『آوای دریا』

کاش دوعمر داشتم؛ یکی را تجربه، دیگری را زندگی.

من تاریکه مطلقی رو که مال خودم باشه ترجیح میدم به اون نوری که به بقیه هم میتابه

آدما به تو وفادار نیستن. به نیازی که بهت دارن وفادارن و زمانی که نیازهاشون تغییر کنه وفاداریشونم تغییر میکنه!

من نمی‌دانم این مردم چگونه می‌توانند خیانت کنند؟ شبی که بالشم را عوض می‌کنم تا صبح نمی‌توانم بخوابم.

-ویکتور هوگو

آنچه غمگینت میکند را هرگز برای کسی بازگو نکن؛ مگر برای آن کسی که همیشه در اندیشه خوشحال کردن توست

میانه‌ی راه ایستاد و از خودش پرسید: "یعنی تمام زندگی همین است؟ همین تحمل کردن‌ها، صبر کردن‌ها، و دوام آوردن های اجباری؟"

از من می‌پرسی در چه حالی؟ پاسخم از چشمانم می‌ریزد روی گونه‌ام، همچون اشک‌های رودی که دریا را می‌جوید. عمیق‌تر از سیاهی شب، دردی در سینه‌ام نشسته که هر روز بیشتر می‌شود؛ گویی که سنگی بر دل گذاشته‌ایم که با هر نفس سنگین‌تر می‌گردد. سکوتی تلخ، که تنها آینه‌ای از تنهایی‌ام است.

همیشه از دست نمی‌دید که بهترشو بدست بیارید. بعضی وقتا از دست میدید، چون خوب نتونستید نگه دارینش، نتونستید لایقش باشید...

یکی انتخابت میکنه چون کسی رو نداره؛ یکی انتخابت میکنه چون هیچکس جز تورو نمیخواد. یک دنیا فرق بین این دوتا جملست.

هیچ گلی نمی‌تونه خودشو بو کنه هیچ کتابی نمی‌تونه خودشو بخونه هیچ پروانه ای نمی‌تونه بالهای خودشو ببینه و خب توام مشکلت همینه. که نمیتونی خودتو ببینی که چقدر زیبایی.

از سختی‌های داشتن شخصیت فوق حساس، اینه که وقتی از چیزی که آزارت داده حرف میزنی، در جواب میشنوی: «داری زیادی بزرگش میکنی!» همون لحظه خودتم شک میکنی و نمیدونی حق داشتی ناراحت بشی یا واقعا داری اغراق میکنی. نتیجش این میشه که اکثر اوقات بین احساس شرم، خشم و اضطراب پاسکاری میشی.