𝙍𝙤𝙝𝙖𝙢𝙞𝙧.𝙚𝙪𝙥𝙝𝙤𝙣𝙞𝙤𝙪𝙨

کاش الان هم قلمت وایمیستاد کاش الانم دلت می‌لرزید کاش نمی‌کوبیدی تو صورتم که برات کافی نیستم و از رفتنم تعجب نمی‌کنی کاش هنوزم با صدای لرزونت می‌خوندی به همین برف قسم عاشقانه دوستتون دارم و من خیالم راحت میشد که توام ترس از دست دادن داری :) که با نبودن ما از روزگار تو هم خیلی چیزا کم میشه …

امیر تو گفتی هیچ رفتنی واست سخت نیست اما من یادمه با صدای لرزون می‌خوندی : ازم پرسید نمی‌ترسی نباشن روزی این مردم؟! قلم وایستاد ، دلم لرزید ؛ امان از دست این مردم :)

وای‌ بچه‌ها این تور خداحافظی اگه صحت داشته باشه چه دقیه.🤡

همیشه می‌گفتیم تابستونای فندوم بده کاش تو همون تابستونای بد و مسخره‌ی سال‌های ‌پیش می‌موندیم و تابستون امسالو اصلا تجربه نمی‌کردیم :) حالا می‌فهمم چقدر فرق هست بین بد بودن و کلا نبودن.

دوباره دیدنش شبیه شکنجست ولی بهم این باورو میده که چیزی که شما از دست دادین، خیلی فراتر از چیزیه که ما از دست دادیم... و بازم میگم من تا همیشه بابت چیزی که از دست دادین نگرانتون میمونم

همه دارن آخرین تصویر یعنی ۷ دی رو مرور می‌کنن اما من گیر کردم تو روزای اول :)

دلم میخواد هممون جمع شیم بریم جلوشون بشینیم حرفامونو بزنیم التماسشون کنیم :) انقدر غم زیاده از پشت گوشی منتقل نمیشه.

درد خاطره ما رو از پا درمیاره آخر :) تمام خاطراتمون با تصاویر و حرفای آخر شما تناقض داره و این غم ما رو رها نخواهد نکرد …

نمی‌دونم چیکار باید می‌کردیم که نکردیم … چرا همیشه برای ما نشد :)؟! چرا کافی نبودیم؟ چرا به هر راهی زدیم بن‌بست بود؟ چرا به هر چیزی چنگ زدیم از دستش دادیم؟ چرا هر بار پریدیم به دیوار خوردیم؟ چرا زمونه نتونست همین یه دلخوشی ما رو ببینه :)؟!

و در نهایت ؛ امیر عزیزم :) کاش برای تو کافی بودیم و از رفتن ما تعجب می‌کردی … کاش دنیا اینطور با ما تا نمی‌کرد و رهام عزیزم :) امیدوارم که هر بار اون باکس نامه‌هامونو می‌خونی ببینی که چقدر برامون عزیز بودی و همیشه پناه ما شدی … شما صرفا یه گروه موسیقی نبودید برامون ؛ همه امید ، انگیزه ، حال خوب ، عشق و باور ما بودید :) اون دختر‌بچه‌های کوچولو و نوجوون ۱۰ سال پیش به شما خیلی مدیونن و راستش اصلا فکر اینجاشو نکرده بودن که تو بزرگسالی بدون شما چجوری قراره دووم بیارن …

روزایی که حتی با یه استوری ساده تمام روحم شاد میشد اون استرسی که برای خریدن بلیت کنسرتاتون تجربه میکردم اون دو ساعت کنسرتی که تمام حال بدمو میزاشتم پشت در سالن و همه چیزو فراموش می‌کردم نامه‌هایی که با شوق براتون می‌نوشتم و حتی نمیشد که به دستتون برسه کادوهایی که با هزار ذوق براتون می‌خریدم انتظار برای دیدنتون کنار هم انتظار برای موزیکای جدیدتون شنیدن و لمس کردن خوشگل‌ترین محبتای دنیا از طرف شما خریدن یادگاری‌هایی که نشونی از شما داشت ؛ مثل گردنبند عاج رهام یا گردنبند خورشید امیر چاپ کردن عکساتون برای دیوارای اتاقم و حتی لحظه‌های تلخ و بدمون … هیچ‌کدوم از اینا چیزایی نیستن که فراموششون کنم :) بابت تک‌تکشون ازتون ممنونم ؛ ممنونم که با کوچیک‌ترین چیزها زندگی بخشیدید به من :)🫂

