خانه کتاب کالاگان

به بهانه ۱۶ تیر | زادروز بیژن الهی [شاعر، مترجم، محقق و نقاش ایرانی؛ از شاعران جریان موسوم به شعر دیگر] بعضی شاعرها با کلمه‌ها می‌نویسند؛ بعضی‌ها اما با سکوت. بیژن الهی از آن شاعرهایی بود که بیشتر از آنکه دیده شود، اثر گذاشت؛ شاعری که اهل هیاهو نبود. متولد ۱۶ تیر ۱۳۲۴؛ شاعری از نسل موج نو و از چهره‌های مهم «شعر دیگر» که جهانش را با تصویر، سکوت و زبان می‌ساخت. شعرهایش شبیه روایت‌های روزمره نبودند؛ بیشتر شبیه عبورِ سایه‌ای بودند که دیر می‌فهمی از کنارت گذشته، اما ردش باقی می‌ماند. بعضی نام‌ها آرام می‌آیند و آرام می‌مانند. بیژن الهی از همان‌ها بود. [بازنشر ویدئو از انتشارات لحن دیگر]

سرود «ای ایران» [نسخه‌ی کامل] به‌ خط دکتر حسین گل‌گلاب، سراینده‌ی شعر- مهرماه ۱۳۲۳ خورشیدی

معرفی کتاب | جان شیفته «جان شیفته» را نمی‌توان صرفاً یک رمان دانست؛ این اثر، بیشتر روایتی گسترده است از زندگی، تحولات اجتماعی و پیچیدگی‌های روح انسان. رومن رولان در این رمان بلند، با محوریت شخصیت «آنت»، تصویری از زنی مستقل و جست‌وجوگر ترسیم می‌کند که در مسیر عشق، رنج، تنهایی و تغییر، پیوسته در حال شناخت جهان و خویشتن است. آنچه این اثر را متمایز می‌کند، فقط روایت داستانی آن نیست؛ بلکه نگاه انسانی و عمیق رولان به انسان معاصر است. «جان شیفته» بیش از آنکه درباره رویدادها باشد، درباره تجربه زیستن است؛ درباره ایستادگی، دگرگونی و جست‌وجوی معنا در دل زندگی. اثری ماندگار از ادبیات فرانسه که خواندنش بیش از دنبال کردن یک داستان، شبیه همراه شدن با یک زندگی‌ست. “آدم‌ها را نمی‌شود از روی حرف‌هایشان شناخت؛ باید دید در زمان نیاز چگونه کنارت می‌مانند…. چیزی که انسان را می‌ترساند، این نیست که دشمن داشته باشد؛ گاهی این است که کسانی را از دست بدهد که گمان می‌کرد در سختی‌ها کنارش می‌مانند” [از کتاب جان شیفته | رومن رولان]

ادبیات و سینما | هنر اقتباس بعضی داستان‌ها قبل از آن‌که روی پرده جان بگیرند، سال‌ها میان صفحه‌های کتاب زندگی کرده‌اند. سینما بارها ثابت کرده وقتی به سراغ ادبیات می‌رود، فقط یک داستان قرض نمی‌گیرد؛ دنیایی کامل از شخصیت‌ها، احساسات، جزئیات و تجربه‌های انسانی را با خودش می‌آورد. بسیاری از ماندگارترین آثار سینما، روزی از میان سطرهای یک رمان، یک داستان یا یک جهان ادبی متولد شده‌اند. شاید به همین دلیل است که وقتی سینما دست در دست ادبیات حرکت می‌کند، نتیجه اغلب عمیق‌تر، ماندگارتر و نزدیک‌تر به انسان می‌شود. سعید قطبی‌زاده از نسبت ادبیات و سینما و نقش اقتباس در شکل‌گیری آثار ماندگار می‌گوید.

«هستی را نمی‌توان به آینده موکول کرد. بسیاری از افرادی که با بیماری‌های صعب‌العلاج روبه‌رو شده‌اند، می‌گویند بعد از آن زندگی برایشان معنای تازه‌ای پیدا کرده؛ چون دیگر زندگی را به «بعداً» نمی‌سپارند. آن‌ها فهمیده‌اند که زندگی فقط در لحظه اکنون جریان دارد. نمی‌شود اکنون را به فردا منتقل کرد یا برای زمانی دیگر نگه داشت. حتی وقتی انسانی به گذشته‌اش نگاه می‌کند، باز هم در همان لحظه زنده است و زندگی را تجربه می‌کند. شاید زمان جاودانه نه آینده، بلکه همین اکنون باشد.» روان‌درمانی اگزیستانسیال دکتر اروین د. یالوم

