Survivor guilt

برای روز های روشن.

نسل ما یه نمونه‌ی بارز از ادامه‌دادن و امیده، هر بار متعجب میشم که چقدر ظرفیت داریم و چقدر در اوج نا امیدی باز هم ادامه می‌دیم.

زندگی ادامه داره، وسط راه تموم نشو.

هر جا هر چیزی یک‌طرفه ادامه پیدا کرد، تمومش کن و برو عزیزم.

تک‌تک این کلماتو زندگی کردم و با تمام وجودم حسش کردم. آره، تنهایی نمیشه مسیر دو نفره رو ادامه داد، تنها نمیشه، شدنی نیست. از یه جایی به بعد فقط باید رها کنی و بری.

من آدم تلاشگریم، ولی اتفاقا از یه جایی به بعد تو‌ زندگیم به هر چیزی که درحال فروپاشی بود فقط نگاه کردم و منتظر پایانش شدم. چون از یه جایی به بعد‌ دیگه فهمیدم یه نفری نمیشه، یه نفری نمیشه یه ارتباط رو حفظ کرد، نمیشه فقط یه نفری محبت کرد، نمیشه فقط یه نفری از حال کسی خبردار بود، نمیشه فقط یه نفری تلاش کرد، نمیشه فقط یه نفری با همه سختیا جنگید، نمیشه فقط یه نفری اهمیت داد، اصلا راه نداره، نمیشه که نمیشه. آدم‌‌ تهش زیر فشار این یه نفری بودنا، با باقی ویرانه‌ها له میشه.

دیشب با کلی ذوق وسط صحبتای جدی و کلی آدم غریبه گفت: راستی، نامزد کردم، از وقتی پارتنرم رسما وارد زندگیم شده این سختیا رو خیلی راحت‌تر تحمل می‌کنم. دوباره برگشت به حالت جدی مکالمه، یهو وسطش میگفت باید با همسرم هماهنگ کنم، همسرم اطلاع داره، همسرم کنارم بوده، همسرم، همسرم، همسرم. همه از جو جدی خارج شده بودیم و با لبخند نگاهش می‌کردیم. یاد وقتی افتادم که هنوز نامزد نکرده بود و همش میگفت، پیش پارتنرم بودم، باید با پارتنرم هماهنگ شم، از پیش پارتنرم اومدم، پارتنرم، پارتنرم، پارتنرم. می‌خوام بگم، اون تصورات غلط رو بریز دور، این مرد نه صورت فوق جذاب داشت نه قد خیلی بلند نه هیکل خیلی خفن. یه مرد با یه قیافه‌ی مردونه، هیکل ساده، و قد‌ متناسب، اما دلش پر بود از عشق، احترام، ذوق، و میل به تلاش زیاد برای ساختن زندگی خوب با همسرش. این مرد بازم بهم ثابت کرد‌ شخصیت و اخلاق و احترامی که برات یه فرد قائله، مهم‌تر از ملاک‌های ظاهری سخت‌گیرانه‌س.

دیگه کافیه، خودتو جمع کن و برگرد به مسیر.

تو یه اشتباهی، اگه تکرارت کنم به خودم بد کردم.

+ دیگه به چیزی فکر نمی‌کنم. درونش فرو می‌رم و همون لحظه که در موقعیتش قرار می‌گیرم کاری می‌کنم. کل زندگی‌م رو همین‌طوری پیش بردم. ترجیح می‌دم در حرکت و جریان بمیرم تا در سکون و مرداب‌شدن.