرف آشپزخونه رفت. - خب پس تو توت‌فرنگی‌ها رو بشور، من بیسکوییت‌ها رو خرد می‌کنم. - نه، تو خرابش می‌کنی آه عمیقی کشید و به طرفش برگشت. - می‌خوای درست کنیم یا نه؟ سرش رو تکان داد. در حینی که به طرف کمد رفت تا چاقویی برداره، پوزخندی زد. - دفعه‌ قبل نصفشون رو خوردی - چون خوشمزه بودن با به یادآوری طعم بیسکوییت‌های شکلاتی لبخندی زد‌. - بهونه‌ خوبی بود - می‌خوای دوباره نصفشون رو بخورم؟ - اگه آخرش بخندی، آره نمی‌دونست آخرین باری که لبخند از ته دلش رو دیده بود مال چه زمانیه. - چرا خندیدن من این‌قدر برات مهمه؟ - چون وقتی می‌خندی، خونه یه جور دیگه‌ای می‌شه... روشن‌تر می‌شه تقه‌ای به نوک بینی‌اش زد و خندید. - حضور تو به تنهایی هم خونه رو روشن می‌کنه نوک بینی‌اش رو کمی مالید و سعی کرد خنده‌اش رو قورت بده. - تو زیادی حرف‌های قشنگ می‌زنی - تقصیر خودته همون‌طور که داشت بیسکوییت‌ها رو خرد می‌کرد لبخند دیگه‌ای نثارش کرد. - وقتی کنارمی همه‌چیز یه جور دیگست... بیشتر بهم خوش می‌گذره و آرامش دارم - حتی اگه چیزکیک عزیزت رو بسوزونم؟ خنده‌اش عمیق‌تر شد. - اون‌وقت مجبورت می‌کنم همه‌اش رو بخوری وقتی مشغول روشن کرد فر شد، نگاهی بهش انداخت. - قرار نیست همه‌چیز بی‌نقص باشه - فقط دوست دارم بعضی شب‌ها همین‌قدر ساده باشن - ساده؟ -آره. تو، من، بوی توت‌فرنگی، دست‌هایی که آردی شدن و یه کیک که شاید حتی خوب از آب درنیاد دستش رو بالا آورد‌. - پس بیا هر وقت دنیا زیادی سخت شد، برگردیم به همین چیزهای کوچیک - قول می‌دم حتی اگه فقط یه چیزکیک توت‌فرنگی باشه - عزیزکم... تا وقتی تو کنارمی، هیچ چیز کوچیکی واقعاً کوچیک نیست