CYGNUS

خیلی دوست دارم بیام اینجا صحبت کنم، عکسایی که این مدت گرفتمو بذارم، حتی دوست دارم از خودمم عکس و ویدیو بذارم؛ ولی یه چیزی ته دلم میگه نکن. یه صدای ناامیدکننده‌ای هربار میاد تو گوشم، یه چیزایی میگه و میره.

خیلی رندوم تصمیم گرفتم اینستامو دلیت کنم و یه مدت از فضاش دور بمونم. این روزا همه‌چیز یه‌جوری به نحوه خودش اذیتم می‌کنه. بارها به اینستا فرصت دادم که حداقل برام مفید باشه، ولی نتونست. نمیگم کاملا بد بود، ولی راستش چیز جالبی هم برام نبود.

هر وقت که من نبودم، بدون یه جایی توی روح یه گربه میام پیشت.

مهم نیست کاری که امروز انجام دادی چقدر کوچیک بوده؛ همین که یه قدم برداشتی و یه هدف، هرچند کوچیک، داری یعنی از خیلی‌ها جلوتری. به خودت افتخار کن، چون منم بهت افتخار می‌کنم.

خستم از اینکه شب‌ها گریه کنم و صبح بیدار شم، و جوری زندگی کنم که انگار دیشب هیچ اتفاقی نیفتاده و یه خواب راحت داشتم.

کاش می‌شد این عادت مزخرف رو ترک کنم. عادتی که قبلا نداشتم و یه نفر باعث شد وارد زندگیم بشه. عادتی که هر روز بیشتر از دیروز حالم رو خراب می‌کنه.

هر روز و هر شب آدم‌هایی رو چک می‌کنم که دوست داشتم شبیهشون باشم. بعدش ساعت‌ها بهش فکر می‌کنم و ناراحت می‌شم. آخرش هم از خودم می‌پرسم: امروز هم چکشون کردی که چی؟ چی تغییر کرد؟ حالت بهتر شد؟

آدمِ اشتباه باعث می‌شه نسبت به خودت، احساست و علایقت حس بی‌ارزش بودن پیدا کنی.

گاهی برای چیزهایی میجنگم که یا تموم شدن یا ارزشی دیگه ندارن یا بهشون نمیرسم.

به قول دوستم باشه اگه اینقد دلت سیاهه نمیتونی ساکت وایسی چرا باید حتما به زبون بیاری.

بچه ها امروز یه اتفاقی واسم افتاد که دقیقااا فهمیدم چقدر یه آدم میتونه بدذات باشه و از چهرش هم مشخص باشه.

وقتی که خوابم و جواب نمیدم اینقد به این گوشیه بی صاحاب زنگ نزن.

از آدمی که وسط بحث و دعوا، زخم‌ها و درد دل‌هات رو علیه خودت استفاده می‌کنه، یادت میاره و میگشون، فاصله بگیر.

ویژنم دره های شماله.

حس میکنم آرامشه قبل طوفانه.