مـدفـنِ سـرخ

انگشتانم سرشار از تمنا برای نجات اند. می‌خواهم تنم را از میان طغیان آب بالا بکشم و به ساحل زندگانی چنگ بیندازم اما بیشتر فرو می‌روم. زیر پایم چنان خالی می‌شود که با شدت به قعر اقیانوس کشیده می‌شوم و نفس کشیدن را از یاد می‌برم. صدایی در گوشم نجوا می‌کند؛ اما به گونه‌ای محو است که تنها حباب زمزمه‌هایش را می‌شنوم. چشمانم در خیالی خاموش فرو رفته اند و چیزی جز لحظه شماری برای رسیدن به ماسه‌های کف اقیانوس ندارم. همهٔ عالم تیره است؛ گویی که بادی سرد، مهمان رگ‌های وجودم شده. تصاویر مبهم زیادی از جلوی چشمانم می‌گذرند؛ خاطرات زیادی دارم. اما هیچ‌کدام برایم آنقدر ارزشمند نیستند که بخواهم آخرین لحظاتم را برایشان صرف کنم. با این حال تو... تو تنها خواستهٔ من از تمام این هستی پوچ هستی! به همین شوق است که تلاش می‌کنم هرچه از تو دارم را یکبار دیگر به یاد بیاورم. دلم می‌خواهد تمام خاطرات کوچک و بزرگی که دست در دست ساخته‌ایم را به آغوش بکشم! «شب.. خیابان.. تو..» همه چیز خیلی محو است؛ هرچه می‌خواهم بیشتر به یاد بیاورم بیشتر فراموش می‌کنم، آب عمیق‌تر در ریه‌هایم جا خوش می‌کند و هوشیاری‌ام را بیش از پیش از دست می‌دهم. «اولین نگاه.. من.. لبخند..» چرا ادامه‌اش را به خاطر نمی‌آورم؟ چرا.. چهره‌ات را نمی‌بینم؟ ترس تمام وجودم را فرا می‌گیرد؛ چشم‌هایم گشوده می‌شوند و حال، چون آتش برایت می‌گریند. اشک‌هایم میان قطرات اقیانوس گم می‌شوند و چون صدایم که در گلو خفه ماند، در سکوت به قعر چاه می‌افتند. سرمای فراموش کردنت جانم را سبک کرده و به سطح آب رسانده است. نه نفسی مانده، نه خیالی که بخواهد یادآور تو باشد. همه چیز در سیاهی غرق است و سفیدی تو، چه پلیدانه مرا به جنون می‌کشاند. کاش به شب اول بازمی‌گشتیم؛ شبی که تمامت را در سینه حفظ کردم و تا کمی پیش به یاد داشتم... شبی که تحول دنیایم را به همراه داشت.

و دࢪ آخـر، بـاز هـم مـن مـانده‌ام، مـشتــے خاطـره و نـخِ قـرمـزے ڪه هـنـوز دࢪ دسـتانـم مـے‌رقـصـد. اڪنـون بــہ صفحـہ‌اـے مــےࢪوم ڪـہ هـنوز سـفــید اســت؛

عــزیـز تـࢪیــن اشــڪ مــن ، آواز قــــو را بــࢪایـم دࢪ عــمـق وجــود ســـࢪ بـده.

      ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ عزیزکرده، نمی‌دونم چرا هر بار می‌خوام برات بنویسم دلم بیشتر از قبل می‌گیره... نمی‌دونم اصلاً این نامه رو یه روز می‌خونی یا نه.. حتی نمی‌دونم اگه بخونیش، چیزی ازش می‌فهمی یا فقط چند خط رو رد می‌کنی و می‌ری... ولی من باید یه جایی اینا رو می‌نوشتم.. دلم برات تنگ شده.. نه از اون دلتنگی‌هایی که می‌شه با یه آهنگ یا یه خواب حواس آدم رو ازش پرت کرد. یه جوری دلم تنگ شده که وسط معمولی‌ترین لحظه‌های روز هم یهو یادم می‌افتی و یه چیزی توی دلم می‌ریزه.. گاهی با خودم می‌گم دیگه منتظرت نباشم... با خودم می‌گم خب، تمومش کن... به حرفاش فکر نکن دنبال نشونه ازش نگرد... ولی مگه دل آدم منطق حالیشه؟؟ باز شب که می‌شه، باز همون سکوت، باز همون فکرهای لعنتی، و من دوباره برمی‌گردم به تو... راستش نمی‌دونم تو هم گاهی دلت برام تنگ می‌شه یا نه. نمی‌دونم اصلاً نبودنم برات فرقی داره یا نه. این قسمت بیشتر از همه اذیتم می‌کنه؛ اینکه من این‌همه احساس دارم و تو شاید حتی خبر نداشته باشی.. من هنوز یه گوشه‌ای از دلم منتظرتم.. نه اینکه هر لحظه فکر کنم قراره برگردی؛ فقط… هنوز نتونستم اون قسمت از خودمو که برای تو جا گذاشتم، پس بگیرم.. اگه یه روز برگشتی، نمی‌خوام برات توضیح بدم که این مدت چقدر سخت گذشت. فقط شاید یه مدت نگاهت کنم و با خودم بگم: «بالاخره اومدی… من هنوز اینجا بودم.» و اگه هیچ‌وقت برنگشتی، فکر کنم باز هم یه مدت طول بکشه تا این انتظار از سرم بیفته... چون بعضی آدما حتی وقتی دیگه توی زندگیت نیستن، یه جایی از قلبت می‌مونن که هیچ‌کس دیگه بلد نیست پیداش کنه.. و تو…هنوز اونجایی.. تا وقتی که این دلتنگی آروم بگیره، مواظب خودت باش، عزیزکرده.. من هنوز یه گوشه از شب، به یادت می‌مونم🪷December 21, 1998 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