معرفی کتاب | خانم دلوی ویرجینیا وولف از دل یک صبح معمولی، دنیایی از احساس، خاطره و زندگی را بیرون می‌کشد. انگار میان صداهای روزمره، ناگهان با لایه‌های پنهان ذهن انسان روبه‌رو می‌شویم. «تنها چیزی که ارزش گفتن دارد، احساسات آدم است…» کتابی که بیشتر از اتفاق‌ها، به آنچه در درون آدم‌ها می‌گذرد گوش می‌دهد. خانم دَلُوِی گفت که گل را خودش می‌خرد. آخر لوسی خیلی گرفتار بود. قرار بود درها را از پاشنه در آورند، قرار بود کارگران رامپِلمِیِر بیایند. خانم دَلُوِی در دل گفت، عجب صبحی – دل‌انگیز از آن صبح‌هایی که در ساحل نصیب کودکان می‌شود... او در نظر پیتر، احساساتی به نظر می‌رسید. همین‌طور هم بود. چرا که به این نتیجه رسیده بود که تنها چیزی که ارزش گفتن دارد، احساسات آدم است. باهوش بودن احمقانه بود، آدم باید خیلی ساده احساسش را بیان می‌کرد. [از متن کتاب] #خانم_دلوی #ویرجینیا_ولف #فرزانه_طاهری #داستان_انگلیسی #ادبیات_انگلیسی #خانه_کتاب_کالاگان

معرفی کتاب | دایی‌جان ناپلئون اگر قرار باشد یک رمان طنز فارسی بخوانید که جامعه را هم آینه‌وار به شما نشان دهد، «دایی‌جان ناپلئون» یکی از اولین انتخاب‌هاست. رمانی ماندگار از ایرج پزشک‌زاد که در دهه ۱۳۵۰ منتشر شد و بعدها به یکی از مشهورترین آثار ادبیات معاصر ایران تبدیل شد. داستان در دل یک خانواده بزرگ ایرانی می‌گذرد؛ جایی که «دایی‌جان» باور دارد تقریباً پشت هر اتفاقی توطئه‌ای از طرف انگلیسی‌ها وجود دارد! اما پشت این فضای طنز و شخصیت‌های دوست‌داشتنی، نقدی ظریف به ترس‌ها، سوءظن‌ها و رفتارهای اجتماعی پنهان شده است. نقطه قوت کتاب فقط داستانش نیست؛ شخصیت‌پردازی زنده، دیالوگ‌های ماندگار و طنزی که حتی سال‌ها بعد هم تازگی خودش را حفظ کرده، آن را به اثری تبدیل کرده که هر نسلی می‌تواند با آن ارتباط بگیرد.

۱۳ تیر | روز دماوند دماوند فقط یک قله نیست؛ در حافظه‌ی ایرانی، نامی‌ست آمیخته با اسطوره، شعر و پایداری. از روایت‌های کهن تا ادبیات معاصر، بارها به این کوه بازگشته‌ایم؛ به نشانه‌ای از استواری که فراتر از جغرافیاست. در شعر و ادبیات فارسی، دماوند تنها یک چشم‌انداز طبیعی نیست؛ گاه نماد ایستادگی بوده، گاه پناهِ اسطوره‌ها، و گاه تصویری از رنج‌ها، امیدها و هویت یک سرزمین. شاید بعضی نام‌ها به این دلیل ماندگار می‌شوند که تنها به مکان تعلق ندارند؛ به بخشی از حافظه‌ی جمعی یک سرزمین تبدیل می‌شوند.

موجود شدند…

در تیرماه زاده شد، در تیرماه از این جهان رفت | به یاد صادق چوبک بعضی نویسنده‌ها قصه می‌نویسند؛ بعضی‌ها اما نور می‌تابانند روی زخم‌ها. صادق چوبک از آن دسته‌ی دوم بود. نویسنده‌ای که آدم‌هاش اتوکشیده و مرتب نبودند؛ خاک داشتند، درد داشتند، فقر داشتند و صداشان از کوچه‌های واقعی می‌آمد. «آخه این چه شهریه، حاکمش دزده، وکیلش دزده، سیدش دزده… پَ مو حقمو از کی بگیرم؟» [از متن رمان تنگسیر- صادق چوبک] صادق چوبک تیر ماه ۱۲۹۵ در بوشهر به دنیا آمد؛ نویسنده‌ای که در کنار صادق هدایت و جمال‌زاده، از پایه‌گذاران داستان‌نویسی مدرن ایران به‌شمار می‌آید. پدرش بازرگان بود، اما او راه دیگری را انتخاب کرد؛ راه کلمه، دیدن و نوشتن از آدم‌هایی که معمولاً کسی حواسش به آن‌ها نبود. در بوشهر و شیراز درس خواند و بعد به کالج آمریکایی تهران رفت. نخستین مجموعه داستانش، «خیمه‌شب‌بازی»، سال ۱۳۲۴ منتشر شد و بعد آثاری که نامش را ماندگار کردند؛ «انتری که لوطیش مرده بود»، «سنگ صبور» و البته «تنگسیر». «تنگسیر» فقط یک رمان موفق نشد؛ به ۱۸ زبان ترجمه شد و بعدتر امیر نادری از آن فیلم ساخت. چوبک در تیر ماه ۱۳۷۷ در برکلی از دنیا رفت.

موجود شدند…