خانهِ دل

ايت الله ميرباقري رو تو حرم ديدم سر يه مسئله اي مشورت كردم با ايشون، حرف كشيد به امام زمان. فرمود: من خوف سقوط ندارم خوف تأخير دارم. اين ملت و آدماش خيلي زحمت كشيدن خون دادن ميترسم يكم مونده به خط پايان(ظهور) پرچم السابقون به دست كساني ديگر بيافته. نه اينكه ما أهل نباشيم، بلكه أهل تر و بهتر برا كار امام زمان پيدا بشه. واقعا اين دير و تأخير ترسناكه. نه سقوطه نه صعود

خانم جان هر چی دارم از شما دارم ممنونتم

حسرتی که بارون یادم میاره، هنوزم به دلم سنگینی می‌کنه؛ بارونی که شیرینی خواب زیارت اقام رو ازم گرفت.شبی که میتونست بهترین خاطره من باشه ، اما حالا خودش شده حسرتی که هنوز نتونستم فراموشش کنم.

حسرتی که بارون یادم میاره، هنوزم به دلم سنگینی می‌کنه؛ بارونی که شیرینی خواب زیارت اقام رو ازم گرفت.شبی که میتونست بهترین خاطره من باشه ، اما حالا خودش شده حسرتی که هنوز نتونستم فراموشش کنم.

بارون

ما بچه بی وفای جاهل تو مادر خوب و بامحبت کوری حسود های یثرب فاطمه جان سرت سلامت

‏اینکه رهبر یک کشور، نامه‌های دانشجویانش را بخواند و پاسخ دهد، یعنی جوانان را نه تماشاگران امروز، بلکه سازندگان فردای ایران می‌داند. تأکید بر علم، ایمان و مسئولیت‌پذیری، پیامی روشن از اهمیت نسل جوان در نگاه رهبری است؛ آینده با اعتماد به جوانان ساخته می‌شود.

‏جوان ایرانی، تماشاگر آینده نیست؛ سازنده آن است. هر قدم در مسیر علم و پیشرفت، گامی به سوی قله‌هاست. ⁧ #هم_عهدی⁩

فرصتی که در بحران ایجاد شود ، از خود فرصت بهتر است. #معاشرت_ها

خدایا همین طور یهویی شکرت

استادموم بهمون میگفت با هر چیزی شوخی کنی اون چیز تو دلت کوچیک شده....

تو لباس نوکری عشق هرکاری لذت پادشاهی رو داره

ما در دوجهان فاطمه جان دل به تو بستیم محبان تو هستیم

تمام دلخوشیم….

وقتی امام علی علیه‌السلام به قصد جنگ صفین حرکت کردند، کنار رود فرات ایستادند و از یارانشان پرسیدند: «آیا می‌دانید مَخاض از کدام طرف است؟» سپاهیان پاسخ دادند که نمی‌دانند. امام علیه‌السلام یکی از اصحاب خود را فرستادند و به او فرمودند به بالای تپه برود و ندا دهد: «ای جُلَندی! مَخاض کجاست؟» آن شخص چنین کرد، اما ناگهان صدای جمعیت زیادی را شنید که از زیر خاک پاسخ می‌دادند. هراسان نزد امام بازگشت و ماجرا را بازگو کرد. سپس امام علیه‌السلام به قنبر فرمودند که بالای بلندی برود و این بار با نام کامل صدا بزند: «ای جُلَندی، پسر کَرکَر! مَخاض کجاست؟» این بار تنها یک صدا از زیر خاک برخاست و گفت: «وای بر شما! چه کسی نام من و نام پدر و مادرم را می‌داند، در حالی که من سه هزار سال است در اینجا دفن شده‌ام؟ آن‌وقت می‌گویید راه را نمی‌شناسد؟»

تاحالا با زیارت عاشورا روضه حضرت زهرا نشنیده بودم یعنی طرف جوری از فراز های زیارت عاشورا روضه حضرت زهرا میخوند که یه دقیقه حس کردم که امام باقر این زیارت رو برای حضرت زهرا بیان کردن

‏ما الان به همه چی دسترسی داریم، همزمان حوصله‌ تقریباً هیچی رو نداریم. ‏فیلم رو تند میکنیم،متن رو خلاصه میخوایم،ویدئو بیشتر از یک دقیقه باشه رد میکنیم،حتی جواب آدمها رو میذاریم برای بعد. ‏تکنولوژی کلی از وقتمون رو نجات داد فقط معلوم نیست این همه وقت نجات‌ داده‌ شده دقیقاً کجا رفت..

شبِ جنگ خندق، پس از آن‌که امیرالمؤمنین (ع) عمرو بن عبدود را به زمین زد، محاصره همچنان ادامه داشت تا اینکه طوفانی سهمگین اردوگاه احزاب را فراگرفت. باد، خیمه‌ها را به هم می‌کوبید و آتش‌ها را خاموش می‌کرد. ابوسفیان که اوضاع را آشفته دید ودر جلسه ای که در خیمه گاه ابوسفیان برگزار شد تصمیم به عقب‌نشینی گرفت، ناگهان به افرادش هشدار داد که مراقب اطرافیانشان باشند؛ شاید جاسوسی از مسلمانان در میان آن‌ها باشد. حذیفه بن یمان که مخفیانه در اردوگاه دشمن حضور داشت، با شنیدن این حرف فهمید که هر لحظه ممکن است شناسایی شود. در آن تاریکی و هیاهو، بی‌آنکه دستپاچگی‌اش را نشان دهد، دست مردی را که کنارش نشسته بود گرفت و پیش‌دستی کرد و پرسید: «تو کیستی؟» مرد که انتظار چنین سؤالی را نداشت، ناچار شد ابتدا خودش را معرفی کند؛ پیش از آنکه فرصت کند هویت حذیفه را بپرسد. حذیفه با همین حرکت حساب‌شده، شک را از خودش دور کرد و در میان آشفتگی اردوگاه، مأموریتش را ادامه داد. او نه با شمشیر، بلکه با هوشیاری، سرعت تصمیم‌گیری و حفظ خونسردی در حساس‌ترین لحظه، توانست هویتش را پنهان نگه دارد، خبر عقب‌نشینی دشمن را به دست آورد و به سلامت نزد پیامبر(ص) بازگردد.

رحمت و رضوان خدا بر ابوحذیفه