نیمه شبِ بدون تو؛

از یه‌جایی غمگین نمی‌نویسی، با هیچکس راجع‌به غمت صحبت نمی‌کنی، خیلی بیشتر می‌خندی، به خودت می‌رسی و مشغول پیشرفتت می‌شی؛ دقیقا همونجا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.

یه جایی از زندگی می‌رسه که دیگه ناراحت نمی‌شی،فقط سرد می‌شی. نه چون بی‌احساس شدی،نه.. فقط خسته میشی از این‌ که هی توضیح بدی چی آزارت داده،چی دلتو شکسته،چی باعث شده از درون جمع بشی. از یه جایی به بعد،آدم فقط ساکت می‌شه؛ و این سکوت،از هر حرفی تلخ‌تره..

تو خیلی چیزا رو نمیدونی..! تو نمیدونی چقد یواشکی نگات کردم.. تو نمیدونی چقد به داشتنت افتخار کردم.. تو نمیدونی شبا قبل خواب چقد بهت فک کردم.. تو نمیدونی وقتی ازم دور بودی چقد نگرانت میشدم و دلم برات تنگ میشد.. تو نمیدونی چقد دوست داشتنت تو قلبم ریشه کرده.. ؛ و اینم نمیدونی که چقد برام عزیزی..️

💘:)

:)

یه روزی واسم گل میخری، ولی نمیدی دستم میزاری رو قبرم ..

هر روز دارم نجات دهنده رو نجات میدم.

به مو رسید، پاره شد، پارمم کرد.

باهات حرف میزنه یا فقط جواب پیامتو میده؟ مسئله اینه.

هروزم مثل غروب جمعه ها دلگیره..

این تابستون انگار هر روزش غروب جمعه‌ست.

بعد از دیدنش طوری به او لبخند زدم انگار که هرگز برایش اشک نریخته بودم.

عزیزم تو مودی نیستی تو یه مزخرف دو قطبی هستی.

‏فکر می‌کنم یکی از ظالمانه‌ترین تجربه ‌های هر آدمی، تجربه‌ی‌ کور شدن یه ذوق خیلی عمیقه. یهو برای یه مدت طولانی همه چیز تاریک میشه.

مزاحم شو، روزت رو تعریف کن، غر بزن صدتا پیام بده، من واقعا زندگیت رو دوست دارم و همینطور نوتیفیکیشن‌هات رو.

★

یعنی چی که به من میگی حسودی، الان داری با چهار میلیارد دختر روی کره زمین زندگی میکنی من چیزی گفتم؟