اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

اینم یدونه می‌خواد برسه ۵۰.

چقدر دوستش دارم این رو. می‌گم بچه ها ده تا ریکت می‌خواد برسه 100 تا.

گاهی وقتا همه‌چیز خیلی واضحه، فقط تو نمی‌خوای ببینی.

تمام.

برای این چنل: 📖 «سووشون» — سیمین دانشور چون وایبش بوی وطن، خاطره و دلبستگی به خاک می‌ده؛ از اون حس‌هایی که آروم شروع می‌شن، اما وقتی پای از دست دادن و ایستادن وسط میاد، دیگه نمی‌شه بی‌تفاوت از کنارشون رد شد. https://t.me/Aryamehr_iraan

برای این چنل: 📖 «پاییز فصل آخر سال است» — نسیم مرعشی چون وایبش صمیمی و دخترانه‌ست، اما پشت این لطافت کلی فکر، دل‌گرفتگی و دغدغه‌های ریزِ زندگی پنهانه؛ انگار چند نفر نشستن و بی‌صدا از چیزهایی می‌گن که هیچ‌وقت نتونستن بلند بگن. https://t.me/Matiinaaa_me

برای این چنل: 📖 «مجموعه اشعار» — فروغ فرخزاد چون وایبش شبیه آدمیه که از دور به دنیا نگاه می‌کنه؛ کمی سرکش، کمی تنها و پر از احساساتی که قرار نیست همیشه توضیح داده بشن. انگار بین رفتن و موندن، همیشه یه چیزی برای گفتن باقی می‌مونه. https://t.me/Yeky_BeyondTheSea

برای این چنل: 📖 «نامه‌های عاشقانه یک دیوانه» — نیکولای گوگول چون وایبش شبیه یه دفتر خاطرات شخصیه؛ پر از فکرهای ریز، احساسات نگفته و لحظه‌هایی که آدم فقط برای خودش ثبتشون می‌کنه؛ صمیمی، کمی آشفته و خیلی انسانی. https://t.me/yacsdiary

برای این چنل: 📖 «انسان در جست‌وجوی معنا» — ویکتور فرانکل چون وایبش خیلی شخصی و درون‌گرائه؛ انگار نویسنده بیشتر از اینکه بخواد دنیا رو تعریف کنه، داره خودش رو وسطِ این همه آشوب پیدا می‌کنه؛ پر از تنهایی، فکر، درد و تلاش برای پیدا کردن یه دلیل برای ادامه دادن. https://t.me/nothing_only_me

برای این چنل: 📖 «پیرمرد و دریا» — ارنست همینگوی چون وایبش آروم و ساده به نظر میاد، ولی زیر این سادگی یه جهانِ سنگین از تنهایی، دوام آوردن و جنگیدن با چیزهاییه که شاید از توان آدم بزرگ‌تر باشن. https://t.me/Shiba_Writes_123

برای این چنل: 📖 «جزء از کل» — استیو تولتز چون وایبش شبیه ذهنی پر از فکرهای عجیب، طغیان علیه کلیشه‌ها و نگاه متفاوت به آدم‌ها و دنیاست؛ از اون کتاب‌هایی که هم می‌خندونت، هم یه‌جایی بی‌هوا می‌زنه وسطِ فکرت. https://t.me/writerhadia

برای این چنل: 📖 «صد سال تنهایی» — گابریل گارسیا مارکز چون وایبش شبیه یه دنیای شخصی و دور از هیاهوئه؛ جایی که تنهایی فقط نبودنِ آدم‌ها نیست، بلکه یه جور زندگی کردنه؛ آروم، عجیب، خیال‌انگیز و پر از چیزهایی که فقط خودت معنیشون رو می‌فهمی. https://t.me/Me_on_Lumen

برای این چنل: 📖 «یادداشت‌های زیرزمینی» — فئودور داستایفسکی چون وایبش ساکت و تاریکه؛ از اون سکوت‌هایی که خالی نیستن، بلکه پرن از فکر، خشم، تنهایی و حرف‌هایی که آدم جرئت گفتنشون رو نداره. https://t.me/oSILENCEo_0

برای این چنل: 📖 «چشم‌هایش» — بزرگ علوی چون وایبش یه جور عشقِ پنهان، راز، سکوت و حسِ نوستالژیک داره؛ انگار پشت هر چیزی که نوشته می‌شه، یه داستان ناگفته وجود داره که باید کم‌کم کشفش کرد. https://t.me/zhovan_gah

برای این چنل: 📖 «کافکا در کرانه» — هاروکی موراکامی چون وایبش یه جور جهانِ شخصی، عجیب و رویاگونه داره؛ انگار پشت نوشته‌هاش همیشه یه دنیای دیگه جریان داره که فقط صاحب چنل راه ورود بهش رو بلده. https://t.me/Aydalland

برای این چنل: 📖 «ملت عشق» — الیف شافاک چون وایبش یه جور لطافتِ عمیق و در عین حال غمگین داره؛ انگار پشت هر نوشته، یه آدم نشسته که هم عاشق شده، هم از عشق چیزی رو از دست داده.

برای این چنل: 📖 «مردی به نام اُوِه» — فردریک بکمن چون وایبش شبیه دنیاییه که آدم از بیرون ساکت و سرد می‌بینه، ولی پشت اون سکوت، کلی دلتنگی، زخم و حرف نگفته پنهان شده؛ یه جهان شخصی که فقط صاحبش می‌دونه چقدر شلوغه. https://t.me/A_MyWorld_45

برای این چنل: 📖 «شب‌های روشن» — فئودور داستایفسکی چون وایبش شبیه یادداشت‌هایی‌ـه که برای هیچ‌کس نوشته نشدن؛ پر از تنهایی، حرف‌های نگفته و آدمی که با تمام وجودش چیزی برای گفتن داره، اما مخاطبی براش پیدا نمی‌شه. https://t.me/my_unknown_notes

برای این چنل: 📖 «نامه به کودکی که هرگز زاده نشد» — اوریانا فالاچی چون وایبش پر از حرف‌های نگفته، احساسات عمیق و یه تلخیِ آرومه؛ انگار هر نوشته، بخشی از نامه‌ایه که هیچ‌وقت قرار نبوده به مقصد برسه. https://t.me/textfa_17