Hope|ٱمــیـد

غمگین ترین لحظه زندگی برایم آنجایی بود که به کسی گفتم خداحافظ که دلم میخواست تمام زندگیم را با او باشم و آن لحظه که تصمیم به رفتن گرفتم ، بیشتر از همیشه دوستش داشتم و اکنون با این که کنارم نیست اما در قلبم جاودانه است و در دلتنگی پنهانم برایش مثل پروانه ای ام که به دور شمع میچرخد ، میسوزم و به جای تمام کلماتی که نمیتوانم با او حرف بزنم ، اشک میریزم و اکنون ارزویم این است که بی مهابا از ترس جاری شدن اشک های اوهم از چشمان همچو دریایش که مرا در خود غرق میکند ، به خاطر زیبایی برق نگاهش ، به سمتش بروم و از تمام نشدن روز هایی که بی او گذشت برایش بگویم و بگویم تا بداند که اگر سختی استخوان سینه ام نبود قلبم از جا کنده میشد روزی که مجبور بودم حرف هایی را بر زبان بیاورم که خلاف قلب و احساساتم بود و اکنون در من همه چیز رو به اتمام است ، جز او و اندوه نبودنش .

می‌بوست بالاخره، یا در همین زندگی، یا که چند قدم بعد عبور از پرده‌ی مرگ‌. در نهایت، به عشق من خیس خواهد بود لب تو.

او بَرایت مَـن شُد؟

شاید میشد درستش کرد اما من دیگر آدم روزهای اول نبودم.

درویه... هیچ شتیک هینده‌ی چاوه ره‌شه‌کانی جوان نییه!🤍

دنگت آرام ترین بشی ژیانمه..

داشتم تورو دلداری میدادم، در حالی که خون از بازوهام میچکید و چشم‌هام از شدت اشک و خستگی سرخ شده بود. وفاداریم و هیچوقت زیر سوال نبر.

مشکلت اینه که همش میخوای درستش کنی، اما باید رهاش کنی:)

هر موقع حرف کم آوردی برام آهنگ بفرست.

تو به اندازه زخم هایی که بهم میزنی زیبایی:)

یک شب مست بودی گفتی دوستت دارم هزاران شب است که مست حرف توام:)

خالی نمیشم،از غمی که حق من نبود...

چشمانش قهوه ای بودند. و من. عاشق تلخیه قهوه شدم.