بدفاز Tarin پرنیا.

این شکاک بودنم آخرش یه جوری به کارم میاد. اثر لوکا پونزاتو

POV:

من تورا دوست داشتم، در روزهایی که مسئله‌ی ما‌ ‏زنده ماندن بود، نه عاشق بودن.

وقتی استاکش کردی و حالا باید قبول کنی دیگه قرار نیست برگرده و هیچوقت دوستت نداشت.

تو رفتی حالا من موندم و یه سایه ازت تو زندگیم.

وانمود میکنم از همچی رد شدم ولی ردش روی روح و روانم مونده.

تو چطور میخوابی هرشب ؟

از همه دور شدم؛ نه از روی غرور از بس که هربار نزدیک شدم، زخمی‌تر برگشتم.

آدم‌ها بخشیده می‌شوند، اما هیچ‌گاه به آن جایگاه عزیزی که بودند برنمی‌گردند.

آدما خیلی دیر میرسن؛ دیر میفهمن، دیر پشیمون میشن، دیر معذرت‌خواهی می‌کنن، دقیقا وقتی از چشمت افتادن و دیگه هیچوقت بهشون حسی پیدا نمی‌کنی.

اره خب تو قولتو شکوندی، ولی من نه.

یه جا دیدمت، یه جا دیدمت...

از من، منی ماند که دیگر شوقِ چیزی ندارد.

یه دل تنگ دارم ولی میرم

برای او می‌گویم، من تورو به اندازه تموم اشکایی که ریختی ، تموم بغضایی که قورتشون دادی ، هر نخ سیگاری که کشیدی ، تموم دردایی که تحمل کردی، تموم وقتایی که به یکی احتیاج داشتی، شبایی که خوابت نمیبرد، تموم حال بدیات، تنهاییات، من به اندازه تک تک ثانیه‌های تاریکی که برات گذشته و خواهد گذشت ، دوست دارم.

به روی خودم نميارم ولى يک گوشه از قلبم؛ براى تموم جيزايى كه حقم نبود ولى تجربه شون كردم درد ميكنه.