Hiraeth

🖊️🎨 #هنر_من

🖊️🎨 #هنر_من

🖊️🎨 #هنر_من

مبادا عمق تنهایی من رو ببینی و پژواک صدات رو درونش بشنوی و مثل بقیه آدمها، تنهاییم تورو هم فراری بده ...

📸

خاص بودن با زیبا بودن فرق داره؛ نمیدونم فرقش رو چطور توضیح بدم شاید چون انقدر بدیهی هست که قابل توضیح دادن نباشه اصلا. و جالب هست که زیبایی به مرور از معمولی و حتی شاید کسل کننده بشه، اما خاص بودن تداوم خواهد داشت و همیشه به دل خواهد نشست. یادداشت امروز ۳ تیر

زیر همه طرح‌هام هشتگ #هنر_من گذاشتم قابل سرچ باشه تا جلوتر بقیه کارها هم بذارم

🖊️🎨 #هنر_من

اما کسی به من نگفت که اگه رویای پرواز و فتح زندگی در سر داری، زمین زیر پاهات تا کجا خالی خواهد شد ...

شهریور ۱۴۰۳

اساساً ″کلمات″ هیچوقت موضوعیت نداشتن و نمیتونن داشته باشن. در رابطه با انسان، کلمات صرفا ابزاری هست برای انتقال یک حس درونی به مخاطب بیرونی، مثل درد ، رنج، غم ، عشق و ... کلمات نباشن ابزار دیگه برای ابراز این حالات وجود داره. نشون به اون نشون که دوران نوزادی گریه کردن وسیله ای برای ابراز نیاز بود و نه صرفا بیان یک غم. موسیقی هم همینطور هست؛ نواهای موسیقی چیزهایی هستن که توصیف کننده حالات درونی یا اطراف ما هستش؛ دقیقا مثل همین کلمات اما با این تفاوت که جملات پلی هستن بین حالتی از فرد که معمولا تصوری ازش در ذهن هست و مصداقی براش پیدا میشه و دنیای بیرون و اطراف ما. اما موسیقی در مواقعی میتونه چیزهایی بعضاً فاقد مصداق بیرونی رو برای ما توصیف کنه، چیز مرموز و مبهم ... پی‌نوشت: این رو میشه به سایر بخش های هنر مثل نقاشی و چیزهای دیگه هم تعمیم داد بنظر خودم. ✍🏻

🖊️🎨 #هنر_من

مشغول یکی از طرحها عکس از فروردین همین امسال هست

معروف ترین غزل از حافظ هست و نیازی به گفتن نداره و از قضا مورد علاقه خودم از دوره نوجوونی تا الان من هستش‌. تا مدت زیادی این غزل از یادم رفته بود و تو ذهنم در حال خاک خوردن بود تا اینکه عشق رو تجربه کردم و غوطه ور در حس عاشقی و شور و اشتیاق که بودم، این غزل ناخودآگاه یادم اومد و این بیت از شعر من رو یاد اون می‌انداخت و چهرش رو جلوی چشمم میدیدم. بماند که وصالی درکار نبود و گذشت هرآنچه که بود تلخ و شیرین. سالهاست که از اون روزها میگذره و هر آنچه مربوط به اون روزها بود تقریبا کمرنگ شده و از بین رفته، اما این بیت از شعر مورد علاقم از دوران مدرسه تا الان برای همیشه یک گوشه از قلبم به نام اون حک شد و جاودانه شد تنها و فقط برای اون آدم ... یادداشت کوتاه ۲۹ خرداد

https://ganjoor.net/hafez/ghazal/sh231 گفتم خوشا هوایی کز بادِ صبح خیزد گفتا خُنُک نسیمی کز کویِ دلبر آید

صد هزاران فضل داند از علوم جان خود را می‌نداند آن ظَلوم داند او خاصیت هر جوهری در بیان جوهر خود چون خری که همی‌دانم یجوز و لایجوز خود ندانی تو یجوزی یا عجوز این روا و آن ناروا دانی ولیک تو روا یا ناروایی بین تو نیک قیمت هر کاله می‌دانی که چیست قیمت خود را ندانی احمقیست سعدها و نحسها دانسته‌ای ننگری سعدی تو یا ناشسته‌ای جان جمله علمها اینست این که بدانی من کیم در یوم دین ... مولانا