『آوای دریا』

تمام تلاشم این بود به کسی آسیب نرسانم؛ وقتی خودم هزاران زخم داشتم

پرسیدم: از کی فهمیدی دوستم داری؟ جواب داد: میگن هیچکس اولین قطره‌ی بارون رو ندیده، آخرین قطره‌ی بارون روهم ندیده. همه فقط خود بارون رو به‌یاد میارن؛ اینکه از کی و کجا عاشقت شدم رو نمیدونم، تا کی و کجا هم نمیدونم، فقط میدونم عاشقتم.

حقیقت این است که هیچ جایی برای فرار از رنج وجود ندارد جز در دل آن لحظه که بی‌پناهی مان را در آغوش می‌کشیم.

همیشه پایانی واسه فکرات نیست، اونا آغاز یه فکر جدید هستن...

کاش دوعمر داشتم؛ یکی را تجربه، دیگری را زندگی.

من تاریکه مطلقی رو که مال خودم باشه ترجیح میدم به اون نوری که به بقیه هم میتابه

آدما به تو وفادار نیستن. به نیازی که بهت دارن وفادارن و زمانی که نیازهاشون تغییر کنه وفاداریشونم تغییر میکنه!

من نمی‌دانم این مردم چگونه می‌توانند خیانت کنند؟ شبی که بالشم را عوض می‌کنم تا صبح نمی‌توانم بخوابم.

-ویکتور هوگو

آنچه غمگینت میکند را هرگز برای کسی بازگو نکن؛ مگر برای آن کسی که همیشه در اندیشه خوشحال کردن توست

میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید: "یعنی تمام زندگی همین است؟ همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها، و دوام آوردن های اجباری؟"

از من می‌پرسی در چه حالی؟ پاسخم از چشمانم می‌ریزد روی گونه‌ام، همچون اشک‌های رودی که دریا را می‌جوید. عمیق‌تر از سیاهی شب، دردی در سینه‌ام نشسته که هر روز بیشتر می‌شود؛ گویی که سنگی بر دل گذاشته‌ایم که با هر نفس سنگین‌تر می‌گردد. سکوتی تلخ، که تنها آینه‌ای از تنهایی‌ام است.

همیشه از دست نمی‌دید که بهترشو بدست بیارید. بعضی وقتا از دست میدید، چون خوب نتونستید نگه دارینش، نتونستید لایقش باشید...

یکی انتخابت میکنه چون کسی رو نداره؛ یکی انتخابت میکنه چون هیچکس جز تورو نمیخواد. یک دنیا فرق بین این دوتا جملست.