CYGNUS

یه تصمیم عجیب گرفتم.

عاشقتم.

زندگی واقعا قشنگ‌تر از چیزیه که فکر می‌کنم. قول دادم کارایی رو انجام بدم که خوشحالم می‌کنه، حتی اگه از نظر بقیه اشتباه باشه چون درواقع نظر بقیه اصلا مهم نیست.

دلم می‌خواد بگم از فردا شروع می‌کنم به یه زندگی خوب، ولی بعد با خودم می‌گم امروز مگه چشه که از همین امروز شروعش نکنی؟

نفس عمیق.

بديش اینه که تو همیشه چوب چیزایی رو میخوری که دست خودت نبوده.

اون فقط یه عکسه چرا ناراحت میشی و گریه میکنی؟

واقعا اگه خواستی منو زمین بزنی و نابودم کنی تو هر زمینه‌ای، خوب دقت کن و مراقب باش؛ چون تیر تو اگه خطا بره، تیر من نمیره.

همش سواله واسم که تولدم یاد چه کسایی مونده.

هیچ چیزی باعث نمیشه علاقه من به حیونا کم بشه.

آخرین زخما واقعا آدمو بگا میدن.

خدایا شکرت.

عاشق اینم که بشینم لیست شاگردامو بنویسم و مرتبشون کنم.

بعضی از آدم‌ها فقط از دور قشنگن؛ تو هم تا ابد برام همونی می‌مونی که از دور قشنگ و بی‌نقص بود.

دلم یه مشوق می‌خواد؛ یکی که جوری حمایتم کنه و کنارم باشه که هم برای ادامه دادن انگیزه بگیرم، هم دیگه این همه دلشوره و حال بدِ بی‌دلیل نداشته باشم. یکی که وقتی خسته‌ام، بودنش خودش یه جور آرامش باشه.

بعد از یه مسافرت نسبتا کوتاه، وسایلامو درآوردم، لباسامو مرتب کردم، وسایل آرایشمو تمیز کردم و بعد از کلی کار، خسته دراز کشیدم روی زمین. میگن هیچ‌جا خونه‌ی آدم نمیشه، ولی من توی خونه‌م احساس غریبی دارم؛ انگار من متعلق به یه جای دیگه‌ام.

دوست دارم توی مجازی باشم، چیزایی که دوست دارم رو به اشتراک بذارم و باهاتون صحبت کنم، ولی دیگه حوصله‌شو ندارم؛ برام خسته‌کننده شده، با اینکه هنوزم کاریه که دوستش دارم. نمی‌دونم چطور باید این حسو درست کنم. انگار دلم یه زندگی آروم و واقعی می‌خواد، نه یه زندگیه آروم و فیک توی مجازی.