ܦ̈ࡐ‌ܠܙِ ߊ‌َࡅ߭ܭَُܢܚ݅ࡅ߳ܨ

مرگ خیلی عجیبه... یه روز هستی، فرداش دیگه نیستی... برای همیشه.

Every empty bench has heard an impossible goodbye.

برید توی تاریخ ۵/۵/۵ ذاتتونو درست کنید.

اگر یه دختری خیلی ناگهانی شروع کرد به رسیدن به خودش، موهاشو کوتاه کرد، موهاشو رنگ زد، ناخناشو کاشت و ژلیش کرد، بوتاکس زد، فیلر زد و....... در واقعیت درحال فروپاشی روانیه و داره تلاش می‌کنه خودشو نجات بده.‌.....

کیر میکنم تو 05/5/5 تا وقتی 04/10/18،19 هست.

یه چیزی تو صدای بارون هست که آدمو آروم می‌کنه.

اصلاً کل هدف زندگی اینه که بامزه و خل‌وچلِ دوست‌داشتنی باشی، با بقیه مهربون باشی و از عجیب بودن خودت هم لذت ببری.

به ارتباطی که تموم شده؛ برنگردید؛ شما توسط آدمی که بیمار شدید؛ درمان نمیشید.

این قول انگشتی و بوسش کنم خوب بشه هنوز خط قرمز های اعتقادی من هستن.

و یادت بماند عزیزِ من؛ او می‌دانست بیش از توانت داری رنج می‌کشی، اما نخواست تسکینت دهد…

00:01🪷 تایم ب فداتون💋🥹

‏چیزی که برای تو نباشه اینقدر نا ‌امیدت می‌کنه تا بالاخره بفهمی برای تو نیست.

ولی قطعاً تنها کسی که تو عالم عصبانیتم واسش می میرم تویی. قطعاً تنها کسی که توی همه ی بی حوصلگیام وقتی حتی حوصله ی خودمم ندارم، منتظر پیامشم تویی. قطعاً تنها کسی که وقتی از همه دور شدم و می خوام تنها باشمم هنوز نیاز دارم کنارش باشم تویی. قطعاً تنها کسی که هرچقدرم سرم شلوغ باشه همه چیو فراموش می کنم و کل تایممو اختصاص می دم بهش تویی. قطعاً تنها کسی که تو اوج ناراحتیا می تونه با یه ویس آرومم کنه تویی. قطعاً تنها کسی که فکر بهش شده راه فرار من تویی. قطعاً تنها کسی که وقتی از همه حالم بهم می خوره دوس دارم بوسش کنم تویی. قطعاً تنها کسی که واسم با بقیه فرق داره و استثناء و خط قرمز منه، تویی. -دیاکو.

ازم پرسید: چی باعث می‌شه یک نفر نویسنده بشه؟ گفتم: خیلی ساده ست. یا حرفاتو روی کاغذ می‌نویسی، یا خودتو از پل پرت می‌کنی پایین.

مرا در شخص دیگری جستجو خواهی کرد، ولی نخواهی یافت؛ نه به این خاطر که دیگران بد هستند، یا من بی‌نقص بودم بلکه چون هر قلبی فقط یک‌بار خانه‌ی واقعی‌اش را پیدا می‌کند. تو می‌گردی میان نگاه‌ها، لبخندها، حتی بوسه‌ها دنبال چیزی می‌گردی که فقط در من بود، آن درک بی‌قید و شرط، آن صبوریِ خسته، آن عشقی که خودم را در آن فراموش کرده بودم. و روزی، وسط یک گفت‌وگوی بی‌اهمیت با کسی دیگر، ناگهان سکوت می‌کنی و یادم می‌افتی. نه با نفرت، نه با خشم. با حسرتی عمیق که فقط کسانی می‌فهمندش، که عشق واقعی را از دست داده‌اند، و دیگر هیچ‌وقت شبیه آن را پیدا نکرده‌اند.