خانوم شیرین

پاییز را از دست نده!🍂 جهت یادآوری برای لذت بردن از پاییز؛ برای وقت‌هایی که آن‌قدر درگیر روزمرگی می‌شویم که یادمان می‌رود فصل‌ها را باید زندگی کرد، نه فقط از تقویم رد شد. وقتی نارنگی پوست می‌کنی، عجله نکن. بگذار عطرش روی دست‌هایت بماند و تمام اتاق را پر کند. انار دون کن و دانه‌ به دانه بخور؛ همان‌طور که ترشی و شیرینی‌اش را مزه می‌کنی، چند لحظه چشم‌هایت را ببند و از همین خوشی کوچک لذت ببر. برای خودت چای بریز و نوشِ جان کن؛ گاهی تنها، گاهی کنار خانواده و گاهی هم با دوستان.  یک دمنوش تازه امتحان کن،  شب‌ها شیر گرم بنوش. برای خودت یک پلی‌لیست بساز که بعدها با شنیدنش یادت بیاید این روزها چه حالی داشتی. بیرون برو. هر روز یک مسیر را انتخاب کن و کمی آرام‌تر از همیشه راه برو. به درخت‌ها نگاه کن، هوای خنک را نفس بکش و به خش‌خش برگ‌های زرد و نارنجی زیر قدم‌هایت گوش بده. پاییز آن‌قدر زیباست که حیف است فقط از پشت پنجره تماشایش کنیم. لباس‌های پاییزی‌ات را بپوش، شال گردنت را بردار و حتی اگر قرار نیست جای خاصی بروی، برای خودت خوش‌پوش باش. به پارک برو، روی یک نیمکت بنشین و چند دقیقه هیچ کاری نکن. کتاب بخوان، شعر بخوان، فیلم ببین، پادکست گوش کن و شب‌ها دفترت را باز کن و برای خودت بنویس؛ نه برای اینکه کسی بخواند، فقط برای اینکه بعضی حرف‌ها جایی برای ماندن و یادگار شدن داشته باشند. و هر روز یک چیز کوچک را تازه تجربه کن. قرار نیست اتفاق بزرگی بیفتد تا از زندگی لذت ببری. گاهی حال خوب، همین یک عصر پاییزی‌ست؛ یک فنجان چای، بوی نارنگی و پرتقال روی دست‌ها، صدای برگ‌ها زیر قدم‌ها و دلی که برای چند دقیقه هیچ چیز بیشتری نمی‌خواهد. این پاییز را فقط پشت سر نگذار؛ یک‌بار، آرام و با حوصله، زندگی‌اش کن.

مرداب هم باشی در تو امید رویش نیلوفری هست...

آمدی واژه به رقص آمد...🩵

تا من بدیدم روی تو ای ماه و شمع روشنم هر جا نشینم خرمم هر جا روم در گلشنم

مولانا

وصال توست اگر دل را مرادی هست و مطلوبی کنار توست اگر غم را کناری هست و پایانی

سعدی

آغوش مهربانت از هر جواب خوش تر...

گرچه دل کوچکت غم بسیار دارد، اما تو با غم هم زیبایی...🤍

این شعرها تنها مدارکی هستند که به مردم اثبات می کنند تو چقدر زیبا بوده ای، من چقدر مجنون ...

نزار قبانی

سلام بر آن‌هایی که وقتی تو را خاموش یافتند رهایت نکردند؛ مگر بعد از آن‌ که نور و روشنایی را به تو بازگرداندند...

محمود درویش

به من تاریکی‌های وجودت را هم نشان بده؛ مطمئن باش... همان‌قدر که مشتاق دیدنِ نیمه‌ی درخشان روی ماهت هستم، نیمه‌ی تاریکت را هم دوست دارم...

شیرین

دانی از زندگی چه می خواهم من تو باشم، تو، پای تا سر تو زندگی گر هزار باره بود بار دیگر تو ، بار دیگر تو

فروغ فرخزاد

چو رنج بوده فقط سهمم از جهان شما خوشا به کنج اتاقم، خوشا جهان خودم

سجاد رشیدی پور

ما سپر انداختیم گر تو کمان می‌کشی

سعدی

صنما چگونه گویم که تو نور جان مایی که چه طاقت است جان را چو تو نور خود نمایی

مولانا

چون مرا می‌کشی از کشتنم انکار مکن که من از بهر همین کار ز مادر زادم...

تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم وای بر من گر ازین قید کنی آزادم

فروغی بسطامی

قهوه‌ی پاییزی چرا؟ جانم را با نگاهِ گرمت سرریز کن؛ و بعد مرا با چاشنیِ اندوهِ ته‌نشین‌شده در چشمانم، در آغوشت یک نفس سر بکش...

شیرین