نیمه شبِ بدون تو؛

یکیم نداریم برامون میو میو کنه.

همیشه حق با دختریه که عاشق گربه هاست.

من یه گربه درون دارم که همیشه توجه و ناز می‌خواد.

در‌ نهایت آدما گند میزنن به تصوری که ازشون داشتی.

شمارو نمیدونم ولی من شخصا جمله های: "رسیدی زنگ بزن" "صبح زنگ میزنم بهت خواب نمونی" "الان چکارکنم حالت خوب شه؟" "توی عکس دست جمعی از همه جذاب تر بودی" "همراهت میام" "هواتو دارم" "مراقب خودت باش" "بیا خودم میرسونمت" "میخرمش برات" رو از صد تا دوست دارم بیشتر قبول دارم.

‏

کاش گربه بودم نه فکری نه استرسی فقط میو‌ میو.

من از اونام که جواب پیام زود میدم؛ اگه زنگ بزنی جواب ندم بعدش زنگ میزنم و توضیح میدم که چرا نبودم نه که بی کار باشم یا ساده باشم، از نظر من اینا فقط ادب و احترامه.

برای خودم متاسفم که بیشتر از اون چیزی که لیاقتش رو داشتی بخشیدمت.

کاش میشد یادم بره خیلی چیزا رو؛ هردفعه که یهویی یادشون میوفتم از اول ناراحت میشم:))!

اونجایی که سر تختت دراز کشیدی، به سقف خیره شدی، گریه نمیکنی ولی قلبت از شدت غم تیر می‌کشه، به گذشته فکر می‌کنی و با خودت میگی چی‌شد که اینطوری شد و همه چیز انقدر زود تغییر کرد؟ اونجا ته بی حسی تو اوج افسردگیه.

من نه کسیو دارم که حال و روزم براش مهم باشه نه کسیو دارم که روزمو براش تعریف کنم نه کسیو دارم باهاش وقت بگذرونم نه کسیو دارم نگرانم شه نه کسیو دارم دوستم داشته باشه نه کسیو دارم روم حساس شه هیچکسو ندارم.

من به سندروم بیش از حد فکر کردن به کوچیک ترین مشکلات مبتلام.

اونجاش سخت میشه که دوست نداری به کسی بگی که من دارم له میشم من حتی جون ندارم از تخت بیام بیرون ولی باید نشون بدی که ن من خیلی قوی ام قوی بودن می‌کشه ادمو

شاید تنها نکته‌ یا حسِ مثبت و قشنگی که بتونی توی مغزم پیدا کنی خودت باشی ، من خیلی وقته مُردم ولی تو هنوزم توی قلب تاریکم مثل یه شمع روشنی و داری زندگی میکنی توی وجود آدمی که شاید هیچ خوبی‌ای برات نداشته ، آدمی که شاید هیچوقت آدم نبوده ، همون هیولای همیشگی!

از یه‌جایی غمگین نمی‌نویسی، با هیچکس راجع‌به غمت صحبت نمی‌کنی، خیلی بیشتر می‌خندی، به خودت می‌رسی و مشغول پیشرفتت می‌شی؛ دقیقا همونجا شاید از همیشه ناراحت‌تر باشی ولی قطعا اونقدر قوی شدی که حتی تنهایی ادامه بدی.