𝗧𝗵𝗲 𝗕𝗮𝘁𝗰𝗮𝘃𝗲

🖤

بعد از مرگ جوکر، گاتهام برای اولین‌بار ساکت شد. اما بتمن فهمید... بلندترین خنده‌ها، بعد از مرگ هم در ذهن آدم می‌مانند. هر شب روی همان پشت‌بام می‌ایستاد و با شهری روبه‌رو می‌شد که نجاتش داده بود؛ شهری که هنوز از تاریکی تغذیه می‌کرد. رو به آسمان زمزمه کرد: «شاید جوکر هیچ‌وقت دشمن من نبود... شاید فقط آینه‌ای بود که نشانم داد اگر یک روز از جنگیدن خسته شوم، خودم به همان هیولایی تبدیل می‌شوم که سال‌ها تعقیبش می‌کردم.» باد وزید. و برای لحظه‌ای، بتمن قسم می‌خورد که میان سکوت شهر، صدای خنده‌ای را شنید... نه از جوکر از تاریکیِ درون خودش

03:33

☆ ͜͡01:01 ͜͡☆

چی منو عوض کرد؟ صمیمیت بیش اژ حد، اعتماد بیش از حد، انتظار بیش از حد

چجوری باهاش کنار میام؟ صدای آهنگو زیاد میکنم.

‏وقتی بیشتر از سنت درگیر مشکلات بشی، زندگی ازت آدم ساکت‌تری می‌سازه.

من اعتقادی به انتقام ندارم چون آدم‌هایی که دلشون تاریکه، دیر یا زود با دست خودشون زندگیشون رو نابود می‌کنن.

هروز بیشتر به این پی میبرم که اعتماد به آدم‌ها، صبح‌های غم‌انگیز و شب‌ های دلگیری به همراه داره.

21:21

بوکس واسه سلامتیه ولی خب..

پسرا میگن “جوز نزن” ولی آیسم میگه “کیو من رد کنم تو اسم بیار”

دلم میخواد زمان توی بغلش متوقف بشه؛

چشای معصوم و خائن و منحرف داشت (: Channel link : @lilbatman1🦇🩸

֪֢ میدانی جانم ، هیچکس دوست داشتنت را بلد نیست . هیچکس نمی‌تواند برای داشتنت از کلمه‌های عادی استفاده کند . باید چاره‌ای پیدا کنم ؛ باید ابداع کنم الفبای دوست داشتنت را ك تنها از یك صامت ”ت“ از یك مصوت ” _ُ “ تشکیل می‌شود . اين یك حرف کار تمام آن سی و دو حرف را می‌کند . ” تُ “ پیچیده‌ترین حرف برای من ، برای الفبای زندگي‌ام است . این پیچدگی را تنها خودم می‌فهمم , هزاران استاد فرشچیان هم باشد ، برای کشیدن سیرتت بی‌مهارت هستند . و بازهم دستانت ، لبخندت ، چال گونه‌ات ، عطرت ، قدم‌هایت و در نهایت چشمانت ك برای تك تكِ آن‌ها سال‌های کبیسه‌ای را باید صرف کرد ، ك بلکه بتوانم تفسیرشان کنم من می‌ترسم جان دلم ، الفبا ات را ك خلق کردم قول بده ك مال خودم شوی :)

کاش همه چشم‌‌هایی که تو رو میدیدن چشمایِ من بودن.