『آوای دریا』

واسه تک تک لحظه هایی که میتونستی مثل خودشون جواب بدی، دل بشکنی و بهشون بدی کنی، ولی نکردی، به خودت افتخار کن بقیه فکر کردن سکوت کردی چون جوابی نداشتی، اما تو سکوت کردی چون نمیتونی مثل اون آدما باشی. بحث، بحثِ اصالت و ریشه‌ست.

پشت نقاب بزرگسالی همه ی ما کودکی است نیازمند: عاطفه، گذشت، عشق و ترسیده از تنهایی A

یک روز آخرین فردی که تورا می‌شناخت خواهد مرد و تو فراموش خواهی شد. A

آدمیزاد به اندازه‌ی لطافت قلبش درد می‌کشد.

جوانی‌مان صرف دوام آوردن شد؛نه زندگی.

شاید در جنگ کشته نشده باشیم اما لابه‌لای کلمات جنازه هایمان،حتی قابل شناسایی هم نیست....

زمان هیچگاه دردی را دوا نکرد.... این ما هستیم که به مرور به دردها عادت میکنیم.🩵

نوشته بود: اعتبار آدم به امن بودنشه اعتبار چشم به سیر بودنش...

فرق آدما تو جبران کردنشونه، وگرنه همه اشتباه می‌کنن!

چو عاقبت کار جهان نیستی ست انگار که نیستی، چو هستی خوش باش

چو عاقبت کار جهان نیسی است، چه جای نگرانی؟چه جای حسرت؟ ما رهگذریم در جاده ای بی انتها، مسافری میان بودن و نبودن پس چه بهتر که تا هستیم دل را سبک کنیم از غصه های بی ثمر، و لحظه ها رو زندگی کنیم. نه در انتظار فردا، که در روشنایی همین امروز. دنیا سایه ای گذراست، نه ماندن در آن دست ماست، نه رفتن از ان. اما می‌توان آموخت میان این آمدن و رفتن؛دلی آرام داشت و نگاهی مهربان. آری، اگر پایان کار نیستی است پس بودن را غنیمت بدان،لبخند بزن، نفس بکش، عشق بورز. چرا که در هرثانیه فرصتی ست برای درک زیبایی همان لحظه ها. انگار که نیستی چو هستی خوش باش.... شاید راز آرامش همین باشد، آگاه بودن از فنا و با این حال عاشق بودن زندگی‌ _A @Avay_eDaryaa

- چرا از طوفان و صاعقه خوشت میاد؟ + چون نشون می‌ده حتی طبیعت هم گاهی احتیاج داره به این‌که فریاد بزنه و خودشو تخلیه کنه

موضوع بر سر امید بود، چیزی بسیار مقدس‌تر از زندگی!

هرچیزی رو به هرکسی نگو. هرکسی ممکنه هرکسی باشه!

من به اندازه عزیز بودنت ازت ناراحت می‌شم، نه اشتباهت!