مرثیه فرمانده. ‌ ‌

مرثیه‌ی مارسی؟

خیلی زیبا بود، لذت بردم

برای مرثیه فرمانده. ‌

با همان چشمانی که بی‌تردید فرمانِ مرگ را امضا می‌کرد،جهان را به سکوت وا می‌داشت؛ اما همان نگاه،برابرِ معشوقش،از هر فرمانی فرو می‌ماند و بی‌هیچ دفاعی شکست را می‌پذیرفت. ‌

-نگاشته شده به قلمِ ژنرال کیم لونا،بیستمِ جونِ 1678.

حیف. حیف که محکومیم به ادامه‌دادن‌های اجباری.

و چه خوب بود که آدمی می‌توانست وقتی درد و مصیبتی دارد ماه‌ها بخوابد و چندین ماه بعد آسوده و تازه نفس از خواب برخیزد‌؛ اما هیچ‌کس نمی‌تواند چنین کاری بکند. باید بیدار ماند و درد کشید و با دردهای خود کنار آمد.

در آن اتاق‌کوچک ِدم پله‌ها، مدام سیگار می‌کشید و در دود غرق می شد. شاید هم در خاطره‌های سال‌های از دست رفته، کسی چه می دانست؟

من سقف ِدرد کشیدنم پر شده سرباز‌؛ تو دیگه یه زخم‌جدید نباش روی این تن ِزخمی.

.

🧋نـیـازه یـادآوری کـنـم کـه دلت آخرش پیش منه یـا خـودت مـیـدونـی ؟!

@Doomedthv

دیگه توان خوندن این کتاب غمگین رو ندارم. کی می‌تونم پسش بدم؟

این و این.

‍‌‌ 🏹 #kenje .

buılt for the runway ‍‌‌ ‍born for the spotlıght .

𝖤︎𝗏︎𝖾𝗋𝗒𝖻︎𝗈𝖽𝗒 𝗁︎𝖾𝖺𝗋 𝗍𝗁︎𝖾 𝗌𝗍𝗈𝗋𝗒 𝗍𝗁︎𝖺𝗍 𝗍𝗁︎𝖾𝗒 𝗐𝖺𝗇︎𝗇︎𝖺.

𝖤︎𝗏︎𝖾𝗋𝗒𝖻︎𝗈𝖽𝗒 𝖧𝖾𝖺𝗋 𝖳︎𝗁︎𝖾 𝖲︎𝗍𝗈𝗋𝗒 𝖳︎𝗁︎𝖺𝗍 𝖳︎𝗁︎𝖾𝗒 𝖶︎𝖺𝗇︎𝗇︎𝖺.

دقیقا