بوف‌کور📜

من اگه قلبم شب بود ، ماهش تو بودی :)🌚

بعضی ادم ها طوری حرف میزنند که انگار نمیخوان تورو از دست بدن اما طوری رفتار میکنند که انگار نمیخوان تورو نگه دارن

انها می گویند سازش ،اما ما میدانیم اسم حقیقی اش ،خودکشی آرام است. یعنی کشتن تدریجی یک دختر دخترانی که در قفس های طلایی یا آهنی زنگ زده نشسته و بال هایشان را به خاطر دیگران می شکنند.یاد گرفتن چگونه هم آهنگ با ریتم جهان برقصند . در این قفس آواز خواندن معنایی ندارد ،صدایش به کسی نمی رسد در این قفس فقط خاموش باش

«آینده چیزی نیست که از قبل نوشته شده باشد؛ انتخاب‌های ما آن را می‌سازند⭐.»

بیاین تمرکزمون رو بیشتر از هرکسی و هرچیزی بیشتر روی خودمون بزاریم چون هیچی اندازه خودمون ارزشمند نیست هیچکس اندازه خودمون مهم نیست روی روان خودمون کار کنیم روی ظاهر خودمون کار کنیم و فقط سعی کنیم خوش بگذره ☀️

پشیمانی چیست؟ شاید چاهی تاریک در ژرفای دل باشد که از «ای کاش‌ها» سرشار شده و آرام‌آرام تمام وجود را در خود فرو می‌برد، پر از احساساتی سرکوب‌شده که هرگز بر زبان نیاورده‌اند، همان جملات محبت‌آمیزی که برای حفظ غرورمان در گلو فرو می‌بریم. و همان‌گونه که نوشته شده است: «کلمه‌ای به موقع، مانند میوه‌های طلا در ظروف نقره‌ای است»، شاید به همین دلیل است که مردگان بیش از زندگان گل دریافت می‌کنند، چرا که پشیمانی قوی‌تر از احساساتی همچون قدردانی است... -𝓗.𝓜𝓸𝓻𝓽𝓲𝓶𝓮𝓻

ㄍ 🚪

زمانی گرفتار شدیم که دین جای دانش را گرفت دین هنر را ممنوع کرد دین استقلال فکر آدمی را مغلوب کرد.

من به پرواز دل آیم گر تو را بینم دوبار ای دریغ از من که دل را جز برای تو دهم #ورساه

گاهی خیال می‌کنم اگر زندگی کمی شبیه خواب بود، همه‌چیز زیباتر می‌شد؛ مثلاً شب‌ها آسمان تاریک می‌ماند و یک نور آبی، آرام روی شهر می‌افتاد. خانه‌ها حال‌وهوای قدیمی داشتند و پشت هر پنجره، قصه‌ای در جریان بود و ما چایمان رو می‌نوشیدیم. شاید جایی دور، آتشی روشن باشد که هیچ‌وقت خاموش نشود؛ آتشی برای شب‌های سرد و قلب‌هایی که گاهی خسته می‌شوند. من همیشه به این چیزها فکر می‌کنم؛ به جاهایی که ندیده‌ام، آدم‌هایی که هنوز نمی‌شناسم و زندگی‌ای که شاید روزی، از چیزی که در خیال ساخته‌ام هم زیباتر باشد. .هستی.

آرام بگیر... شاید دوباره زاده شدیم؛ دور از دیاری کهنه‌‌دل و خونین‌جگر آنجا که آفتاب از هیچ‌کس دریغ نمی‌شود.

ی نگاه بکنی، میبینی سمت درست تاریخ نیستی، سمت زباله دان تاریخی

قال سینا

نمی‌دونم من شکننده شدم یا مردم خیلی آزار دهنده شدن.

پی برد به اینکه انسان ها با وجود محبتی که ممکن است به هم داشته باشند، تا چه پایه از هم دورند. پی برد به اینکه اگر کسی رنج ببرد، رنجش مال خودش است، هیچکس نمی‌تواند بار آن را ولو اندک از دل او بردارد.

"زیبا بود شبیه دشت بنفشه، جاده‌ی رشت، شبیه ایران... شگفت‌انگیز، مغرور و غمگین. باید برای بوسیدنش جنگ به پا کرد."