نمی‌دونم چه شکلیه ولی هر چیزی که منتشر میشه شاید اولش عصبی شم و حرفی بزنم اما بعد از چند ساعت ؛ همه خشمم تبدیل به غم میشه و نمی‌دونم با از دست دادنت باید چیکار کنم :) واقعا معذرت میخوام اگه گاهی حرفی از روی عصبانیت میزنم … من ته دلم مطمئنم حسایی که اینجا تجربه کردیم دوطرفه بود و دروغ نبود و هیچ‌وقت قرار نیست چیزی رو زیر سوأل ببرم :) شما انقدر از بدترین روزا و اتفاقا منو نجات دادید ؛ که حتی بخوام هم نمی‌تونم فراموش کنم … حسایی که هیچ‌ جای دنیا نمیشد تجربه‌شون کرد ؛ محبتایی که فقط از زبون شما شیرین بود و به دل میشست :) اما کاش پایان قصه ما اینجا نبود واقعا …

خیلی ترسناکه دنیا بدون شما :) حیف عزیزای من … کاش میشد اینسری هم مثل هر سری درستش کنید من بی تو هیچ نیستم :)

تا آخر دنیا ؛ هیچ‌وقت قرار نیست کسی عزیزتر از شما برای من وجود داشته باشه ؛ یا کسی بخواد جایگاهی رو تو قلبم داشته باشه که شما داشتید … شما از بدترین اتفاقا منو بیرون کشیدید ؛ بهم نفس بخشیدید … تو روزایی که می‌مردم ؛ باهام زندگی کردید :) فارغ از هر بحث و موضوعی ؛ من واقعا قدردان ۱۰ سال لحظه‌های خوب و بدی که باهاتون داشتم هستم :)🫂 دوست داشتم حالا حالاها کنار هم باشیم چون شما تنها چیزی بودید که تو دنیا برام باقی مونده بود … دلم خیلی براتون تنگ میشه عزیزای روزگارم :)

دیدید هی گفتیم فردا میمیریم؟! نزاشتن فردا شه ، همین امشب کشتن.

شما دیگه قرار نیست موزیکای سولوتون مثل موزیکای ماکان حمایت شه دیگه قرار نیست سالن کنسرتاتون پر شه دیگه قرار نیست حتی سولد اوت رو تجربه کنید چه برسه تو زمان کم دیگه قرار نیست فناتون تولداتون ، سالگرد موزیکاتون‌ و … براتون سنگ تموم بزارن همونطور که ما باختیم ؛ شما هم‌ باختید … تازه خیلی از ما بدتر باختین و خیلی طول نمیکشه تا بفهمید چه اشتباه بزرگی کردید … تمام مسیر پیش روتون مشخص و واضحه و آرزوی موفقیت چیز خنده داری بیش نیست ؛ چون کاملا معلومه چی در انتظارتونه ظلم بزرگی در حق خودتون ، ما و ماکان کردید اگر تلاش می‌کردید میشد! اگه به جای سولو ؛ موزیکای قوی ماکان پخش می‌کردید و ذره‌ای به درد مخاطب بدبخت فکر می‌کردید ، عاقبت هیچکدوممون این نمیشد سلیقه شخصی شما فقط یه گروهو از بین نبرد ؛ ۱۰ سال باور و اعتماد ما رو از بین برد …

من واقعا دست خودم نیست … نمی‌دونم چرا هر تصویری که ازت‌ می‌بینم ؛ ناخودآگاه برات می‌میرم و بعد حقیقت میخوره توی صورتم :) فارغ از هر موضوعی ؛ واکنش ناخودآگاهم شده که برای تو و جزئیاتت قلبم تند تند بزنه رهام هادیان :) تنها ذوق باقی مونده‌ی دنیام بودی ، بودید … حالا چطور به مغزم و دلم باید حالی کنم که بعد ۱۰ سال با تصویری ازت فن‌گرلی نکنه آخه :)؟!